سری بازیهای Castlevania سالهاست که در سکوت به سر میبرد، اما Belmont's Curse با اشتیاق فراوان این فرنچایز را احیا میکند. صدها بازی مستقل از بازیهای شکار خونآشامهای گوتیک Konami الهام گرفتهاند که فشار زیادی را بر ناشر وارد میکند تا با میراث گسترده خود همگام شود. راهحل شگفتانگیز، اما موثر Konami، آوردن یک توسعهدهنده جدید است: Evil Empire که به خاطر کار خود در Dead Cells الهامگرفته از Castlevania شناخته شده است. بازی حاصله دارای دیدگاه جدیدی، یک قهرمان کاملاً جدید و اجرای هوشمندانه است.
Rose Belmont و پدرش Trevor به پاریس فراخوانده شدهاند، شهری که تحت محاصره ماوراءالطبیعه قرار دارد. Rose مشتاق است شایستگی خود را ثابت کند، تا حدی برای تحت تاثیر قرار دادن پدرش که 23 سال پیش Dracula را کشت و تا حدی به دلیل انتقام از بازوی نفرین شدهاش، یک نفرین از Dracula که از مادر مرحومش به او منتقل شده است. این یک مقدمه قوی است و در حالی که داستان به طور خاص پیچیده نیست، قوس شخصیتی Rose لحظات برجستهای دارد که در ذهن من باقی میماند.
برای تازهواردان، Belmont's Curse به طور کامل به تنهایی میایستد، اگرچه از نظر فنی دنبالهای بر Castlevania III است که دو فصل اول Netflix's Castlevania بر اساس آن ساخته شده است. شاید بتوان گفت که این بازی یک دنباله بهتر از نمایش نسبت به بازی است. سبک هنری و طرحهای شخصیت الهامبخشی انیمه دارند و بسیاری از صداپیشگان، از جمله Trevor Belmont، نقشهای خود را تکرار میکنند. دیدن آنها در نور جدید، به خصوص زمانی که مشعل را به Rose منتقل میکنند، لذتبخش بود.
بهترین مثال از این انتقال مشعل، مجموعهای از کارتهای تاروت است که Rose از مادر مرحومش Sypha هدیه گرفته است. این مورد علاقه من در Belmont's Curse است. هر کدام ظرفی مخصوص برای نگهداری قدرت قدرتمندترین افراد پاریس، دوست یا دشمن است. با نزدیک شدن به هر هدف، Rose سرنخهایی را از محیط اطراف جمعآوری میکند تا در شکار یا شکست دادن آنها در نبرد کمک کند. این تحقیق از لحظات خطی در اوایل بازی تا ماموریتهای گسترده در نقشه در اواخر بازی متغیر است. ماموریتهای خلاقانه برای یافتن آخرین کارتهای تاروت مورد علاقه من در کل بازی بود.
پس از یافتن اهداف خود، روح آنها را در یک کارت تاروت جذب میکنید و به Rose اجازه میدهید با آنها صحبت کند. آنچه به عنوان یک سفر تنهایی آغاز میشود، تقریباً به یک سفر جادهای تبدیل میشود، زیرا Rose دارای صندلی عقب پر از مخالفان و متحدانی است که میتوانند هر زمان که مناسب ببینند، صحبت کنند.
هر کارت همچنین یک طلسم را باز میکند، از گلولههای آتشین و صلیب جادویی گرفته تا انفجاری که دشمنان را به سنگ تبدیل میکند. آنها همچنین دارای لیستی از اعمال نیکوکاری هستند: دستاوردهایی که با تکمیل آنها طلسمهای شما را ارتقا میدهند. این موارد از «20 بار از این طلسم استفاده کنید» تا «44 اسکلت را بکشید» یا «همه اتاقهای برج ساعت را پیدا کنید» متغیر است. این یک دلیل سرگرمکننده برای استفاده از تواناییهایی است که ممکن است در غیر این صورت استفاده نکنید، که مخصوصاً در ساعات پایانی بازی که احساس غرق شدن در گزینهها میکنید، خوب است. من در مورد ارتقا، بیش از یک بار وسوسه شدم.
در مورد مبارزه، اکشن در Belmont's Curse باشکوه است. Rose سبک است و با کسب تواناییهای جدید سبکتر میشود و در پایان بازی به گردبادی از مرگ تبدیل میشود. بین شش دسته سلاح، انواع عتیقههای اعطا کننده مزایا و عرشه کارتهای شما، بازیکنان در نحوه نزدیک شدن به رویاروییها با انتخاب مواجه میشوند. من دائماً تجهیزات خود را تغییر میدادم، اغلب در وسط مبارزه، تا با دشمنانی که ظاهر میشدند سازگار شوم. مبارزات به اندازه کافی سخت بود که مرا روی پاهایم نگه دارد اما هرگز طاقتفرسا نبود و یک سیستم چکپوینت بخشنده از خسته شدن از مرگهای مکرر جلوگیری میکند. نبردهای رئیس خلاقانه و شدید در برابر دسته Dracula نیز از نکات برجسته اصلی هستند.
پس از 16 ساعت، من بازی خود را با 92 درصد تکمیل به پایان رساندم. نمیتوانستم از بازگشت به مناطق قبلی برای دیدن مناطق جدیدی که میتوانستم با تواناییهای جدید خود به آنها دسترسی داشته باشم، خودداری کنم و Belmont's Curse هرگز در پاداش دادن به من شکست نخورد. بین دهها سلاح برای یافتن، ارتقاء سلامتی و مانا و حتی برخی مناطق بزرگ اختیاری، من هیجانزده هستم تا به 100 درصد برسم.
Belmont's Curse یادآوری قوی از این است که چرا سری Castlevania بسیار تأثیرگذار است، با دنیایی غنی، مبارزات پرتنش و نقشهای پر از اسرار. در حالی که این ورودی جدید قطعاً به Castlevaniaهای گذشته ادای احترام میکند، زندگی جدیدی را نیز به این فرنچایز میبخشد و من را برای آینده آن هیجانزده میکند. Castlevania برگشته است و با Rose Belmont و Evil Empire، در دستان خوبی است.