در اواخر ‘Kefi’， یکی از شخصیت‌های اصلی — کوچک‌ترین خواهر سه خواهر — با استدلال اینکه ‘جریان’ ملاقات تصادفی‌شان ‘واقعاً سینمایی بود’، یک ارتباط زننده با یک غریبه‌ی ناشناس را توجیه می‌کند. همان، شاید، می‌توان از این جمله برای اثر جسورانه و اعتماد به نفس Kisin Saito نیز استفاده کرد – یک کالیدوسکوپ ژانرپلوی از سبک‌ها و خطوط داستانی که به طور مداوم از مرز عدم وضوح عبور می‌کند، اما مدام خود را بازمی‌یابد به لطف فرماندهی مطمئن کارگردان به هنر سینمایی.
بیگانگان، دایناسورها، مواد مخدر و همبرگرها به یک درام واقع‌گرایانه درباره سوگ مشترک و بازسازی خانواده‌ای که سه خواهر پس از مرگ پدر دور از هم زندگی می‌کنند، حمله می‌کنند. با نمایش در زنجیره رقابتی ‘Nippon Cinema Now’ در توکیو، داستان جمع‌آوری چندگانه‌ای به وقوع می‌پیوندد که توسط منطق رویایی، مواد مخدر تغییر هویت‌دهنده و مصرف بیش از حد غذای بی‌ارزش هدایت می‌شود و باید توجه مراسم و توزیع boutique genre festivals و ballsy را جلب کند، زیرا ‘Kefi’ ورود یک استعداد جدید برای کسی که از انفجار دیداری و مهارت فنی برخوردار است را اعلام می‌کند.
در حالی که پیش‌بینی سه خواهر که پس از مرگ پدرشان به هم می‌پیوندند ممکن است به طور بی‌تفاوت به مجموعه ‘Our Little Sister’ Hirokazu Kore-eda شباهت داشته باشد، بخش‌هایی از ‘Kefi’ در حالت همگانی و ظاهر به ‘After Life’ داستان پس از مرگ 1998 Kore-eda نزدیک‌تر است. در برخی از موارد، فیلم با انفجار بی‌نظم خود به همان سرگرم‌کننده و خلاقانه‌ای که ‘Survive Style 5+’ cult favorite Gen Sekiguchi است، از خود بیرون می‌آید. همه این‌ها در یک نقطه معروف به قلعه‌های تاریخی و فسیل‌های باستانی در نزدیکی کشور رخ می‌دهد، انگار که رازهای گذشته در زیر پای قهرمانان بازگشتی ما به زمین ریخته شده‌اند و منتظر کشف و بازبینی هستند.
‘Kefi’ به چهار فصل با عنوان‌های انسان، مثلث، تنبیه و جمع‌آوری تشکیل شده است و با یک پیش‌درآمد آغاز می‌شود که از دنیای پس از مرگ روایت می‌شود. پدر سه دختر بزرگسال خود را یک به یک معرفی می‌کند و ما را به اشتیاق به Asumi (Riho Takada) که اکنون تنها در خانه نیای خانواده در استان فوکویی زندگی می‌کند، معرفی می‌کند؛ خواهر بزرگتر، Kyo (Mari Iriki)، که ما او را در اتاق هتل خود در حال دستکش کردن می‌بینیم؛ و خواهر کوچک‌تر Kino (Konatsu Kato)، که اخبار خانواده را به پدر خود می‌رساند. لحظه‌ای پس از معرفی، Kino به دوست خود اطلاع می‌دهد که پدر او مرده است.
از اینجا، ما زندگی این سه زن را در طول یک روز دنبال می‌کنیم تا به جمع‌آوری حتمی در خانه کودکی‌شان برسیم. Kyo با دو تا بیگانگان — دو انسان سفید با روپوش‌های پفکی و موهای کوتاه‌بال، بازیگران اسکیت‌بردری و محتوا ساز روس Nikita و Danil — هماهنگی دارد که با یکسانی صحبت می‌کنند و عاشق آمریکایی‌های تقلیدی هستند. به دستور آن‌ها، او از یک داروی تجربی به نام Kefi استفاده می‌کند تا با شریک جنسی خود بدن به بدن شود تا تجربه مردانه را به طور مستقیم مشاهده کند.
Kino با دوست عزیزش Kai (Tone Kaiya) به شهر می‌آید. در حالی که در جنگل پیاده‌روی می‌کند، Kai پوستی می‌بیند که خدمات ‘پیدا کردن حقیقت خود’ را تبلیغ می‌کند. پس از پیگیری همان مسیر جنگلی که Kino با پدر خود لذت می‌برد، Kai یک جلسه رزرو می‌کند و به کلینیک دورافتاده می‌رود—که در خانه قدیمی خانواده قرار دارد. معلوم می‌شود که Asumi مشاور درون‌خانه است و به Kai کمک می‌کند تا هدف خود را پیدا کند. لحظه‌ای پس از ورود، دستیار Asimi Kai را مخفی‌کلی می‌کند و دکتر و بیمار به فضای رویایی مشترک خود وارد می‌شوند.
Saito که پیش از شروع به کارگردانی یک عکاس تصویربردار موفق و مشهور بود، اعتراف کرده است که الهام‌بخشی برای ساخت ‘Kefi’ از از دست دادن پدر خود در سال 2024 آمده است و این فیلم فرصتی برای او برای فرآوری احساسات خود از سوگ بود. در صفحه نمایش، شخصیت‌های او به تلاش برای ورود به طور فعال به احساسات خود می‌پردازند، در حالی که حالت از سورال تا عاشقانه به طور مداوم تغییر می‌کند. در یک بخش به ویژه جالب، توجه Saito از خواهران کاملاً به داستان یک کاغذ ساز سنتی (So Takei) معطوف می‌شود که شامل مشاهده‌های مستند از حرفه‌ی باستانی او و یک تجاوز جنسی به نظر می‌رسد که به نظر می‌رسد بی‌دلیل است.
Rin (Koto Ishikawa)، زن جوان دیوانه‌ای که ما او را در تعامل با بیگانگان می‌بینیم و سپس به سرعت در شهر به این و آن می‌پردازد، با فریاد از مدل‌های دایناسورها و وارد شدن به خانه‌ها، تنها یک انحراف خوشحال‌کننده‌ی سورال دیگر در این تمرین سینمایی است که در آن هنر و ماده همزمان وجود دارند، اما نه همیشه در هماهنگی کامل. با یک مجموعه متنوع از ضربات الکترونیکی از Alberg، The Bawdies، bzn_trip و دیگران، Saito تا پایان فیلم به یک لحظه از تعامل واقعی برادران برمی‌گردد که، اگرچه همه رشته‌های داستانی او را با هم پیوند نمی‌دهد، همچنان صادقانه و رضایت‌بخش به نظر می‌رسد.
Saito این اثر اولیه را به طور کامل می‌نویسد و کارگردانی می‌کند، به همان اندازه پرانرژی و مطمئن به نظر می‌رسد که بغرنج و گیج‌کننده است، با تصویربرداری زیبا از Sigma Sudo که بین ترکیب‌های رنگارنگ و سیاه و سفید تغییر می‌کند. مطمئناً ‘Kefi’ منجر به بحث‌های بی‌پایان و مقدار زیادی سرگشتگی خواهد شد، اما Saito بی‌شک با یک صدای بلند فرود آمده است و هرجا که برود، همه چشم‌ها به دنبال او خواهند بود.