به گزارش ایلنا، با وجود داشتن ۹ بازیکن در میان ۳۰ نامزد توپ طلا (یا ۱۰ بازیکن با احتساب فران تورس که تابستان امسال از تیم جدا شد)، پاری‌سن‌ژرمن شانس چندانی برای حفظ عنوان کسب‌شده توسط عثمان دمبله در سال گذشته نداشت. مدافعان عنوان قهرمانی بدون شک بهترین گزینه بودند، اما با گذشت هفته‌ها، فاصله با سایر مدعیان از جمله لامین یامال، هری کین (برنده نهایی)، کیلیان امباپه و رودری بیشتر شد. خویچا کواراتسخلیا و فابیان رویز نیز در موقعیت‌های مناسبی قرار داشتند که هر کدام شایستگی‌های خاص خود را داشتند، اما هیچ‌کدام بی‌نظیر و بی‌رقیب به شمار نمی‌رفتند.
پاری‌سن‌ژرمن به حق می‌توانست نگران تقسیم آرا میان بازیکنان خود باشد. در ابتدا، آن‌ها تصمیم گرفتند هافبک اسپانیایی را در رتبه دوم قرار دهند و تنها نورافکن را روی ستاره فرانسوی و بازیکن گرجستانی نگه دارند. ایده این بود که آن‌ها را بر اساس عملکردهایشان قبل از رأی‌گیری رتبه‌بندی کنند، اما آن‌ها چندان برجسته نشدند و باید با واقعیت روبرو می‌شدند.
هیچ‌کدام از آن‌ها قرار نبود امسال برنده شوند. بر اساس اطلاعات «لو پاریزین»، تصمیم گرفته شد که روی یک بازیکن تمرکز نشود و در عوض تیم به عنوان یک مجموعه واحد برجسته شود. قهرمانان دو دوره متوالی اروپا همچنین عنوان بهترین باشگاه سال را برای دومین بار پیاپی به دست آوردند.
پاری‌سن‌ژرمن تصمیم گرفت انتخاب نکند
با پایان دادن به کمپین خود برای هر دو بازیکن، پاری‌سن‌ژرمن آرامش رختکن خود را انتخاب کرد و از هرگونه تنش احتمالی جلوگیری نمود. در بهترین حالت، دمبله (هفتم) یا کوارا (ششم) ممکن بود دو یا سه پله در رتبه‌بندی صعود کنند که برای کسب جایزه دلخواه کافی نبود. این امر انتقاد وینسنت گارسیا، سردبیر «فرانس فوتبال» (سازنده این جایزه و مراسم اهدای جوایز) را برانگیخت که معتقد بود: «ارتباطات پاری‌سن‌ژرمن ممکن است در تلاش برای تبلیغ سه بازیکن و سپس دو بازیکن خیلی شفاف نبوده باشد»، در حالی که «آن‌ها باید روی یک بازیکن تمرکز می‌کردند»، یعنی «قهرمان فعلی، عثمان دمبله».
باشگاه پایتخت‌نشین، همان‌طور که در هر مرحله از این رویداد مشهود بود، روی انتخاب خود ایستاد. دمبله با توجه به اینکه مصدوم بود، در لندن و مراسم توپ طلا حضور داشت، اما همزمان مسابقه پاری‌سن‌ژرمن برابر لیون در ورزشگاه پارک دو پرنس در جریان بود.
ناصر الخلیفی ترجیح داد لیگ ۱ را به نام‌های بزرگ حاضر در مراسم ترجیح دهد. او همراه با سرمربی خود، لوئیس انریکه، همواره نسبت به جوایز فردی بی‌تفاوتی ابراز کرده است.
برای او، این بیشتر مسئله‌ای برای حل تنش‌های درون رختکن است. بایرن مونیخ به جای مایکل اولیسه، روی هری کین تمرکز کرد؛ هر دو در پایتخت انگلیس حضور داشتند، برخلاف جود بلینگام که کاملاً تحت‌الشعاع رئال مادرید و تصمیم برای برجسته‌سازی کیلیان امباپه قرار گرفت.