برای دهه‌ها کشتی ایران در آزاد خلاصه می‌شد و خیلی از مردم حتی نمی‌دانستند در زیر مجموعه کشتی، شاخه ای به نام فرنگی وجود دارد. حتی وقتی کشتی آزاد شروع به گرفتن مدال طلای جهانی کرد و قهرمانی المپیک آورد، ما تیمی به نام فرنگی برای اعزام به مسابقات جهانی نداشتیم!
ما هیچ، در کل آسیا اصلاً کشتی فرنگی از بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ تهران وارد تقویم شد و در همان اولین دوره، قهرمانی آسیا با ۸ مدال طلا در ۱۰ وزن به کشورمان رسید! حالا حساب کنید بقیه چه بودند!
کشتی فرنگی ما اولین مدال جهانی خود را در دهه ۶۰ میلادی گرفت و اولین مدال طلا را در ۱۹۶۹ مارل پلاتا و اولین مدال المپیک را توکیو اما برای حدود نیم قرن، این تک چهره‌ها بودند که با تک مدال‌ها چراغ این رشته را در ایران روشن نگه می‌داشتند. یعنی در هر دهه یک نفر می‌آمد و یک بار مدال می‌گرفت و مابقی سال‌ها و اوزان، صرف حضور در مسابقات جهانی یا گرفتن سهمیه المپیک، نشانه افتخار بود و اگر یک دور در یک کشتی پیروز می‌شدیم، جشن ملی برپا می‌شد!
با این تاریخچه کشتی فرنگی در سال ۲۰۰۱ به دومین مدال طلای تاریخ خود توسط حسن رنگرز رسید. سپس نابغه‌ای چون محمد بنا آمد و ظرف یک دهه کاری کرد که در ۲۰۱۴ کشتی فرنگی ایران قهرمان جهان شد. حمید سوریان رکورد طلا را شکست و در المپیک ۲۰۱۲ لندن، جاودانه‌ای تاریخی با سه مدال طلا به جا ماند. از این زمان یک مشکل تازه ظهور کرد حالا با برادر کوچکتر چه باید کرد!
برای دهه ها فدراسیون کشتی در رشته آزاد خلاصه می‌شد و همان بودجه اندکی که برای این رشته در نظر می‌گرفتند، تمام و کمال به آزاد می‌رسید. چیزی به نام لیگ که هیچ، اعزام‌ها هم تنها محدود به جهانی و المپیک، آن هم در یک یا دو وزن می شد. در سال‌هایی که کشتی آزاد با یک یا دو مدال آن هم بدون طلا به کشور برمی‌گشت، چه توقعی از فرنگی می‌رفت؟
اما وقتی برای اولین بار مدال‌های فرنگی بیشتر از آزاد و مرغوبیت این مدال‌ها خوش رنگ‌تر از برادر بزرگتر شد، وقتی تکرار شد، حالا باید با این قدرت نوظهور چه می‌کرد؟ عده‌ای خواستار تاسیس یک فدراسیون جدید برای این رشته شدند و عده‌ای، راهکار جدایی دو مجموعه در فدراسیون بدون هیچ ارتباطی با یکدیگر را پیشنهاد می‌کردند.
مشکل بعدی این بود که رئیس فدراسیون یا تصمیم گیران که همیشه از کشتی آزاد بودند، حالا چطور باید به حرف فرنگی گوش می‌کردند؟ آن هم در کشتی که ذاتا هیچکس، دیگری را قبول ندارد و اصلا به دلیل همین خود برتر بینی، قهرمانی جهان و المپیک می آوردند. حتی دو برادر در فدراسیون هم، زیرنظر هم، کار نمی کردند!
کار به جایی رسید که وقتی تعداد طلاها یا عناوین فرنگی در یک دوره بالا می‌رفت، بچه‌های آزاد استرس می‌گرفتند، چرا که نزد افکار عمومی با فرنگی مقایسه و باید از رکورد آنها عبور می‌کردند. یعنی علاوه بر رقیب وزن یا رکورددار مدال تاریخی، حالا یک معیار دیگر برای مقایسه هم ایجاد شده بود! اتفاقی که به کرات، از جمله در همین المپیک ۲۰۲۴ پاریس به ما لطمه زد و آشکارا باعث افزایش استرس فینالیست‌های ما شد.
سال قبل آزاد و فرنگی با یک رکورد عجیب، همزمان قهرمان شدند و امسال فرنگی توانسته از عنوانش، با این رکورد عجیب ۹ مدال در ۱۰ وزن دفاع کند. حالا از فردا قهرمانان کشتی آزاد برای دفاع از عنوان خود روی تشک می‌آیند. با این سوال که رکوردها و قهرمانی فرنگی، چه تاثیری روی آنها دارد؟ آیا باعث افزایش استرس آنها و اینکه حتماً باید از رکورد فرنگی عبور و با همان اقتدار قهرمان جهان شوند، خواهد شد؟
مثلاً امیرحسین زارع نباید از همشهری خود که در همان وزن آخر با آن اقتدار طلای جهان گرفته، عقب بماند؟ یا اینکه این بچه‌ها که در تمام طول سال، برادرانه زیر یک سقف زندگی و با هم تمرین می‌کنند، از یکدیگر انگیزه و الگو گرفته و باعث پیشرفت هم شده‌اند، از رکوردها و اقتدار آنها در این دوره و غروری که به همه ایرانی‌ها بخشید، روحیه گرفته و برای بزرگی می آیند؟ باید صبر کرد و نتیجه را دید!