ساچا بارون کوهن توضیح داده است که چرا پس از بیش از یک دهه تصمیم به احیای شخصیت کمیک خود، علی جی گرفته است.
بارون کوهن در مقاله‌ای برای مجله تایم نوشته است: «این واقعیت که علی جی قدیمی و مشکل‌ساز است، دقیقاً دلیلی است که او را دوباره زنده کردم.»
«دنیایی که او به آن بازگشته است، در بسیاری از جهات بدتر از دنیایی است که ۲۰ سال پیش آن را ترک کرد. تمام تعصباتی که شخصیت‌های من برای افشای آن‌ها طراحی شده‌اند، نه تنها از بین نرفته‌اند، بلکه گسترش یافته‌اند. آن‌ها با بزرگترین ماشین تبلیغاتی تاریخ - رسانه‌های اجتماعی - و اکنون با فرزند هیولای آن، هوش مصنوعی، تقویت می‌شوند.»
این شخصیت با پیراهن ورزشی که با نام کامل آلیستر گراهام شناخته می‌شود، در «علی جی: کی هستم؟» همراه با مورگانا رابینسون در نقش جولی بازمی‌گردد. تولید این فیلم هجوآمیز به طور مخفیانه انجام شد. اما بازگشت او واکنش‌های متفاوتی را برانگیخته است، با برخی افراد که نارضایتی خود را نسبت به علی جی ابراز کرده‌اند، که به دلیل جنسیت‌گرایی، تصاحب فرهنگی و حتی نژادپرستی مورد انتقاد قرار گرفته است.
در اولین نمایش فیلم، بارون کوهن - در نقش علی جی - از سوی Variety در مورد ادغام پارامونت-وارنر بروس سوال شد، که او در پاسخ گفت: «تنها ادغامی که امشب رخ می‌دهد، ادغام من و سیندی سویینی است» - پاسخی که به جنجال دامن زد.
در مقاله‌اش، بارون کوهن می‌گوید که این همان نکته است، زیرا این شخصیت یک شخصیت هجوآمیز است که برای افشای تعصب طراحی شده است.
بارون کوهن در مجله تایم می‌نویسد: «من همیشه شخصیت‌ها و کمدی‌ام را به عنوان وسیله‌ای برای افشای تعصب، سوگیری و حماقت طراحی کرده‌ام، اگرچه می‌دانم همه این را نمی‌بینند.» «علی جی یک ابله سفیدپوست است - یک دزد فرهنگی توهمی - که مد و اشعار را از محبوب‌ترین خوانندگان رپ و دنس هال خود، از کامپتون تا کینگستون می‌دزدد.»
«نکته خنده‌دار اوست و همچنین نهاد عمدتاً سفیدپوست مردی که او را به اندازه‌ای جدی می‌گیرند که HBO یک احمق‌ترین مرد جهان را به عنوان میزبان مصاحبه استخدام کند. مانند یک دلقک خوب، او این نهاد را تضعیف می‌کند - نه فرهنگی که او دوست دارد و از آن قرض می‌گیرد.»
در این مقاله، این بازیگر و نویسنده به تاریخ هجو اشاره کرد، از یونان باستان تا «مونتی پایتون». «صرف نظر از جنون، روش یکسان است: مخاطب را تا حد امکان بخنداند و در عین حال آینه‌ای را برای نشان دادن چیزهایی که دیدن آن‌ها آسان نیست یا هشدار در مورد روندهایی که ترجیح می‌دهیم از آن‌ها چشم‌پوشی کنیم، منعکس کند.»
نویسنده: کی.جی. یوسمن