نهمین دوره جشنواره فیلم الجونه (۱۵ تا ۲۳ اکتبر) ممکن است به مونازاکی’s گذشته ادای احترام کند، اما ستاره سینمای مصر بیشتر به آینده خود علاقه‌مند است.
زاکی که در مراسم افتتاحیه جشنواره با جایزه دستاورد حرفه‌ای مورد تقدیر قرار گرفت، در طول بیش از سه دهه فعالیت هنری خود هنوز به ۵۰ سالگی هم نرسیده است. او در گفتگو با Variety در ساحل دریای سرخ، درباره این مسیر پربار بیشتر به عنوان یک فرآیند مداوم تحول و نوآوری صحبت می‌کند تا یک اثر هنری تمام‌شده. این تحول مداوم نیازمند آن است که او بارها و بارها انتظارات مخاطبان از مونازاکی را کنار بگذارد. او می‌گوید: “خیلی زود از خودم خسته می‌شوم.”
با نگاهی به گذشته، زاکی می‌گوید دو درس مهم در طول این مسیر آموخته است: یادگیری قدرت گفتن “نه” و یافتن اعتماد به نفس و تمایل برای ابراز وجود، هم به صورت شخصی و هم احساسی. او در این باره می‌گوید: “فقط باید خودتان را رها کنید. احساسات شما مهم هستند و باید شنیده شوند. بخشی از درمان شما این است که آنچه احساس می‌کنید را بیان کنید.”
زاکی در جوانی وارد این صنعت شد، ابتدا در تئاتر و سپس در تلویزیون و در نهایت سینما. او به سرعت با تصویر “دختر همسایه” شناخته شد، تصویری که به تدریج با زنی که به آن تبدیل می‌شد و نقش‌هایی که می‌خواست به تصویر بکشد، در تضاد قرار گرفت.
او یادآوری می‌کند: “احساس می‌کردم در هر پروژه مشابهی را تکرار می‌کنم. این چه کسالت‌آوری است! من نیاز به تغییر داشتم.”
این نقطه عطف با فیلم “شهرازاد، برایم داستانی بگو” (Ehky Ya Shahrazad) به کارگردانی یوسری نصرالله و نوشته‌ی زنده یاد وحید حامد به وجود آمد. در این فیلم، زاکی نقش مجری برنامه‌ای تلویزیونی را بازی می‌کند که به بررسی تجربیات زنان در زمینه عشق، سلامت، زندگی روزمره و انتظارات جامعه مصر از آن‌ها می‌پردازد.
این تغییر نسبت به تصویر آشنای زاکی در صفحه نمایش، واکنش‌های تندی را برانگیخت و مخاطبان در مورد اینکه چه اتفاقی برای “دختر همسایه” که آن‌ها می‌شناختند افتاده است، سوالاتی مطرح کردند. این واکنش‌ها او را به حدی تکان داد که با وحید حامد در مورد رویارویی با تور تبلیغاتی فیلم صحبت کرد. او او را تشویق کرد تا از انتخابی که به خاطر عشق به کارش انجام داده بود، حمایت کند. این توصیه به زاکی کمک کرد تا با مقاومتی که در برابر تغییر نقش‌هایش وجود داشت، مقابله کند.
زاکی معتقد است این تجربه آغاز مبارزه‌ای بود که در طول دوران حرفه‌ای خود با آن مواجه بوده است: یافتن نقش‌هایی که به زنان اجازه می‌دهد تا به موضوعاتی که سینمای مصر به طور تاریخی از آن‌ها اجتناب می‌کرده است، بپردازند. او می‌گوید: “سانسور، صحبت کردن درباره تابوها، مواردی که اغلب برای زنان صحبت کردن در مورد آن‌ها ممنوع است، همچنان از جمله چالش‌هایی است که با آن روبرو هستم. یافتن یک فیلمنامه معنادار می‌تواند بسیار دشوار باشد.”
زاکی معتقد است که در طول بیش از ۳۰ سال گذشته شرایط پیشرفت کرده است، اما از شکاف بین استعداد بازیگران زن مصر و فرصت‌هایی که در اختیار آن‌ها قرار می‌گیرد، بسیار ناراحت است. او می‌گوید: “قلبم می‌شکند که بیشتر آن‌ها از فرصت‌هایی که شایسته آن هستند و موضوعاتی که می‌خواهند در مورد آن‌ها صحبت کنند و حقوقی که می‌خواهند از آن دفاع کنند، استفاده نمی‌کنند.”
او رابطه خود با مخاطبان را چیزی می‌داند که باید در طول زمان به آن رسید. او توضیح می‌دهد: “این یک رابطه است. شما مانند هر رابطه دیگری در زندگی خود روی آن کار می‌کنید.” او معتقد است که بخشی از این رابطه، تعیین مرزهایی برای آزادی خود به عنوان یک هنرمند است.
او تاکید می‌کند: “من حق دارم از تکرار و خستگی خود جلوگیری کنم، زیرا من یک شرکت نیستم، بلکه یک هنرمند هستم. هنر در مورد آزادی، تغییر و آزمون و خطا است.”
زاکی با هر نقش، زندگی شخصیتی را فراتر از آنچه در فیلمنامه وجود دارد، می‌سازد. او در هر پروژه با یک مربی بازیگری همکاری می‌کند و از تکنیک‌های مختلف برای ساختن پیشینه شخصیت استفاده می‌کند.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های این فرآیند، تصور زندگی شخصیتی قبل از اینکه مخاطب او را بشناسد، است. زاکی چشمان خود را می‌بندد و تصویری از زنی که او را بازی می‌کند در سن هفت سالگی، در خانه پدری‌اش با مادرش، به یاد می‌آورد و خاطرات و احساساتی را می‌سازد که هرگز روی صفحه نمایش ظاهر نمی‌شوند، اما برای اجرای نقش حیاتی هستند. او می‌گوید: “لازم نیست آن را بگویم، اما می‌توانم باعث شوم که مردم آن را همان‌طور که من احساس کرده‌ام، احساس کنند.”
این روش در فیلم “الست”، فیلم زندگینامه‌ای ام کلثوم، به چالش کشیده شد. این بار، زاکی در حال ساختن شخصیتی بر اساس زندگی یکی از مورد احترام‌ترین چهره‌های فرهنگی جهان عرب بود و با دهه‌ها تاریخ و خاطرات عمومی مواجه بود. او به دنبال تحقیق‌های دیوانه‌وار بود و بارها به یک مصاحبه رادیویی دو ساعته که یکی از مهم‌ترین منابع او بود، گوش داد.
“احساسات درونی به تخیل نویسنده و من برمی‌گردد.” در حالی که حقایق زندگی ام کلثوم غیرقابل تغییر است، زاکی هنوز باید زنی را که پشت آن‌ها پنهان شده بود، پیدا می‌کرد.
برای پر کردن این شکاف، زاکی قسمت‌هایی از زندگی ام کلثوم را تصور می‌کرد که هیچ بایگانی نمی‌توانست درباره آن صحبت کند: احساسات، روابط و مبارزات پنهانی که ممکن است از دوران کودکی او را شکل داده باشند. این شخصیت پس از پایان فیلمبرداری نیز برای مدت طولانی با زاکی همراه بود و او را در تلاش برای قطع ارتباط با آن نقش دچار مشکل کرد. او می‌گوید: “من پس از این پروژه احساس می‌کردم که یک زن ۷۰ ساله هستم. شوخی نمی‌کنم. واقعاً نمی‌توانستم خودم را در آینه بپذیرم.”
حذف کامل ام کلثوم آسان نبود. او می‌گوید: “من سعی می‌کنم از او خلاص شوم. خوشبختانه، فقط چند یادگاری باقی مانده است. راستش را بگویم، نمی‌خواهم احساس کنم که ۷۰ ساله‌ام و هنوز به آنجا نرسیده‌ام.”
وقتی از او پرسیده می‌شود که پس از بیش از سه دهه بازیگری، به دنبال چه چیزی در یک نقش است، زاکی بدون تردید پاسخ می‌دهد: “واقعیت. صداقت. این چیزی است که قلب من را تسخیر می‌کند.”
توسط: Essie Assibu