روزنامه خراسان نوشت: فوتبال ایران هر روز خبر و اتفاق تازه‌ای دارد که سورپرایزمان می‌کند و بیشتر می‌فهمیم این ورزش چه روزهای سیاهی را پشت سر می‌گذارد.
از نتایج تیم ملی و حاشیه‌های جوان‌گرایی گرفته تا اتهام‌های دو عضو هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال علیه یکدیگر در برنامه زنده تلویزیونی. جایی که علی خطیر با واعظ آشتیانی، پیشکسوت استقلال، ابتدا وارد مشاجره شد و بعد از آن هم حجت کریمی، دیگر عضو هیئت‌رئیسه، وارد میدان شد و جر و بحثی شکل گرفت.
عجیب این که این دعوا در حالی اتفاق افتاد که این دو نفر از تصمیم‌گیرندگان فوتبال کشور هستند؛ کسانی که در آنتن زنده تلویزیون به هم رحم نمی‌کنند و احترامی برای یکدیگر قائل نیستند، چطور می‌خواهند برای آینده فوتبال، تصمیم درست بگیرند؟ هیئت‌رئیسه‌ای که خودش باید برای بهبود فوتبال کشور تصمیمات منطقی و اخلاقی بگیرد، در منجلاب بی‌اخلاقی فرو رفته و بعید است این مشکل به این زودی‌ها حل شود.
البته که نباید از این اتفاق چندان هم متعجب شویم؛ به هر حال در این دو سال وقتی فحاشی‌های خداداد عزیزی روی آنتن زنده، خوشحالی‌های منشوری شجاع خلیل‌زاده و اتفاقات مشابه را دیده‌ایم، این ماجرا چندان هم عجیب نیست. همین اتفاقات عجیب و بی‌اخلاقی‌های مکرر باعث شده در سال‌های اخیر کمتر کسی عشق به فوتبال داشته باشد و به نوعی از این فوتبال که رو به تباهی است حالش به هم بخورد. چطور و چگونه برای فوتبال تصمیم می‌گیرید؟! قرار بود به این شکل باشد که واعظ آشتیانی و مجید جلالی، منتقدان فدراسیون، روبه‌روی علی خطیر، عضو هیئت‌رئیسه فدراسیون فوتبال و مهدی علوی، سخنگوی فدراسیون، قرار بگیرند و سوال‌هایشان را مطرح کنند. اما خیلی زود برنامه از مسیر درست و انتقادی‌اش خارج شد و به بیراهه رفت؛ اتفاقی که البته بد هم نبود، چون بهتر بود رسوایی مدیران ارشد فوتبال عیان شود و همه آن را ببینند.
آشتیانی مدعی شد خطیر ایجنت است و فدراسیون هم برنامه مشخصی ندارد. در ادامه هم حجت کریمی به صورت تلفنی خطیر را دلال نامید؛ اتهامی که نشان می‌دهد اختلاف‌ها در بالاترین سطح فوتبال تا چه اندازه جدی شده.
خطیر هم در پاسخ گفت: «وقتی با دادن کباب و قلیان راحت می‌توانید رأی بگیرید و وارد مجمع شوید، یعنی فوتبال ولنگ و باز است!»
حال همه این ها به کنار، سوال اصلی این است که این افراد چطور و چگونه می‌توانند برای فوتبال ایران تصمیم درست بگیرند؟ از همین بحث و تیکه و کنایه‌ها متوجه می‌شویم چرا فوتبال ما در این سال‌ها شیب سقوط را پرقدرت طی می‌کند. در این بین چیزی که جالب بود، تلاش علوی و میثاقی برای آرام کردن خطیر بود؛ کاش این اتفاق نمی‌افتاد تا بیشتر تصمیمات شان در ماجراهای مختلف عیان شود. نکته دیگری که در فضای مجازی بازتاب زیادی داشت، استقلالی بودن هر سه نفری بود که در این ماجرا نقش داشتند. تاج و تاج‌گذاری بی‌اخلاقی در فوتبال! وقتی در رأس مدیریتی فوتبال، افرادی مسئولیت دارند که با پرخاشگری و لحن زشت با هم صحبت می‌کنند و ابایی از بی‌احترامی به یکدیگر ندارند، چطور می‌شود از بازیکن جوانی که در زمین مسابقه درگیر جریان بازی شده و طبیعتا خودش استرس بالایی دارد، انتظار داشت بی‌اخلاقی نکند؟ وقتی این مدیران در یک برنامه زنده نمی‌توانند خودشان را کنترل کنند، طبیعی است سرپرست و بازیکن و مربی و هوادار هم زمین فوتبال را با چاله‌میدان اشتباه بگیرند. مسئولیت این حواشی با تاج است که بی خیال فوتبال نمی شود و حواشی را هم جمع نمی کند. تاج در حالی اکنون پنجمین دوره حضورش در هیئت‌رئیسه را تجربه می‌کند که اساسنامه فدراسیون تأکید دارد هیچ فردی نمی‌تواند سه دوره بیشتر عضو هیئت‌رئیسه باشد. وقتی تاج با همه افراد در رأس کار مماشات می‌کند و رفتارشان را جدی نمی‌گیرد، همین می‌شود. فوتبال ایران غرق در منجلاب اخلاقی و مدیریتی شده که باید هرچه زودتر برای آن چاره‌ای اندیشیده شود.