عصر ایران- در حومه بارسلونا، ساختمانی وجود دارد که بیش از آن که شبیه یک مجتمع مسکونی معمولی باشد، به شهری عمودی با گذرگاه ها، حیاط های رنگارنگ و فضاهای پنهان شباهت دارد. والدن ۷، یکی از تجربه های متفاوت معماری مسکونی در دهه ۱۹۷۰، با هدف بازتعریف رابطه میان خانه، فضای عمومی و زندگی اجتماعی ساخته شد.
این مجموعه در منطقه سانت خوست دسورن و در محل یک کارخانه سیمان قدیمی قرار دارد. طراحی آن از سال ۱۹۷۰ آغاز شد و در سال ۱۹۷۵ به پایان رسید. ریکاردو بوفیل و گروه معماری او، Taller de Arquitectura، این پروژه را با همکاری گروهی از معماران و متخصصان پیش بردند که آنا بوفیل، خواهر ریکاردو و معمار و آهنگساز اسپانیایی، نیز از اعضای آن بود.
شهری عمودی با ۷ حیاط داخلی
والدن ۷ از ۱۸ برج به هم پیوسته تشکیل شده است که در کنار یکدیگر ساختاری منحنی و پیچیده پدید آورده اند. در دل این مجموعه، ۷ حیاط داخلی به وسیله پل ها، راهروها، پلکان ها و بالکن ها به هم متصل می شوند. نتیجه، شبکه ای چند طبقه از مسیرهای ارتباطی است که ساکنان را از میان فضاهای مختلف ساختمان عبور می دهد.
نمای بیرونی بنا با رنگ آجری متمایل به قرمز شناخته می شود؛ در حالی که حیاط های داخلی با رنگ هایی مانند آبی، فیروزه ای و بنفش، فضایی کاملا متفاوت ایجاد می کنند. این تضاد رنگی، یکی از ویژگی های شاخص هویت بصری والدن ۷ است.
۴۴۶ خانه در یک مجموعه
در این ساختمان ۴۴۶ واحد مسکونی طراحی شده است. واحدها بر اساس الگوهای مدولار و با استفاده از بخش هایی حدود ۳۰ متر مربعی شکل گرفته اند؛ بخش هایی که می توان آن ها را برای ساخت خانه های کوچک یا آپارتمان های بزرگ تر با یکدیگر ترکیب کرد.
فضاهای عمومی، اتاق های گردهمایی، فروشگاه ها و دو استخر روی بام نیز بخشی از امکانات مجموعه هستند. هدف این بود که ساکنان تنها در کنار یکدیگر زندگی نکنند، بلکه فرصت بیشتری برای ارتباط و استفاده مشترک از فضاها داشته باشند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی