همکاری شرکت مکزیکی پیانو با آپیچاتپونگ ویراستاکول در فیلم جدید

چاوزمونتس معتقد است که رویکرد این شرکت بر اساس همکاری خلاقانه است، نه به دنبال جوایز یا نتایج تجاری قابل پیش‌بینی. او می‌گوید: «راز موفقیت ما بسیار دشوار است. اما فکر می‌کنم مهم‌ترین چیز ایمان واقعی به سینما و عدم رویکرد بدبینانه به کاری است که انجام می‌دهیم.»

چاوزمونتس در ابتدا پیانو را برای ساختن فیلم‌های خود تأسیس کرد و با «هالی» که او نویسندگی آن را بر عهده داشت و سباستین هافمن کارگردانی آن را، شروع به کار کرد. این شرکت پس از آن به تولید پروژه‌های سایر فیلمسازان گسترش یافت و از طریق جشنواره‌های بین‌المللی، توزیع و مشارکت‌های تولیدی روابطی ایجاد کرد.

یکی از مهم‌ترین همکاری‌های آن از طریق «سهم زمانی» (“Tiempo Compartido”) که چاوزمونتس نویسندگی و تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشت و در جشنواره فیلم ساندنس 2018 به رقابت پرداخت، شکل گرفت. هیئت داوران به ریاست اوستلوند جایزه بهترین فیلمنامه را به آن اهدا کرد. پس از ارتباطات بیشتر با اریک هِمِندورف و تهیه‌کننده فیلیپ بوبر، پیانو که «مربع» اوستلوند را توزیع کرده بود، برای مشارکت در تولید «مثلث غم» دعوت شد. او به یاد می‌آورد: «البته پاسخ ما یک بله قاطع بود!»

این فیلم به پربیننده‌ترین محصول بین‌المللی این شرکت تبدیل شد، اما چاوزمونتس از تعریف پیانو با یک عنوان یا ژانر واحد خودداری می‌کند. او به پروژه‌هایی مانند «جزیره برگمن» اثر میا هانسن-لوو و «سیبری» به عنوان نمونه‌هایی از فیلم‌هایی اشاره می‌کند که ارزش آن‌ها نمی‌تواند صرفاً بر اساس پذیرش فوری آن‌ها سنجیده شود.

«ما تمایل داریم که فیلم‌هایی بسازیم که دسته‌بندی‌های مختلفی داشته باشند و از به چالش کشیدن این دسته‌بندی‌ها لذت می‌بریم،» او می‌گوید. «این کار را انجام می‌دهیم زیرا به طور واقعی متعهد به کاوش چیزهای جدید و یافتن داستان‌هایی هستیم که ما را تحت تاثیر قرار می‌دهند.»

برای چاوزمونتس، معیار اصلی هنگام ارزیابی یک پروژه این است که آیا با او به عنوان یک بیننده ارتباط برقرار می‌کند یا خیر. او خود را یک تماشاگر معمولی می‌داند و معتقد است که فیلمی که بتواند او را تحت تاثیر قرار دهد، می‌تواند با مخاطبانی فراتر از صنعت ارتباط برقرار کند.

«مهم این است که آیا با من صحبت می‌کند و آیا احساس می‌کنم که می‌توانیم در تحقق آن مشارکت کنیم، هم از نظر خلاقیت و هم از نظر جنبه‌های دیگر تولید،» او می‌گوید.

تولید مشترک به عنوان یک موتور خلاقانه

چاوزمونتس با اشاره به اهمیت تولیدات مشترک بین‌المللی، به ویژه برای سینمای مستقل، می‌گوید: «در نهایت، آنچه واقعاً یک تولید مشترک را تعریف می‌کند، افرادی هستند که برای همکاری با هم جمع می‌شوند. تیم خلاق، گروه فنی - آن‌ها کسانی هستند که واقعاً فیلم‌ها را می‌سازند. پول صرفاً امکان استخدام آن‌ها را فراهم می‌کند.»

این فلسفه اساس رویکرد پیانو به پروژه‌هایی است که از مرزهای ملی عبور می‌کنند. چاوزمونتس استدلال می‌کند که تبادل ایده‌ها و دیدگاه‌های خلاقانه حداقل به اندازه مزایای مالی مهم است، به ویژه زمانی که فیلمسازان به دنبال تحقق پروژه‌های بلندپروازانه‌تر هستند.

مرحله بعدی مکزیک: سیاست جامع فیلم

چاوزمونتس همچنین خواستار این شد که مکزیک با ایجاد یک سیاست بلندمدت جامع برای بخش سمعی و بصری، بر اساس 30 درصد مشوق مالیاتی فعلی برای تولیدات داخلی و بین‌المللی، بنا شود.

او از ابتکارات اخیر، از جمله مشوق‌های ایالتی در خالیسکو و مورهلوس استقبال کرد، اما استدلال کرد که مکزیک به یک سیستم حمایتی جامع‌تر مانند سیستم‌های موجود در اسپانیا، برزیل و کلمبیا نیاز دارد.

«ما به نقطه‌ای رسیده‌ایم که مردم درک می‌کنند که بخش سمعی و بصری صرفاً یک موضوع حمایتی فرهنگی نیست،» او می‌گوید. «این یک کاتالیزور صنعتی است.»

او معتقد است که مکزیک استعداد، زیرساخت، مکان‌ها و بخش گردشگری لازم برای رقابت موثرتر در بازار تولید بین‌المللی را دارد. او استدلال می‌کند که عنصر از دست رفته، یک چارچوب سیاسی پایدار است که ارزش اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی فیلم و تولیدات سمعی و بصری را به رسمیت بشناسد.

یک چشم‌انداز مستقل

علیرغم مقیاس رو به رشد تولید بین‌المللی، چاوزمونتس می‌گوید که اصل راهنمای پیانو ایمان آن به پروژه‌هایی است که انتخاب می‌کند.

«ما فیلم‌هایی می‌سازیم که به آن‌ها ایمان داریم،» او می‌گوید. «و فکر می‌کنم این باور است که مردم در ما آن را تشخیص می‌دهند: یک چشم‌انداز اصیل پشت پیانو وجود دارد، نه یک رویکرد بدبینانه.»

فیلموگرافی:

“ذوب شدن” (“El Deshielo”) (2025) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: مانوئلا مارتلی

اولین نمایش در جهان: Un Certain Regard، جشنواره فیلم کن

“نوامبر” (“Noviembre”) (2025) - تهیه‌کننده

کارگردان: توماس کُررِدُر

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم تورنتو، رقابت

“زمین ما” (“Nuestra Tierra”) (2025) / مستند - تهیه‌کننده

کارگردان: لوکرسیا مارتل.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم ونیز

“ناپدید شدن” (2025) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: کیریل سربرنیکوف.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم کن

“مثلث غم” (“Triangle of Sadness”) (2022) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: روبن اوستلوند.

اولین نمایش در جهان: کن، برنده نخل طلایی

“EAMI” (2022) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: پاز انچینا.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم رتردام، رقابت

“جکی” (“The Jockey”) (2024) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: لوئیس اورتگا.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم ونیز، رقابت

“مثلث غم” (“Triangle of Sadness”) (2022) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: روبن اوستلوند.

اولین نمایش در جهان: کن، برنده نخل طلایی

“حافظه” (2021) - تهیه‌کننده

کارگردان: آپیچاتپونگ ویراستاکول.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم کن، رقابت. برنده جایزه هیئت داوران

“جزیره برگمن” (2021) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: میا هانسن-لوو.

“پوبو تزو” (2021) / مستند - تهیه‌کننده

کارگردانان: یولوتل آلوارادو، تانیا سیمنا.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم رتردام، رقابت

“سیبریا” (2020) - تهیه‌کننده

کارگردان: ابِل فرارا.

اولین نمایش در جهان: برلیناله، رقابت

“متجاوز” (“El Prófugo”) (2020) - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: ناتالیا متا.

“عشق به من” (“Love Me Not”) (2019) - تهیه‌کننده

کارگردان: لوییس مینارو

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم رتردام

“آنتونا” (2018) / مستند - تهیه‌کننده مشترک

کارگردان: گونزالو توبال.

“چاقو + قلب” (“Knife+Hart”) (2018) - تهیه‌کننده

کارگردان: یان گونزالس.

“اکو از کوه” (“Eco de la Montaña”) (2018) / مستند - تهیه‌کننده

کارگردان: نیکولاس اِچِواریا.

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم گواناجواتو، رقابت

“هالی” (2012) - تهیه‌کننده / نویسنده (خولیو چاوزمونتس)

اولین نمایش در جهان: جشنواره فیلم ساندنس

نویسنده: آنا ماری دِ لا فوئنته