۱۸ سال پس از دیدار ژوزه مورینیو با مدیران بارسلونا برای جانشینی فرانک رایکارد، فلش مموری حاوی برنامه ۲۷ صفحه‌ای این مربی پرتغالی برای هدایت آبی‌واناری‌ها همچنان نزد یکی از مدیران وقت باشگاه نگهداری می‌شود؛ پیشنهادی که رد شدن آن، به روایت رسانه‌های اسپانیایی، زمینه‌ساز دشمنی مورینیو با بارسلونا شد.
به گزارش روزنامه موندو دپورتیوو، این اتفاق در بهار ۲۰۰۸ رخ داد؛ زمانی که بارسلونا پس از دو فصل ناکامی در کسب نتایج مطلوب، به دنبال تغییرات اساسی بود و ژوزه مورینیو یکی از گزینه‌های اصلی جانشینی فرانک رایکارد به شمار می‌رفت.
گنجی در کشوی میز
مارک اینگلا، نایب‌رئیس وقت بارسلونا در امور ورزشی، هنوز فلش مموری سفیدی را که مورینیو در جریان جلسه‌ای در لیسبون به او تحویل داد، مانند گنجی ارزشمند در یکی از کشوهای میزش نگه می‌دارد. در آن مقطع، سرمربی پرتغالی پس از جدایی از چلسی بدون تیم بود؛ هرچند پیش از آن با پورتو و چلسی به افتخارات مهمی دست یافته بود.
ژرژ مندس، مدیر برنامه بانفوذ مورینیو، به‌خوبی از علاقه او و خانواده‌اش به بازگشت به بارسلونا آگاه بود. مورینیو پیش‌تر چهار سال در این شهر زندگی کرده و به‌عنوان دستیار بابی رابسون و لوئی فان‌خال فعالیت کرده بود. به همین دلیل، مندس زمینه برگزاری جلسه‌ای در لیسبون را فراهم کرد.
اینگلا به‌تنهایی در این جلسه حضور یافت، چرا که تکسیکی بگیریستاین، مدیر ورزشی وقت بارسلونا، به دلیل یک تعهد شخصی نتوانست حضور پیدا کند. با این حال، گزارش‌ها حاکی از آن بود که بگیریستاین از ابتدا تمایلی به انتخاب مورینیو نداشت و پپ گواردیولا را ترجیح می‌داد؛ مربی جوانی که به‌تازگی کار خود را با تیم ذخیره‌های بارسلونا آغاز کرده بود.
برنامه ۲۷ صفحه‌ای مورینیو برای بارسلونا
مورینیو پس از احوال‌پرسی‌های اولیه، فلش مموری سفیدرنگی را از جیب خود بیرون آورد که حاوی یک ارائه ۲۷ صفحه‌ای درباره برنامه‌هایش برای بارسلونا بود. او در این برنامه بر حفظ سیستم ۳-۳-۴ و استفاده از تغییرات تاکتیکی مختلف آن تأکید کرده بود؛ رویکردی که یادآور فلسفه یوهان کرویف بود، هرچند رابطه مورینیو با اسطوره هلندی بارسلونا چندان دوستانه نبود.
سرمربی پرتغالی همچنین معتقد بود استفاده از توپ باید در تمام جلسات تمرینی، حتی تمرین‌های مربوط به آمادگی جسمانی، ادامه داشته باشد؛ روشی که کرویف نیز به آن پایبند بود.
مورینیو در ادامه، ترکیب بارسلونا را به‌طور مفصل بررسی کرد. او درباره امکان ادامه حضور رونالدینیو در تیم تردید داشت، اما خواهان حفظ ساموئل اتوئو و دکو بود. در مقابل، سیلوینیو، لیلیان تورام و خاویر اسکیردو در فهرست بازیکنانی قرار داشتند که او برای جدایی‌شان برنامه‌ریزی کرده بود. مورینیو همچنین درباره نقش ادملسون، اولگوئر و زامبروتا در ترکیب تیم پرسش‌هایی مطرح کرد.
در این برنامه اشاره‌ای به جذب بازیکنان جدید نشده بود. مورینیو در عوض، قصد داشت از چند بازیکن سابق بارسلونا در کادر فنی خود استفاده کند؛ از جمله لوئیس انریکه، چابی فرر و سرجی بارخوان که در دوره قبلی حضورش در این باشگاه با آن‌ها همکاری کرده بود.
اختلاف بر سر رابطه با رسانه‌ها
یکی از مهم‌ترین محورهای اختلاف در این جلسه، نحوه برخورد مورینیو با رسانه‌ها بود. مدیران بارسلونا به‌صراحت به او اعلام کردند که باید رابطه خود با خبرنگاران را بهبود ببخشد؛ موضوعی که پس از حواشی تقابل‌های چلسی و بارسلونا در مراحل حذفی رقابت‌ها اهمیت بیشتری پیدا کرده بود. مورینیو در آن دیدارها رفتارهایی از خود نشان داده بود که از نگاه مدیران بارسلونا، نیازمند اصلاح بود.
در نهایت، پایان ضعیف فصل به دوران حضور فرانک رایکارد در بارسلونا خاتمه داد. سرمربی هلندی پیش‌تر دو قهرمانی لالیگا و یک عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا را برای این باشگاه به ارمغان آورده بود، اما بارسلونا در فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۷ نتوانست به افتخاری دست پیدا کند.
رئال مادرید با هدایت برند شوستر، قهرمانی لالیگا را با اختلافی قابل‌توجه به دست آورد. بازیکنان بارسلونا نیز در ورزشگاه سانتیاگو برنابئو مجبور شدند برای ادای احترام به قهرمان اسپانیا، گارد افتخار تشکیل دهند. در لیگ قهرمانان اروپا هم منچستریونایتد با حذف بارسلونا در مرحله نیمه‌نهایی، امیدهای این تیم را برای کسب جام از بین برد.
انتخاب گواردیولا و آغاز دشمنی مورینیو با بارسلونا
با فرا رسیدن زمان انتخاب جانشین رایکارد، خوان لاپورتا، رئیس وقت بارسلونا، بار دیگر با یوهان کرویف مشورت کرد. کرویف نیز به‌روشنی از انتخاب گواردیولا، گزینه مورد حمایت بگیریستاین، پشتیبانی کرد. به این ترتیب، گواردیولا هدایت تیمی را برعهده گرفت که در سال‌های بعد به یکی از پرافتخارترین و تأثیرگذارترین تیم‌های تاریخ فوتبال تبدیل شد؛ تیمی که دوران اوج آن با درخشش لیونل مسی همراه بود.
در سوی دیگر، مورینیو از رد شدن پیشنهادش برای هدایت بارسلونا دلخور شد. این اتفاق به یکی از نقاط عطف رابطه او با باشگاه کاتالانی تبدیل شد و در سال‌های بعد، با حضور مورینیو روی نیمکت رئال مادرید، رقابت و تنش میان دو طرف به اوج رسید و آقای خاص به‌تدریج به دشمن شماره یک باشگاه کاتالانی تبدیل شد.