میشل یئو در یک کنفرانس خبری جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان به سریال “بلید رانر ۲۰۹۹” اشاره کرد، قبل از اینکه برای تبلیغ این سریال به نیویورک کامیک کان برود.
“این فرصت که بتوانم این مجموعه را به سال ۲۰۹۹ ببرم، واقعاً یک سفر شگفت‌انگیز است و همکاری با استعداد بزرگی مانند هانتر شافِر بسیار لذت‌بخش است”، یئو گفت. “سیلکا لوئیزا، تهیه‌کننده اجرایی ما، آلکان و ریدلی اسکات نیز ما را به این دنیای ربات‌ها و انسان‌ها خوش‌آمد گفته‌اند و من نمی‌توانم منتظر باشم تا همه شما آن را تماشا کنید.”
یئو به همراه شافِر، لوئیزا و سایر اعضای تیم در این رویداد در نیویورک شرکت خواهند کرد. هر هشت قسمت از این سریال محدود در ۲۵ نوامبر منتشر خواهد شد. یئو نقش اولون، یک بلید رانر ربات که به پایان عمر خود نزدیک می‌شود را بازی می‌کند و با کورا، یک تازه‌وارد مرموز با بازی شافِر همکاری می‌کند.
“من عاشق بازیگری هستم، در واقع عاشق تهیه‌کنندگی هم هستم، اما فکر می‌کنم یک کارگردان فوق‌العاده و بزرگ، زندگی ندارد”، یئو در پاسخ به این سوال که آیا ممکن است در آینده به کارگردانی روی آورد، گفت. “چقدر دید و بینش آن شخص و نویسنده در کار دخیل است و فکر نمی‌کنم من بتوانم به آن سطح برسم. بنابراین ترجیح می‌دهم به کاری که کمی بهتر از آن را می‌دانم، پایبند باشم و امیدوارم از کارگردانانی که آن دید را دارند، حمایت کنم.”
یئو که در مراسم افتتاحیه جشنواره جایزه فیلمساز آسیایی سال را دریافت کرد، گفت که مشتاقانه منتظر فیلم “Possible Love” اثر لی چانگ‌دونگ است و دوست دارد با پارک چان-ووک و بونگ جون-هو همکاری کند.
“امیدوارم این فرصت را داشته باشم که بیشتر در کره هم کار کنم، زیرا من طرفدار بزرگ کی‌پاپ، کی‌دراما، غذای کره‌ای و به خصوص فیلم‌های کره‌ای هستم”، او گفت.
یئو با فیلم “It’s My Time” که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده، به سینمای چینی‌زبان بازگشته است. او همچنین تهیه‌کننده این فیلم است که توسط بای شوه کارگردانی شده و ون‌هویی یه تهیه‌کنندگی آن را بر عهده داشته است. پیتر لام از مدیا آسیا او را با فیلمسازان گرد هم آورد.
“فکر می‌کنم چندین سال تلاش کردم تا پلی بین شرق و غرب بسازم و اکنون از غرب به شرق”، یئو گفت. “و امیدوارم این پل همان‌جا بماند و من بتوانم هر زمان که بخواهم از آن عبور کنم.”
یئو نقش ژائو یانهونگ، یک ساکن خانه سالمندان در دهه ۷۰ زندگی خود را بازی می‌کند که استعداد خاصی در حل مکعب روبیک پیدا می‌کند. این نقش از روی ژائو ونیینگ الهام گرفته شده است، یک معلم بازنشسته ریاضی که به سریع‌ترین فرد بالای ۶۰ سال تبدیل شد که بتواند این پازل را به صورت کور حل کند. یئو گفت که مادرش از این ظاهر متنفر است زیرا فکر می‌کند او را ۸۰ ساله نشان می‌دهد.
این بازیگر گفت که از کار با کارگردانان جوان و جدید لذت می‌برد. دنیلز فقط در دومین فیلم خود “Everything Everywhere All at Once” بودند و روشن ستی، که آخرین فیلم او “The Surgeon” را کارگردانی کرد که در تورنتو به نمایش درآمد، نیز یک کارگردان بار اولی است.
“اگر فیلمنامه آن‌ها را بخوانید، تعجب می‌کنید که آیا آن‌ها کمی دیوانه نیستند. واقعیت این است که آن‌ها دیوانه هستند، به همین دلیل آن‌ها نابغه هستند”، یئو در مورد دنیلز گفت.
یئو سابقه طولانی در بوسان دارد. او در سال ۲۰۰۲ به عنوان تهیه‌کننده در طرح ترویج بوسان شرکت کرد و در سال ۲۰۱۱ با “The Lady” در این جشنواره حضور یافت. این سال اولین بازدید او در ۱۵ سال اخیر است. او پیش‌تر در سال ۲۰۲۶، خرس طلایی افتخاری را در جشنواره برلین دریافت کرد.
یئو با یادآوری سال‌های اولیه خود در هالیوود، گفت که از شنیدن اینکه او یک اقلیت است شوکه شده بود و حتی پس از فیلم جیمز باند “Tomorrow Never Dies”، نقش‌هایی که به او پیشنهاد می‌شد، کلیشه‌ای بود. او حدود دو سال صبر کرد تا نقش “Crouching Tiger, Hidden Dragon” را بپذیرد.
آن فیلم یکی از سخت‌ترین لحظات حرفه‌ای او را رقم زد، زیرا او در اواسط فیلم جراحی زانو انجام داد. یئو گفت که اکنون به صحنه‌ای که چاو یون-فات در آغوش او می‌میرد می‌خندد. “اگر دوربین را عقب بکشید، زیرا من جراحی زانو انجام داده بودم، نمی‌توانستم پاها را در هم قفل کنم و چاو را در آغوش بگیرم. من به معنای واقعی کلمه یک پا را روی یک جعبه گذاشته بودم”، او گفت. “بنابراین کمی خنده‌دار است، با یک پا در آن بالا و چاو در اینجا.”
By: Naman Ramachandran