به گزارش اطلاعات آنلاین، جیمز واتکینز، کارگردان این اثر دلهره‌آور، در گفت‌وگویی اختصاصی با ورایتی درباره چالش‌های ساخت این فیلم، استفاده از جلوه‌های میدانی و ورود گاتام سیتی به دنیای تازه دی‌سی پرده برداشته است.
«کلی‌فیس» که با درجه سنی بزرگسال (R) اکران شده، روایتگر داستان «مت هیگن» است؛ بازیگر سرشناسی که پس از یک حمله وحشیانه توسط گنگسترها، صورتش متلاشی می‌شود. او برای درمان به سراغ یک روش آزمایشی می‌رود، اما این درمانِ مرگبار او را به هیولایی گلی و تغییرشکل‌دهنده تبدیل می‌کند. واتکینز درباره چرایی انتخاب نسخه مت هیگن به جای باسیل کارلو (نسخه کلاسیک کمیک‌ها) توضیح می‌دهد: «اگر سراغ باسیل کارلو می‌رفتید، فضا بیش از حد گوتیک می‌شد یا پیاده کردنش در قالب‌های امروزی سخت بود. مت هیگن گزینه‌ای بسیار ملموس‌تر است که می‌تواند در زمانه معاصر ما نفس بکشد.»
یکی از جذاب‌ترین بخش‌های فیلم، به تصویر کشیدن گاتام سیتی برای نخستین بار در دنیای بازآفرینی‌شده دی‌سی است. واتکینز با اشاره به الهامات خود برای ساخت این فضای خفقان‌آور می‌گوید: «ما عمداً خواستیم فضا کمی مبهم و خیس از باران باشد. به سینمای اکسپرسیونیسم دهه ۱۹۳۰ آلمان با آن ساختمان‌های غول‌پیکر و سایه‌های نوآر نگاه کردیم؛ حتی عکاسی خیابانی نیویورک در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی را الگوی خود قرار دادیم تا گاتام تضادی آشکار با فضای روشن و آفتابی کوست سیتی داشته باشد.»
در این فیلم، تغییر شکل‌های پی‌درپی مت و جنایات خونین او با ترکیبی از ترفندهای کلاسیک دوربین و جلوه‌های ویژه رقم خورده است. کارگردان تأکید می‌کند که تا حد امکان سعی کرده همه‌چیز را به صورت میدانی و واقعی ضبط کند: «من معتقدم اگر کاری را بشود جلوی دوربین انجام داد، چرا که نه؟ در صحنه کلوب شبانه، با استفاده از ستون‌ها و کات‌های هوشمندانه، وایپ‌ها را به سبک سینمای قدیم پیاده کردیم.» وی همچنین درباره حضور کوتاه و افتخارآفرین (کمیو) آرون پاول در نقش پدر مت می‌گوید: «من واقعاً آرون را به عنوان بازیگر دوست دارم. وقتی با او تماس گرفتیم، با روی گشاده پذیرл و گفت: "آره، فیلم دی‌سی جذابی است، برای یک لحظه چهره‌ام را نشان می‌دهم." آشنایی با او افتخار بزرگی بود.»
طراحی ظاهر نهایی هیولای کلی‌فیس نیز ماجراهای خاص خود را داشته است. تیم تولید حدود ۱۹ نسخه و طرح مختلف را آزمایش کردند تا در نهایت به تعادل میان جلوه‌های کامپیوتری و گریم‌های سنگین پروستتیک برسند. واتکینز در این باره می‌گوید: «نکته کلیدی برای من این بود که احساسات انسان درون هیولا گم نشود. من به‌ویژه روی چشم چپ او، درد و شکستگی درون آن و کیفیت صدایش وسواس خاصی داشتم.» او همچنین به جزئیات سخت صحنه معروف هواپیما اشاره می‌کند؛ جایی که بازیگر مجبور بوده با قیچی‌های مختلف روی گریم سنگین صورتش کار کند: «تام ریس هریس کاملاً مسلط و در امنیت بود و تمام جزئیات با دقت و به صورت میدانی اجرا شد.»
در پایان، وقتی از واتکینز پرسیده می‌شود که آیا این فیلم قرار است مستقیماً به مبارزه با بتمنِ رابرت پتینسون یا قهرمانان دیگر ختم شود، او با لبخند پاسخ می‌دهد: «این سوالی است که باید از جیمز گان بپرسید. من عاشق ماهیت مستقل این فیلم بودم؛ من سعی نداشتم شخصیتی را معرفی کنم تا بگویم بعدش چه می‌شود، بلکه می‌خواستم کلی‌فیس را به عنوان یک وعده غذایی کامل و مستقل به مخاطب عرضه کنم.»