لیبی شرقی حدود هفت سال از بیانیه دریایی که ترکیه با رقیبان خود در طرابلس امضا کرده، تقبیح کرده است. هفته گذشته، تنها نیاز به یک جلسه مجلس برای پذیرش آن داشت.
در 20 اکتبر، مجلس نمایندگان (HoR) در بینغازی توافق را تأیید کرد. اتحادیه اروپا از این رایزنی انتقاد کرد، همچنین یونان، اسرائیل و مصر.
اما تأیید این توافق کمتر یک پیروزی ترکیه بود، بلکه اقدام نهایی یک ترتیب منظم شده توسط سدام حافظ، پسر کhaalده حافظ، فرمانده نظامی که لیبی شرقی را کنترل می‌کند، بود. هدف نهایی ریاست‌جمهوری لیبی است.
در حال حاضر، ایالات متحده در حال تلاش برای�sertال یک توافق سهیم‌سازی قدرت بین طرابلس و بینغازی است. این توافق توسط ماساد بوولوس، مشاور ارشد رئیس‌جمهور دونالد ترامپ برای امور عربی و آفریقایی، راهبری می‌شود و ممکن است سدام را به عنوان رئیس‌جمهور لیبی معرفی کند.
برای اینکه این کار انجام شود، او نیاز به حمایت آنکارا دارد که نفوذ خود را در لیبی غربی دارد و صدای تعیین‌کننده‌ای در هرگونه چنین تفاهم‌نامه‌ای دارد. تأیید این توافق به این دلیل است که بلاخره بخاطر دعوت از ترکیه و تأیید آن است.
حرکت اول در جستجوی سدام برای ریاست‌جمهوری او یک کودتای قصر بود: دو هفته قبل از رایزنی، HoR نماینده خود، آقای عقیل صالح که 12 سال در این پست بوده است، را برکنار کرد. این کار نه تنها متحد اصلی قاهره در شرق، بلکه بزرگترین مانع به تأیید بیانیه دریایی را برطرف کرد.
اما برکناری صالح فقط درباره مصر نبود و همان سنگ دو پرنده را فتح کرد. به عنوان سخنگو و فرمانده اعظم قائم‌نام، او نماد قدرت قانونی بود که فرماندهی کhaalده از آن می‌جوشید و با جمعیت مهم قبیله‌ای در قبیله عبیدات، یکی از معدود مردانی بود که می‌توانست انتقال قدرت را پیچیده‌تر کند یا حتی آن را داوری کند. برکناری او راه سدام به سمت تحویل‌دهی‌ای که به طور پنهانی در جریان بود، که سن بالا پدر می‌تواند هر لحظه آن را تشدید کند، را باز کرد.
نماینده او، السلین عبدالنبی، یک هم‌قبیله‌ای که عضو کمیته دوستی لیبی-ترکیه HoR بود، توانست ریسک بازخورد قبیله‌ای را خنثی کند و به این نکته اشاره کند که چه کسی حالا نمازجمعه را در این اتاق می‌گیرد.
آیا این مقدمه موفق خواهد بود یا خیر، در واشنگتن تصمیم خواهد گرفت. سدام به خواسته ترامپ از توافق لیبیایی اعتماد دارد که توسط کارزارهای ترکیه و امارات، و رابطه رئیس جمهور رجب طیب اردوغان با ترامپ تقویت شده است.
او امیدوار است که این توافق بتواند بر مخالفت‌های آتن و نicosia و نارضایتی اسرائیل که از دسترسی آنکارا اضطراب دارد، غلبه کند. این اقدام به طور مستقیم تمایل تجاری ترامپ به توافق لیبیایی را در برابر یک رابطه طولانی‌مدت آمریکا با اتحاد قبرسی-اسرائیلی چالش می‌کند.
حمله‌ای به اسرائیل ممکن است منفعت داخلی هم داشته باشد، و اجازه می‌دهد تا سدام به عنوان کسی که به اسرائیل می‌ایستد، درخشاند و احساسات پنهانی به آن را از بین ببرد.
اروپا در عین حال خود را به نزدیکی‌ای به بی‌اهمیتگی نزدیک کرده است: زمانی که بینغازی در ژوئیه 2025، کمیسر مهاجرت اتحادیه و سه وزیر وزرات کشور اتحادیه اروپا را به حالت بازداشت درآورد، پایتخت‌های اروپایی با چیزی نزدیک به خمودگی بیش از تصمیم قاطعانه‌ای واکنش نشان دادند.
این احترام به دلیل دقت اتحادیه اروپا به مسائل مهاجرت است که سیاست لیبیایی آن را به شمارش قایق‌هایی که از ساحل شرقی لیبی به کرت می‌روند، تقلیل داده است. اتحادیه‌ای که تقاضای سدام برای حفظ آب‌های در معرض منازعه را می‌کند، به هیچ وجه نمی‌تواند او را مجازات کند که آنها را دوباره رسمیت دهد.
در حالی که ابوظبی هیچ دلیلی برای نگاه کردن به آنجا ندارد زیرا می‌خواهد سدام موفق شود. هیچ‌کدام از پسران کhaalده به ابوظبی وفادارتر نبودند، و با نصب یکی از مشتریان وفادارترین آنها در بالای دولت لیبی، یک دهه سرمایه‌گذاری در پروژه حافظ را به پایان می‌رساند. هرچند که آنها ممکن است با یونان و قبرس بازیچه شده باشند، یک خط دریایی که به نفع آنکارا است، قیمت کوچکی برای این نتیجه است، اگرچه نزدیکی این آغوش ممکن است او را محدود کند.
مصر باقی پرسش بزرگ است: اعلامیه قاهره تنها به دلیل موافقت بیانیه دریایی با منطقه اقتصادی منحصر به فرد مصر مخالفت کرد و تقریباً کاملاً به شکل قانونی نوشته شده بود، نشانه‌ای از این که شاید سیاست‌های سیاسی خود را باز نگه داشته است.
رابطه آن با آنکارا نیز تغییر کرده است، با دو کشور که اکنون در سودان و خلیج فارس هماهنگ شده‌اند. نگرانی مشترک از اهداف انبساطی اسرائیل تنها آنها را نزدیک‌تر کرده است.
عرضه معاملات تجاری می‌تواند راهی باشد تا به برخی از مخالفت‌های مصر بپردازد. اما قاهره نیز می‌تواند از رابطه خود با آنکارا برای حمایت از جانشین جایگزین حافظ استفاده کند. او نیازی به دنبال نامزدی ندارد: برادر سدام، خالد، فرمانده کل نیروهای نظامی لیبی، بسیار نزدیک‌تر به قاهره است و در آوریل سال جاری ابتکار امریکا را به صورت عمومی انتقاد کرد.
اگر این اتفاق رخ دهد، سدام دیگر چیزی برای دادوستد باقی نخواهد داشت، زیرا بزرگترین کارت خود را با ترکیه داد، و قوی‌ترین کارت او نیز چیزی است که ابوظبی هرگز اجازه نمی‌دهد او آن را بازی کند.
قطع حمایت از نیروهای پشتیبان سریع سودان می‌تواند در آنکارا و قاهره هر دو مورد توجه قرار گیرد، هر دو پشتیبان ارتش سودان، اما این کار ممکن است رابطه او را با آن چیزی که نمی‌تواند از دست بدهد، به خطر بیندازد.
با محکومیت میزبان در ابوظبی که او از آن ترسیده است و شریک در آنکارا که جواز خود را دریافت کرده است، سدام شرط می‌بندد که بتواند هر دو را برای مدت کافی حفظ کند تا واشنگتن توافق را به انجام برساند. اینکه او به خطر انداختن این نوع ریسک آماده است، ممکن است بیشتر نشان‌دهنده بحران باشد تا استعداد، زیرا جایگزین یک جانشینی سازمان‌یافته چیزی است که ممکن است توسط برادران او یا جمعیت‌های حذف‌شده از نظام جدید به طور مشترک، شاید به صورت خشونت‌آمیز، در چالش باشد.
تاریخ، در لیبی، طبع بدی دارد. بیانیه دریایی، قیمتی بود که طرابلس برای دخالت ترکیه پرداخت که به توقف حمله کhaalده حافظ در دروازه‌های پایتخت کمک کرد و ارتش و مهاجران او را در یک فرار بی‌وقفه در سال 2020 به ارمغان آورد. جایی که پدر سعی کرد و نتوانست وارد طرابلس شود، پسر اکنون امیدوار است که با موچکی که از همین سند که پیروزی پدر او را به پایان رساند، خوش‌آمد بگوید.
اگر موفق شود، ابزار بیشترین شکست تحقیرآمیز خاندان حافظ به بنای امپراتوری آنها تبدیل خواهد شد. اگر واشنگتن از ادامه کار سر باز بزند، ممکن است این سند به علامت پایان آرزوهای پسر نیز تبدیل شود.
نظرات بیان شده در این مقاله دیدگاه نویسنده هستند و لزوماً موضع تحریریه الجزیره را منعکس نمی‌کند.
توسط: امادالدین بادی