در دنیا تاریخ را به عنوان یک علم ارج می‌نهند، چرا که می‌تواند چراغ راه آیندگان باشد. اینکه بدانند گذشتگان در بزنگاه‌های مختلف چه تصمیماتی گرفتند و درست یا غلط آن بعداً مشخص شد تا ما بدانیم چه کنیم. اما متاسفانه برخی در ایران از تاریخ فقط برای گریه و خنده استفاده می‌کنند و در جواب معترضان می‌گویند این‌ها همه افسانه است، کو سند و مدرک؟!
افسانه‌هایی که در این سال‌ها عادت داشتیم مدام تکرارش را بشنویم و از جایی، از ورطه حقیقت به قصه می‌رسید، حالا در عصر تکنولوژی تبدیل به اتفاق روزمره و خاطره جمعی نسل جوان شده است. و از کشتی آزاد به فرنگی رسیده...
ببر مازندران
اولین حضور ما در مسابقات جهانی، همان اولین دوره در ۱۹۵۱ هلسینکی بود. اولین طلا را ۱۹۵۴ توکیو گرفتیم و اولین بار که دارنده مدال طلای قهرمانی جهان، نتوانست برای دفاع از عنوانش دو بنده تیم ملی را بپوشد، در ۱۹۵۶ و المپیک ملبورن بود. جوانی از مازندران آمد و همان قصه‌ها که می‌دانیم، توفیق را برد به المپیک رفت و همه را ضربه کرد و اولین طلای تاریخ المپیک ما را گرفت! امامعلی حبیبی را استثنا خواندند، پس از آن دارنده طلای جهانی که هیچ، حتی برنز هم حداقل تا چند سال بدون مسابقه انتخابی حاشیه امنی داشت که راهی مسابقات جهانی و المپیک می‌شد!
مردی از جنوب شهر
تا اینکه در ۱۹۹۸ و جهانی تهران، بعد ۴۲ سال بار دیگر خاطره حبیبی زنده شد.جوانی ۲۰ ساله به نام علیرضا دبیر از ۱۳ آبان شهرری آمد قهرمان وقت جهان در ۱۹۹۷ کراس نویارسک -یعنی محمد طلایی- را برد و به دوبنده تیم ملی رسید و در اولین حضور جهانی خود، روز تولدش طلا گرفت. پس از آن هم دیگر قهرمان جهانی نداشتیم که فرصت دفاع از عنوانش را بخاطر رقیب داخلی، نداشته باشد. اگر هم استثنایی پیدا می شد که بابت مصدومیت یا به هر دلیل، جای خود را سال بعد به کس دیگری می داد، تکرار طلا رخ نداد.
وقتی کرونا، نفر دوم ایران را قهرمان جهان کرد!
حالا ببینید به کجا رسیده‌ایم که دیگر فقط صحبت از کشتی آزاد و هر چند دهه یکبار نیست که بگوییم استثناست و نابغه ها شامل قاعده نمی‌شوند. ۵ هفته مانده به مسابقات جهانی ۲۰۲۱ نروژ امین میرزازاده که در رفرم آزاد و فرنگی، یکی از جوانانی بود که به دوبنده تیم ملی رسید، کرونا گرفت. بلافاصله نفر دوم انتخابی، که خیلی با امین فاصله داشت، جوانی به نام علی اکبر یوسفی را در سنگین وزن جانشین او کردیم و رفت و طلای با ارزش سنگین وزن فرنگی را گرفت! سال بعد امین جایش را پس گرفت و طلا را تکرار کرد! او هر سال مدال گرفت تا اینکه بعد طلای ۲۰۲۵ جهان، در انتخابی به جوانی از راه رسیده باخت و حالا همان جوان، فردین هدایتی، با اقتدار قهرمان جهان شده است!
کاکوهای شیراز
در ۶۷ کیلو رضا گرایی طی دو ماه، دو طلای خوش رنگ از المپیک ۲۰۲۰ توکیو و جهانی ۲۰۲۱ نروژ برایمان گرفت. سال بعدش هم مدال گرفت و در آستانه المپیک پاریس، یک جوان ۲۰ ساله آمد و او را برد، به المپیک رفت و آنجا همه را ضربه فنی کرد و طلا گرفت! حالا سعید اسماعیلی ۳ طلای متوالی جهان و المپیک دارد و تا امروز به کسی نباخته!
علی گرایی، برادر بزرگتر، بعد از سال‌ها کسب مدال برنز در ۷۷ کیلو، به ۸۲ کیلو آمد و بالاخره طلای جهانی گرفت اما سال بعد، یک همشهری ۲۰ ساله او بعد از قهرمانی جوانان و امیدهای جهان، او را برد و به دوبنده تیم ملی رسید و با اقتدار همه را در زاگرب برد و طلا گرفت. غلامرضا فرخی که با اقتدار امسال از عنوان قهرمانی جهان خود در قزاقستان دفاع کرد.
بیشه هرگز از شیر خالی نیست
مثال‌ها کافیست. ما را به این حقیقت می‌رساند که دیگر نه فقط در کشتی آزاد، بلکه حالا پشتوانه‌های ما در کشتی فرنگی هم به جایی رسیده اند که وقتی قهرمان جهان را کنار می‌گذاریم، دست و دلمان نمی لرزد و دیگر دارنده مدال نقره یا برنز جهان هیچ امنیتی ندارد. همین حالا ما در هر دو رشته جوان ۲۴ ساله داریم که از ۳ سال پیش که روی سکو جهانی رفت، دیگر اصلا به دوبنده تیم ملی نرسیده!
اوزانی داریم که در ۳ سال، ۳ فرد مختلف ملی پوش شدند و ۳ نقره جهان گرفتند اما هیچ یک، سال بعد نبودند و دیگر کنار ماندن،اصلاً عجیب نیست. حالا پشتوانه ها جوری هستند که ۳ تیم مختلف را همزمان به ۳ عرصه بزرگ می فرستیم و هر ۳ قهرمان می شوند (امیدها، بازیهای آسیایی و جهانی، آزاد و فرنگی) و هرکس برای اولین بار هم به تیم ملی می رسد، دیگر همه از او توقع طلا دارند!