عصر ایران- فردی مامانی معمار بولیویایی، با طراحی ساختمان هایی رنگارنگ و متفاوت در شهر ال آلتو، فرهنگ بومی آیمارا را به بخشی از معماری معاصر بولیوی تبدیل کرده است؛ آثاری که با وجود انتقادهای فراوان، توجه جهانیان را به خود جلب کرده اند.
فردی مامانی در سال 1971 در یکی از جوامع کوچک قوم آیمارا در بولیوی متولد شد؛ قومی بومی که فرهنگ و سنت های آن برای سال ها از سوی بخش هایی از نخبگان اجتماعی این کشور نادیده گرفته می شد. او از کودکی با دنیای ساخت و ساز آشنا شد و سرانجام معماری را به عنوان مسیر حرفه ای خود انتخاب کرد. هدفش ساخت بناهایی بود که هویت و غرور فرهنگی مردم آیمارا را به نمایش بگذارند.
این ایده در شهر ال آلتو، مشرف به لاپاز و محل زندگی شمار زیادی از مردم آیمارا، به شکل متفاوتی تحقق یافت. مامانی طراحی ساختمان هایی را آغاز کرد که امروزه با نام «چولت» شناخته می شوند؛ واژه ای که از ترکیب دو کلمه «چولو» و «شاله» شکل گرفته است. این بناها با نمای پرزرق و برق، رنگ های درخشان و نقش های هندسی الهام گرفته از فرهنگ بومی، چهره ای متفاوت به خیابان های شهر بخشیده اند.
فضای داخلی این ساختمان ها نیز به اندازه نمای بیرونی آنها چشمگیر است. سالن های بزرگ و رنگارنگ با سقف های نورپردازی شده، میزبان مراسم عروسی، جشن ها و گردهمایی های اجتماعی هستند. این فضاها به خانواده ها امکان می دهند موفقیت اقتصادی خود را در کنار سنت ها و هویت فرهنگی شان جشن بگیرند.
مامانی طی سال ها با انتقادهایی درباره سبک معماری خود روبه رو بوده است، اما آثارش به تدریج در سطح بین المللی شناخته شده اند. او با زبانی معماری که از الگوهای متعارف فاصله می گیرد، تلاش کرده است هویت بومی را نه پنهان کند و نه به حاشیه براند؛ بلکه آن را به بخشی آشکار از سیمای شهر تبدیل کند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی