عصر ایران - لامبورگینی ایزلرو ۴۰۰ جی‌تی‌اس مدل ۱۹۷۰ یکی از خودروهای کمیاب تاریخ لامبورگینی است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، نسخه S این خودرو تنها در ۷۰ دستگاه تولید شده است. ایزلرو با رویکرد یک گرندتورر طراحی شده بود؛ خودرویی سریع، قابل‌اعتماد، جادار و مناسب سفرهای طولانی که در عین حال از طراحی و پرداختی ظریف برخوردار بود.
مشخصات فنی لامبورگینی ایزلرو S
این خودرو به موتور ۳٫۹ لیتری V12 مجهز است که توان تولید ۳۵۰ اسب‌بخار در دور موتور ۷۵۰۰ دور در دقیقه را دارد. حداکثر سرعت اعلام‌شده برای آن ۲۵۹ کیلومتر بر ساعت است.
نسخه S در مقایسه با مدل اولیه ایزلرو بهبودهایی را تجربه کرد. از جمله این تغییرات می‌توان به افزایش قدرت، ارتقای ترمزها و بازطراحی فضای داخلی و داشبورد اشاره کرد.
طراحی بدنه و نقش کاروزریا مارازی
مونتاژ بدنه ایزلرو را شرکت کاروزریا مارازی بر عهده داشت؛ مجموعه‌ای که شماری از کارکنان سابق شرکت تورینگ نیز در آن فعالیت می‌کردند. تورینگ در سال ۱۹۶۶ فعالیت خود را متوقف کرده بود.
در برخی روایت‌ها، فروچو لامبورگینی به‌عنوان طراح واقعی ایزلرو معرفی شده است، اما این موضوع در منبع با قید تردید و به‌صورت شایعه مطرح شده است.
وزن خودرو حدود ۱۴۵۰ کیلوگرم اعلام شده است. استفاده از ورق فلزی به‌جای آلومینیوم در ساخت بدنه، از عواملی است که برای توضیح وزن نسبتاً بالای آن ذکر شده است.
ایزلرو؛ گرندتورر شخصی فروچو لامبورگینی
در دوره‌ای که لامبورگینی میورا توجه زیادی را به خود جلب کرده بود، فروچو لامبورگینی از ایزلرو به‌عنوان خودروی شخصی استفاده می‌کرد و بعدها نیز مدل جاراما را در اختیار داشت.
این انتخاب با فلسفه گرندتورر هماهنگ بود؛ خودرویی که علاوه بر سرعت، باید قابل‌اعتماد، جادار و راحت می‌بود. ایزلرو با آرایش صندلی‌های ۲+۲ و فضای داخلی بهبودیافته در نسخه S، این رویکرد را دنبال می‌کرد.
رنگ‌بندی نمونه معرفی‌شده
نمونه معرفی‌شده با رنگ بدنه «ورده پالیدو» و فضای داخلی مشکی و سبز توصیف شده است. تصاویر این خودرو را لو‌تزیگر کلاسیک کارز تهیه کرده است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی