باز هم مثل همیشه، در بازی‌های آسیایی مثل المپیک، همه نگاه‌ها به گوش شکسته‌ها بود تا پرچم ایران را به اهتزاز و با طلاهای خود رتبه کاروان ایران را در جدول بالا بیاورند. ماموریتی که همیشه کشتی ایران به خوبی از عهده آن برآمده و این بار نیز انجام داد.
باخت تلخ، پای سکو
با کاهش تعداد اوزان در بازی‌های المپیک و آسیایی از ۱۰ به ۶ ما نیز مثل بقیه کشورها تنها اجازه داشتیم ۱۲ کشتی‌گیر به ناگویا اعزام کنیم که ۷ نفر از آنها با مدال برگشتند. دو نفر پای سکو باختند که چه بسا اگر آنها هم مدال می‌گرفتند، حالا آمار ۷۵ درصد روی سکو (۹ مدال از ۱۲ مدال ممکن) کارنامه بهتری برای فدراسیون کشتی بود.
آزاد، دوبرابر فرنگی
در کشتی فرنگی ۵۰ درصد مدال آوردیم؛ دو طلای امین میرزازاده در ۱۳۰ و علیرضا عبدولی در ۷۷ و برنز مهدی بالی در ۹۷، در کشتی آزاد اما ۴ نفر از ۶ نفر مدال آوردند، یعنی ۶۶.۶ درصد مدال آوری که هر چهار تا از بهترین نوع یعنی طلا بود. روز اول محمد نخودی در ۸۶ و امیرحسین زارع در ۱۲۵ کیلو طلا گرفتند و روز دوم، امیرعلی آذرپیرا در ۹۷ و یونس امامی در ۷۴، تا در مجموع دو رشته آزاد و فرنگی ۵۰ درصد طلاها به ایران برسد و با ۶ طلای کشتی، کاروان ایران با ۱۹ مدال طلا تا رتبه ششم جدول بالا بیاید. ۳۱/۵ درصد کل طلاها برای کشتی.
اوزان خطرناک
صد البته که این نتایج یعنی موفقیت، اما نباید از هشداری هم که در پی این کارنامه هست، به سادگی عبور کرد. در سال‌هایی که بازی‌های آسیایی برگزار می‌شود، فاصله بین مسابقات جهانی و این بازی‌ها بسیار کم و هر زمان کشتی ما مدیریت و پشتوانه‌های درستی داشته، دو تیم جداگانه برای این دو عرصه آماده کرده است. و البته در سال‌هایی که یک تیم را به هر دو میدان فرستادیم، در هیچ کدام به آنچه که انتظارش را داشتیم، نرسیدیم.
برای این مسابقات فدراسیون کشتی روش بینابین انتخاب کرد؛ یعنی امین میرزازاده را کنار امیرحسین زارع -دو قهرمان سنگین وزن جهان که طلای آنها در مسابقات جهانی هم تضمین شده است- به بازی‌های آسیایی فرستاد. با این امیدواری که در سنگین وزن، چون مسئله کاهش وزن وجود ندارد کشتی‌گیر می‌تواند کمتر از دو ماه دیگر در جهانی نیز روی تشک برود. امین دوبنده امسال جهانی را به فردین هدایتی باخت ولی زارع در جهانی هم باید کشتی بگیرد.
ما در ۷۴ کیلوگرم آزاد و ۸۷ کیلو فرنگی نیز ملی پوش اصلی سالهای اخیر خود را فرستادیم و این یعنی خیلی به پشتوانه‌ها در این اوزان امیدی وجود ندارد! درست مثل اوزانی که مدال نگرفتیم و سالهاست در آنها مشکل داریم. شاید فقط ۶۵ آزاد و ۶۷ فرنگی با حضور رحمان عموزاد و سعید اسماعیلی استثنا باشد اما در سبک وزن هر دو رشته مشکل داریم.
شگفتانه یونس و غلامرضا
اگر از طلای قطعی سنگین وزن دو رشته بگذریم، با توجه به مدعیان زیاد در ۷۴ و ۹۷ آزاد، پیش بینی همه کارشناسان طلای ۸۷ فرنگی برای پدیده دو سال اخیر کشتی ایران بود. شکست و حذف او، بزرگترین شگفتانه کشتی بازی‌های آسیایی برای ما بود. همان زمان که غلامرضا فرخی را به فاصله سه ماه به سه تورنومنت بزرگ و سنگین اعزام کردیم، مشخص بود که این جوان خیلی زود خالی خواهد کرد. فرخی در ۸۲ کیلو قهرمان جهان شد و در آستانه باید دوباره در همین وزن کشتی بگیرد اما با دورنمای المپیک لس آنجلس، به ۸۷ کیلو آمد که ما همزمان با خود او، در این وزن نیز روی سکوی جهانی مهمدی را داشتیم. حالا قهرمان بزرگ شکست خورده و طلسم او شکسته و پشتوانه ها نیز ناامید...
اما کشتی آزاد شگفتانه را تکمیل کرد. یونس امامی ستاره کشتی در این مسابقات بود، مرد همیشه برنزی که خیلی‌ها با توجه به ناکامی‌های متوالی او در رسیدن به فینال، خواهان میدان دادن به جوان‌ترها در این وزن شده بودند. اما یونس آمد و بعد از باختن دوبنده جهانی به امیرمحمد یزدانی، سه قهرمان جهان و المپیک را در شلوغ‌ترین وزن دنیای کشتی برد و طلای ۷۴ را گرفت.
حفره های همیشگی
اما اگر بحث ضعف پشتوانه‌ها و خستگی نفرات اصلی را کنار بگذاریم، مرور ناکامان خود گویای حقایق دیگری است. در فرنگی، سجاد عباسپور در ۶۰ کیلو و در آزاد، عباس ابراهیم‌زاده در ۶۵ کیلو، هر دو رقابت برای مدال برنز را باختند. یعنی کار ما در سبک وزن در هر دو رشته سخت است، به خصوص که در ۵۷ آزاد علی مومنی هم همان قدم‌های اولیه باخت و برنده او با شکست در دور بعدی، شانس جدول رفشارژ را هم از ما گرفت. محمد جواد رضایی در ۶۷ و غلامرضا فرخی در ۸۷ فرنگی نیز هر دو به همین سرنوشت دچار شدند.
نکته دیگر این دوره از بازی‌های آسیایی غافلگیر شدن ما در برخی اوزان کشتی آزاد و فرنگی بود. اتفاقی که هر چهار سال یک بار تکرار می‌شود و کسانی که خیلی به آنها امیدواریم، با شکست‌های ناباورانه دستشان از مدال کوتاه می‌ماند. ایرادی که باید مثل همان فرهنگ غلط قناعت به مدال و نجنگیدن برای طلا، ریشه کن شود. در نهایت و فاصله اندک تا مسابقات جهانی، فعلا جمع‌بندی عملکرد کشتی باید تا همین حد باشد. حتما که مدیران و مربیان، ایرادات را دیده و برطرف می کنند.