به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، کارشناسان مد و تاریخ پردهنگار بایو را زیر ذرهبین بردهاند تا از پشت پرده ظاهر شخصیتهای کلیدی آن پرده بردارند.
در نخستین صحنه، شاه ادوارد با تاج، عصای سلطنتی و دوختدوزهای خیرهکننده روی ساق پاهایش ظاهر میشود. به گفتهپروفسور گیل اوون-کروکر، او «مجللترین لباس کل اثر» را به تن دارد و روی نیمکتی شیرنشان نشسته است؛ نمایهای بینقص از رفاه و شکوه پادشاهی انگلستان که دو مدعی یعنی هارولد و ویلیام برای تصاحب آن به جان هم میافتند.
همچنین هارولد (که بعدها به پادشاهی رسید) با شاهینی بر دست و سوار بر اسبی اصیل با زینی اشرافی تصویر شده است. شاهین در آن دوران دقیقاً حکم کیفهای گرانقیمت یا خودروهای لاکچری امروزی را داشت و پیام واضحی به مخاطب منتقل میکرد: این فرد مهرهای کلیدی در سرنوشت تاریخ است.
شاید لباس راهراه و تونیکمانند کنت گی از پونتیدو برای مخاطب امروز جذاب به نظر برسد، اما طراح اثر قصد داشته او را به طنز بکشد! این پوشش عجیب و جوراببندهای دو رنگ، بازتابی از دیدگاه آن زمان نسبت به مردانی بود که فاقد جسارت مردانگی تلقی میشدند؛ یک ترند طعنهآمیز قرن یازدهمی برای استهزای رقیب.
در بخش دیگری از اثر، ویلیام نرماندی سوار بر اسبی بزرگ، با شنلی الهامگرفته از روم باستان، نوارهای سلطنتی، حاشیهی طلا و مهمیز ظاهر شده است. تمامی این جزئیات دقیق، جایگاه والا و عزم جدی این اشرافزاده فرانسوی را برای تغییر موازنه قدرت فریاد میزنند.
این گلدوزی که بهاشتباه پردهنگار خوانده میشود، ثابت میکند که فشن و سیاست از هزار سال پیش گرهگشای روایتهای تاریخی بودهاند؛ جایی که سنجاقسینهها و مدل موها داستان پیروزی و شکست را به تصویر میکشیدند.