Castlevania: Belmont’s Curse: بهترین نسخه از این سری

هنگام بازی Castlevania: Belmont's Curse، نمی‌توانستم از فکر کردن به Symphony of the Night دست بردارم. تقریباً 30 سال پیش، این بازی Castlevania را به عنوان یک بازی جستجو و اکشن بازآفرینی کرد و آنقدر به طرز درخشانی این کار را انجام داد که نیمی از نام ترکیبی "متroidvania" را به دست آورد. Belmont's Curse تلاشی برای ایجاد چنین تغییر چشمگیری نمی‌کند. این بازی ژانر را تغییر نمی‌دهد یا سری را به چیزی کاملاً جدید بازآفرینی نمی‌کند. با این حال، آنچه انجام می‌دهد، دستیابی به یک سنتز درخشان است، با هر جزء که در اوج عملکرد خود عمل می‌کند تا یک ارتفاع جدید برای این سری ارائه دهد. Castlevania برگشته است و فوق‌العاده است.

به طور خلاصه، Belmont's Curse یک بسته کامل است. یک نقشه گسترده مملو از اسراری برای کشف، ابزارهای حرکتی لذت‌بخش که گشت و گذار در نقشه را عالی می‌کند، داستانی که تعادلی بین لحن مکبر و روشنایی گاه به گاه برقرار می‌کند، مجموعه‌ای از شخصیت‌های خلاقانه و خوش‌طراحی شده و بهترین مبارزات در هر بازی Castlevania - در واقع، در میان بهترین مبارزات در هر بازی اکشن دو بعدی، به طور کلی.

آنچه باعث می‌شود همه اینها به خوبی با هم هماهنگ شوند، افزودن کارت‌های تاروت است که به عنوان راهی ظریف برای ادغام عناصر مختلف بازی عمل می‌کند و باعث می‌شود همه آنها بخشی از یک کل منسجم به نظر برسند. در نقاط مختلف، عرشه تاروت شما به عنوان راهنمای ماموریت، معماهای محیطی، قطعاتی از داستان، شخصیت‌هایی برای گفتگو با رز، مکان‌های رئیس و در نهایت، مجموعه جادوهای شما عمل می‌کند.

شما در نقش رز Belmont، دختر Trevor Belmont بازی می‌کنید که تمام زندگی خود را به عنوان جانشین قبیله Belmont آموزش دیده است. اگرچه Trevor با موهای نقره‌ای هنوز یک مبارز تواناست، رز داوطلب می‌شود تا حوادث فراطبیعی در پاریس، فرانسه را بررسی کند و مشتاق است تا شایستگی خود را برای نام خانوادگی ثابت کند. اما رز همچنین به یک علامت قرمز نفرین شده در یک بازو مبتلا است که او را به طرز خطرناکی به نقشه‌های دراکولا و ارتش‌هایش ابزاری می‌کند.

عرشه تاروت مجموعه‌ای از کارت‌های جادویی است که رز از مادر مرحومش، Sypha، که او را هنگام تولد با نفرین به او منتقل کرد، دریافت می‌کند. هر کارت نماینده یک پیرو دراکولا با نام‌های افتخاری مانند Fallen، Warrior یا Builder است. همانطور که در قلعه کاوش می‌کنید، سرنخ‌هایی را پیدا می‌کنید که جزئیات داستان و نکاتی در مورد نحوه یافتن آنها را آشکار می‌کنند، اغلب هر دو به طور همزمان، و هر یک از آنها نقش خود را در دربار سلطنتی دراکولا دارند. هنگامی که قلعه دراکولا در قلب پاریس ظاهر می‌شود - همانطور که بدیهی است می‌دانستید، این یک بازی Castlevania است - عرشه کامل آشکار می‌شود و تمام مجموعه هیولاها را در معرض دید شما قرار می‌دهد. هنگامی که یکی از خدمتکاران دراکولا را ردیابی و شکست دادید، کارت تاروت آنها به Arcana تبدیل می‌شود که می‌توانید به عنوان یک طلسم استفاده کنید، که سپس سیستم پیشرفت انعطاف‌پذیری خود را باز می‌کند. ممکن است پیچیده به نظر برسد، اما این سیستم راهی هوشمندانه برای ادغام عناصر مختلف گیم‌پلی و قابل هضم و منسجم کردن آنها است.

به عنوان مثال، به رئیس اول، The Fallen نگاه کنید. یافتن او وظیفه نسبتاً ساده‌ای است، زیرا قرار است به عنوان یک مقدمه اساسی برای یافتن سرنخ‌ها و پیمایش در خیابان‌های پرپیچ و خم پاریس عمل کند. هنگامی که او را شکست دادید، Arcana او را جذب می‌کنید که به شما دو ابزار مهم می‌دهد: یک تبر بومرنگ قابل تشخیص و یک شلاق Arcane که به شما امکان می‌دهد تا به نقاط grapple برسید تا به مکان‌های جدید برسید. اما این ابزار حرکتی جدید هم یک ابزار مبارزه است، زیرا همان عملکرد می‌تواند به هر دشمنی قلاب شود تا آسیب جدی وارد کند. سپس در بالای آن، ابزار مبارزه خودش نیز می‌تواند برای پیمایش استفاده شود، زیرا دشمنانی که در هوا پرواز می‌کنند می‌توانند به شما کمک کنند تا به پلتفرم‌های دور برسید، تا زمانی که بتوانید به آنها قلاب کنید. همه چیز به زیبایی هماهنگ می‌شود و Belmont's Curse را به طور کلی نشان می‌دهد - مملو از مکانیک‌هایی که به شیوه‌های شگفت‌انگیزی مکمل و در یکدیگر ادغام می‌شوند.

لشکر خدمتکاران دراکولا هدف دیگری را نیز دنبال می‌کند، زیرا به اسارت کشیده شدن آنها را مجبور به تاروت می‌کند که در آن فضای ذهنی رز را اشغال می‌کنند. این در نهایت به او شخصیت‌هایی می‌دهد تا برای اهداف داستانی با آنها تعامل داشته باشد، اما شخصیت‌ها نیز به خوبی از یکدیگر متمایز هستند. The Fallen موجودی زمخت است که به مرور زمان نسبت به رز احساس محافظت می‌کند، در حالی که Medusa، حتی در حالی که در عرشه رز زندانی است، به طور نامحسوسی امیدوار است که او شکست بخورد و دائماً سعی می‌کند او را فریب دهد تا اقداماتی انجام دهد که به پیشبرد نقشه‌های اربابش کمک کند. بسیاری از شخصیت‌هایی که در طول مسیر پیدا می‌کنید دارای دستورالعمل‌ها و رقابت‌های خود هستند و اغلب در تضاد با رز یا یکدیگر هستند و پویایی جذابی را اضافه می‌کنند زیرا همه آنها در سر شما با هم بحث می‌کنند. افزودن منظم شخصیت‌ها در عرشه شما بدان معناست که هر یک از آنها می‌توانند در گفتگو مداخله کنند تا نظراتی ارائه دهند - اگرچه هسته اصلی، به اصطلاح، سه نفری است که ابتدا پیدا می‌کنید.

یکی از معایب داشتن مجموعه شخصیت‌های پویا این است که قهرمان، رز، کمتر جالب است. او یک نمونه اولیه قهرمان مصمم است و در طول بازی همینطور باقی می‌ماند. او نقطه ثقل مرکزی برای همه شخصیت‌های دیگر است که به دور او می‌چرخند و در این سطح کار می‌کند، اما من آرزو می‌کردم که او خودآگاهی بیشتری داشته باشد. او از ابتدا تا انتها متعهد به ماموریت خود است و بس.

هر طلسم Arcana همچنین با مجموعه‌ای از سه هدف برای تکمیل همراه است که به عنوان Works of Mercy شناخته می‌شوند. اینها می‌توانند به سادگی شکست دادن تعداد مشخصی از دشمنان با طلسم مربوطه باشند، اما اغلب پیچیده‌تر هستند تا اکتشاف یا آزمایش را تشویق کنند. یکی از اهداف قابل توجه برای The Warrior از شما می‌خواهد مکانی خاص را پیدا کنید که به طور موضوعی با داستان آن شخصیت مرتبط است. یکی از Medusa از شما می‌خواهد دشمنی را که سپر حمل می‌کند، سنگی کند، ارجاعی به اسطوره پرسیوس. پاداش شما برای تکمیل این موارد، باز کردن گرهی برای انتخاب یکی از سه قدرت برای طلسم است. هنگامی که همه سه مورد را تکمیل کردید، با گفتگوی اضافی از شخصیت Arcana پاداش می‌گیرید.

بنابراین شما خیابان‌ها و زیر شهر پاریس را همراه با قلعه دراکولا به صورت آزادانه کاوش می‌کنید، ساختاری باز شما را به سمت اهداف مهم برای باز کردن تجهیزات جدیدی که برای رسیدن به گوشه‌های دیگر و لایه‌های جهان نیاز دارید، هدایت می‌کند. اگر گیر کردید، می‌توانید به عرشه تاروت خود برای سرنخ‌هایی که ممکن است مدتی است به آنها فکر نکرده‌اید، مراجعه کنید. معماهای محیطی چالش مغزآویزی را اضافه می‌کنند تا شما را مجبور کنند با دقت مشاهده کنید و فکر کنید، بدون اینکه پیشرفت شما را متوقف کند. و توانایی ردیابی دشمنان و دزدیدن قدرت‌های آنها یک حلقه جذاب ایجاد می‌کند که مرا به یکی از بازی‌های مورد علاقه من یادآوری می‌کند: Mega Man. من همیشه مشتاق بودم رئیس بعدی را از بین ببرم و ببینم چگونه توانایی‌های مبارزه و پیمایش من را تقویت می‌کند.

مبارزه جایی است که می‌توانید تخصص واقعی توسعه‌دهنده، Evil Empire را ببینید، زیرا تخصص آن از Dead Cells به زیبایی به این فرنچایز منتقل می‌شود. ضربات شما در انواع مختلف سلاح‌ها پرقدرت و جنبشی به نظر می‌رسند و هر نوع سلاح دارای مزایا و توانایی شارژ ویژه خود است. شمشیر بلند اساسی متعادل است و به شما امکان می‌دهد از میان دشمنان عبور کنید، در حالی که شلاق برد طولانی دارد اما فقط نوک آن با قدرت کامل ضربه می‌زند. من متوجه شدم که ترجیح می‌دهم نیزه را انتخاب کنم، با تطبیق‌پذیری برد طولانی به عنوان سلاحی دستی یا توانایی پرتاب آن به عنوان یک پرتابه، و در نهایت برای مدت طولانی به آن پایبند ماندم، حتی پس از یافتن سلاح‌های دیگر در سطوح بالاتر. چهار سلاح در هر یک از هفت دسته وجود دارد، بنابراین هفت نوع سلاح اتاق‌های زیادی را برای آزمایش فراهم می‌کنند تا مورد علاقه خود را انتخاب کنید یا به طور موقعیتی جابجا شوید.

اما آنچه که مبارزه را متعالی می‌کند، افزودن یک پارری است. این زمین جدیدی برای یک بازی Castlevania است، اما به روشی متفاوت از پارری که در بسیاری از بازی‌های دیگر دیده‌ام نیز کار می‌کند. به عنوان یک سپر مقدس که از دومین مبارزه رئیس به دست می‌آورید، به طور مستقل از ضربات معمولی شما کار می‌کند. این حملات شما را مختل نمی‌کند و به طور پیش‌فرض دکمه حمله به یک دکمه صورت نگاشت می‌شود در حالی که پارری به تریگر چپ نگاشت می‌شود. این بدان معناست که می‌توانید در حین حمله به حمله حریف خود نیز پارری کنید و مبارزه را مجموعه‌ای سریع از انتخاب‌هایی کنید که شما را در حمله و دفاع قرار می‌دهد. به عنوان کسی که با بسیاری از سیستم‌های پارری مشکل داشته‌ام و هرگز واقعاً در بازی‌های دیگر به آن علاقه‌مند نشده‌ام، این یکی مرا به یک مؤمن تبدیل کرد. احساس خوبی دارد که به دشمن ضربه بزنید، یک پرتابه را از پشت پارری کنید و سپس برای تمام کردن آن به جلو قلاب کنید. Belmont's Curse پر از لحظاتی مانند این است، زیرا تقریباً هر اتاق که وارد آن می‌شوید توسط دشمنان اشغال شده است و برخوردهای اجباری مکرر استقامت شما را در برابر ترکیبی از آنها آزمایش می‌کند.

این بدان معنا نیست که مبارزه آسان است. دور از آن. خیابان‌های نفرین شده پاریس و قلعه دراکولا مملو از هیولاها و غول‌هایی هستند که با Castlevania آشنا هستند، که برای این سبک مبارزه بازسازی شده‌اند و رز بسیار آسیب‌پذیر است. مردن حتی در برخوردهای معمولی آسان است و مبارزات با رئیس به مقدار قابل توجهی تشخیص الگو نیاز دارد تا بتوانید با موفقیت آنها را شکست دهید. اما مبارزه آنقدر دقیق است که شما دائماً احساس کنترل می‌کنید و می‌دانید کجا اشتباه کرده‌اید. به ندرت پیش می‌آید که صفحه آنقدر پر از حملات دشمن باشد که پنجره پارری را از دست بدهید زیرا خواندن تمام اطلاعات بصری یکباره دشوار است، اما به ندرت اتفاق می‌افتد که بر تجربه کلی تأثیر بگذارد. به طور مشابه، پیمایش در تله‌های طولانی می‌تواند خسته‌کننده باشد، اما همیشه احساس رضایت‌بخشی دارد و با اقلامی مانند Relics که توانایی‌های شما را افزایش می‌دهند یا سرنخ‌های بیشتری برای عرشه تاروت خود پاداش می‌گیرید.

اگر مبارزه یا تله‌ها شما را به دردسر بیندازد، Belmont's Curse ویژگی‌ها و گزینه‌های کیفیت زندگی را برای تسهیل رشد شما اضافه می‌کند. برای یک، شما تمام XP به دست آمده در طول اجراهای خود را به سمت مبارزات با رئیس نگه می‌دارید، بنابراین حتی اگر مجبور شوید یک رئیس را چندین بار امتحان کنید، همچنان در حال سطح‌بندی و کسب قدرت هستید. همچنین می‌توانید حالت سفارشی را روشن کنید تا گزینه‌هایی مانند تنظیم یک ایست و بازرسی درست قبل از درهای رئیس، افزایش خروجی آسیب شما، کاهش آسیب ناشی از تله‌ها و موارد دیگر را تنظیم کنید. به نظر می‌رسد هیچ هزینه‌ای برای استفاده از این سیستم وجود ندارد و می‌توانید آن را در صورت تمایل روشن یا خاموش کنید. عنصر دیگری که به درستی وجود ندارد، هیچ ابزار ناوبری اضافی برای یافتن راه خود نیست. واضح است که Evil Empire نمی‌خواهد به شما در چالش‌های مبتنی بر رفلکس کمک کند، اما هنوز هم می‌خواهد شما فکر کنید و برای کشف اسرار کاوش کنید.

Belmont's Curse همچنین برخی از اختراعی‌ترین روسای تاریخ این سری را دارد. یک رئیس قابل توجه دو بار فرار کرد به بخشی متفاوت و یک چالش پلتفرمینگ دشوار را در وسط مبارزه معرفی کرد تا آن را ادامه دهد. دیگری شما را با یک نشانک که نشان دهنده تعداد ضرباتی است که می‌توانید قبل از اینکه به سادگی بمیرید، طلسم می‌کند و شما را مجبور می‌کند حتی اگر اقلام درمانی زیادی برای جلوگیری از مرگ مستقیم دارید، ضربات خود را به حداقل برسانید. حتی پس از 20 ساعت، روسای زیادی در عرشه من وجود دارد که هنوز آنها را پیدا نکرده‌ام و مشتاق هستم تا ببینم Castlevania چه چیز دیگری ارائه می‌دهد.

کاوش در قلعه یک لذت بصری است، زیرا Belmont's Curse زیبا است. دور از یک قلعه خاکستری، Evil Empire به سبک هنری خانه خود از رنگ‌های زنده و پالت‌های رنگی غیرمنتظره گراییده است. رویکرد به قلعه دراکولا، که در آن رز و همه دشمنان در برابر رنگ صورتی-قرمز پاریس در حال سوختن در پشت آنها در سایه قرار می‌گیرند، یکی از جذاب‌ترین لحظاتی است که من در یک بازی دیده‌ام. طرح‌های شخصیت نیز متمایز و خلاقانه هستند، مانند Carmilla، یک خون‌آشام که لباس قرمز براق او از خون چکه می‌کند. می‌توانم ادامه دهم، اما اجازه می‌دهم خودتان آنها را کشف کنید. علاوه بر این، با کاوش، با تنظیمات جدید موسیقی Castlevania همراه با آهنگ‌های جدیدی که به خوبی با آن مطابقت دارند، پذیرایی می‌شوید.

هر عنصری در Castlevania: Belmont's Curse به خوبی هم به طور مستقل و هم به عنوان بخشی از کل کار می‌کند: مبارزه انعطاف‌پذیر، آکروباتیک حرکتی زیبا، معماهای محیطی دقیق، مجموعه شخصیت‌های جالب، و جلوه‌های بصری چشم‌نواز - همه در یک سیستم تاروت هوشمندانه که به این ایده‌ها اجازه می‌دهد مکمل یکدیگر باشند. Belmont's Curse به نظر می‌رسد که در کنار Symphony of the Night به عنوان یکی از بهترین بازی‌های Castlevania و یکی از بهترین بازی‌های متroidvania در تمام دوران مورد توجه قرار گیرد.