وحشی بافقی و غزلی در وصف می و رفاقت

ابر است و اعتدال هوای خزانی استساقی بیا که وقت می ارغوانی است

در زیر ابر ساغر خورشید شد نهانروز قدح کشیدن و عیش نهانی است

ساقی بیا و جام می مشکبو بیاراین دم که باد صبح به عنبر فشانی است

می هست و اعتدال هوا هست و سبزه هستچیزی که نیست صحبت یاران جانی است

یاری به دست‌آر موافق تو وحشیاکان یار باقی است و خود این جمله فانی است