به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، در سال ۲۰۱۰، شاهکار دیوید فینچر و آرون سورکین یعنی شبکه اجتماعی (The Social Network) به جهان نشان داد که دنیای آنلاین تنها یک فضای مجازی فانتزی نیست، بلکه امتدادِ مستقیم، پیچیده و گاه آسیب‌زننده روابط واقعی ماست. آن فیلم کاستی‌های فیس‌بوک را در ناتوانی‌ها و ضعف‌های انسانیِ سازنده‌اش—از جمله غرور و تشنه توجه بودنِ یک خوره کامپیوتر به‌نام مارک زاکربرگ—ریشه‌یابی می‌کرد. اما حالا، فیلم جدید حساب‌کشی اجتماعی (The Social Reckoning) به نویسندگی و کارگردانی سورکین سعی دارد به همان امپراتوری بازگردد؛ دنیایی که این بار فراتر از کنترل سازنده‌اش سرطانی شده است.
داستان درباره فرانسیس هاگن (با بازی میکی مدیسون)، افشاگری از درون فیس‌بوک است که متوجه می‌شود الگوریتم‌های الگوی «هرچه مردم می‌خواهند به آن‌ها بدهید»، چگونه کاربران را به سمت افراط‌گرایی و رادیکال شدن سوق می‌دهند. او با همراهی روزنامه‌نگاری منتقد (با بازی جرمی آلن وایت)، جلوی سلطه زاکربرگ جدید—که حالا با بازی جرمی استرانگ به یک ربات بی‌روح و سودجو تبدیل شده—می‌ایستد.
اما مشکل بزرگ حساب‌کشی اجتماعی در همین‌جا شکل می‌گیرد: فیلم ادعا می‌کند که نگاهی عمیق به نفوذ خطرات اینترنت در زندگی واقعی دارد، اما در عمل، زاویه دیدِ نویسنده‌اش به‌شدت قدیمی و محدود است. سورکین تلاش می‌کند رادیکال شدن کاربران را به شورش‌های ۶ ژانویه واشنگتن پیوند بزند و با نمایشی از بی‌عملی اتاق کنترل فیس‌بوک، حس خشم ایجاد کند. با این حال، او این فاجعه بزرگ را تنها در قالب‌های سنتی محصور می‌کند؛ انگار بزرگ‌ترین جرم فیس‌بوک و شورش‌ها، آسیب دیدن ماموران پلیس یا زیر پا گذاشتن نظم کلاسیک بوده است.
وقتی قهرمان داستان در برابر کنگره شهادت می‌دهد، فیلم با لحنی پیروزمندانه القا می‌کند که زمان حساب‌کشی فرا رسیده و زاکربرگ تحقیر شده است. اما واقعیت جهان ما بسیار تاریک‌تر از این خوش‌بینی‌های هالیوودی است. فیلم به‌کلی پرونده‌های وحشتناک‌تری مانند نقش فیس‌بوک در بسترسازی نسل‌کشی میانمار را نادیده می‌گیرد. تمام ارجاعات فرهنگی شخصیت‌ها—از اشاره به فیلم‌های فرانک کاپرا گرفته تا سریال‌های دهه ۶۰ میلادی—نشان می‌دهد که سورکین همچنان در دنیای پیش از ترامپ و پیش از افراط‌گرایی مدرن گیر کرده است.
در دنیای واقعی، کسانی که ۶ ژانویه را رقم زدند عفو شدند و رئیس‌جمهوری که از شبکه‌های اجتماعی برای تحریک آن‌ها استفاده کرده بود، دوباره قدرت را به دست گرفت. برخلاف فیلم‌های ساختارشکن و جسورانه این روزها که روان‌پریشی و سایه‌های تاریک فضای مجازی را به تصویر می‌کشند، نگاه سورکین به جهان اینترنت اصلاً به اندازه کافی پارانوئید، خشمگین یا ترسان نیست. او تصور می‌کند با چشمانی باز به ابعاد فیس‌بوک می‌نگرد، اما در واقع، چشم‌بندی کهنه به چشم زده است.