داستین هوفمن، که پس از بازی در نقش بن برادوک در فیلم کلاسیک The Graduate، به شهرت رسید، در یک مقاله اخیر برای The New Yorker درباره تجربه‌هایش در فیلم‌برداری این کمدی-درام ۱۹۶۷ باز کرده است. او این تجربه را ‘تجربه‌ای وحشتناک’ توصیف کرده است.
“من بلافاصله احساس ناراحتی و بی‌ارزشی کردم. اینجا من بودم، در نقش اصلی یک فیلم از مایک نیکلس، که در آن زمان کارگردان لحظه‌ای بود، اما احساس کردم که هیچ حق و حقوقی برای بودن در آنجا ندارم،” هوفمن در ابتدای مقاله‌اش درباره زمانی که در صحنه بود، می‌نویسد. بسیاری از اضطراب او از این نگرانی نشأت می‌گرفت که نیکلس “با من عصبانی بود، یا به خاطر اینکه من کاری اشتباه انجام داده بودم یا به این نتیجه رسیده بود که همه دیگر نیز می‌دانستند، او نقش اول فیلم خود را اشتباه انتخاب کرده است.”
هوفمن می‌نویسد که این فیلم “از ابتدا همه ناامیدی‌های من را تشدید کرد.” “وقتی نماینده من گفت که مایک به من علاقه‌مند است، من حتی نمی‌خواستم برای این نقش تلاش کنم. من رمان چارلز وبب را که مایک می‌خواست تغییر دهد، خواندم و واضح بود که من برای بن مناسب نیستم. یک دونده ترک و دانش‌آموز ممتاز، رئیس تیم بحث—این یک پسر آمریکایی ثروتمند بود که نام خانوادگی او ‘برادوک’ بود. چرا باید کسی که به این اندازه نژادی به نظر می‌رسد را برای نقش نهایی انتخاب کنید؟ این کاملاً معقول نبود.” او ادامه داد، توضیح داد که نماینده او او را قانع کرد تا برای این نقش تست بازی کند، که در نهایت به او رسید.
با این حال، فراتر از نگرانی‌های هوفمن درباره توانایی‌اش برای بازی در نقش بن، او می‌نویسد که نیکلس “بیشتر اوقات در صحنه بداخلاق بود،” یک تغییر “شوک‌آور و بی‌ثبات‌کننده” از شخصیت او در تمرین‌ها. “من اغلب احساس می‌کردم که من ممکن است اخراج شوم. وقتی ما در حال فیلم‌برداری از برخی از صحنه‌های معروف فیلم بودیم، من به یاد دارم که فکر می‌کردم، من هیچ ایده‌ای ندارم که چه کاری انجام می‌دهم,” هوفمن گفت.
او همچنین یادداشت می‌کند که اگرچه کارگردان با همه “عصبانی بود،” اما “یک نوع سادیسم” که “به نظر می‌رسید فقط با او باشد” وجود داشت.
او ادامه داد: “در صحنه‌ای که کاتارین روس باید مرا بزند، او ما را ۲۷ بار انجام داد. صحنه‌ای که بن به اتاق الین وارد می‌شود، خیس از باران است تا به او بگوید که با یک زن مسن رابطه داشته است؛ در چند ثانیه، الین می‌فهمد که زن مادر اوست. مایک فقط به کاتارین می‌گفت که مرا بزند، سخت‌تر بزند. کاتارین نگران بود که مرا صدمه بزند و من به او گفتم، ‘من خوبم. فقط گوشم را نزن.’ متأسفانه، او چند بار اشتباه کرد. من در پایان روز گیج شده بودم و مایک صحنه زدن را در فیلم استفاده نکرد.”
روز بعد، هوفمن صحنه‌ای زیرآب فیلم‌برداری کرد که نیازمند این بود که در لباس غواصی زیر آب بماند. “وقتی بعد از چند بار فیلم‌برداری به هوای آزاد آمدم، خون از گوشم جاری می‌شد. بین همه زدن‌های روز قبل و فشار آب در پایین استخر، من یک پرده گوش را پاره کرده بودم،” او نوشت.
“The Graduate” اولین بار در ۲۲ دسامبر ۱۹۶۷ به نمایش درآمد. این فیلم برای هفت اسکار نامزد شد و در چهل و چهارمین جشنواره اسکار برای بهترین فیلم برنده شد.