در طی یک هفته، دو شرکت بزرگترین شرکت‌های ابری در جهان قراردادهای ۲۰ ساله برای برق هسته‌ای امضا کرده‌اند. آمازون ۶۹۰ مگاوات از نیروگاه Calvert Cliffs شرکت Constellation در مریلند را گرفته است، از جمله ۱۹۰ مگاوات ظرفیت تولید اضافی که بین سال‌های ۲۰۳۰ تا ۲۰۳۲ انتظار می‌رود. گوگل قراردادی امضا کرده که ۸۹۰ مگاوات ظرفیت هسته‌ای اضافی به ایالات متحده خواهد آورد. شرکت Constellation بیش از ۴.۳ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده تا ۱۱ رآکتور در ایلینوی، پنسیلوانیا و نیوجرسی به‌روزرسانی کند. اما هیچ یک از این قراردادها شامل ساخت رآکتور هسته‌ای جدید نیست. به جای آن، آنها هزینه‌ای برای تولید بیشتر از رآکتورهایی که حتی قدیمی‌تر از خود شرکت‌ها هستند، پرداخت می‌کنند.
چند سال پیش، چنین قراردادهایی غیرقابل تصور بودند. پس از حوادث در Three Mile Island در سال ۱۹۷۹، Chornobyl در سال ۱۹۸۶ و Fukushima در سال ۲۰۱۱، انرژی هسته‌ای از محبوبیت خارج شد. آلمان انرژی هسته‌ای را فازبندی کرد، در حالی که ژاپن پس از Fukushima رآکتورهای خود را متوقف کرد، اگرچه پس از آن آنها را دوباره راه‌اندازی کرده است. در بسیاری از کشورهای دموکراتیک، دفاع از انرژی هسته‌ای از نظر سیاسی دشوار شد.
امروز، رآکتوری در Three Mile Island که آسیبی ندیده است، در حال بازگشت به خدمت است، با قراردادی که مایکروسافت برای خرید تولید آن به مدت ۲۰ سال منعقد کرده است. اداره انرژی ایالات متحده تا ۴.۴ میلیارد دلار وام برای حمایت از راه‌اندازی سه کارخانه بسته شده ارائه می‌دهد، با هدف بازگرداندن حدود ۲.۲۵ گیگاوات. Palisades در میشیگان که در سال ۲۰۲۲ بسته شده بود، قرارداد دارد که تا مارس ۲۰۲۷ دوباره تولید کند. اگر موفق شود، اولین کارخانه هسته‌ای تجاری در ایالات متحده خواهد بود که پس از ورود به حالت بازنشستگی دوباره راه‌اندازی می‌شود.
چه چیزی تغییر کرده است؟
تغییرات آرام
در ده سال گذشته، پاسخ صنعت به مشکل انرژی هوش مصنوعی بهره‌وری بود - چیزهایی مانند تراشه‌های بهتر، مدل‌های کوچک‌تر و خنک‌کن‌های هوشمند جالب و قابل اجرا به نظر می‌رسیدند. کنفرانس‌های صنعت بحث‌هایی در مورد عملکرد به ازای هر وات داشتند، با هوش مصنوعی (AI) مدرن که عملکرد محاسباتی بیشتری را در هر واحد برق نسبت به پیشینیان خود انجام می‌دهد.
اما این بهره‌وری به کاهش تقاضای کلی برق منجر نشد. به جای آن، هر بهره‌وری به چیزی بزرگتر اختصاص داده شد. حتی زمانی که DeepSeek نشان داد که یک مدل رقابتی می‌تواند با هزینه محاسباتی بسیار کمتری آموزش دیده شود، نتیجه کاهش هزینه‌های صنعت نبود. به جای آن، آزمایشگاه‌ها به برنامه‌ریزی بیشتر برای اجرای آموزش‌های جدید، مدل‌هایی که برای مدت طولانی‌تری استدلال می‌کنند، عوامل که در پس‌زمینه به صورت مداوم کار می‌کنند و تولید ویدیو ادامه دادند.
این اولین بار نیست که چنین چیزی در تاریخ رخ داده است. در سال ۱۸۶۵، ویلیام جفونز مشاهده کرد که موتورهای بخار بهره‌وری بیشتر باعث می‌شود بریتانیا ذغال سنگ بیشتری بسوزاند، نه کمتر، زیرا انرژی ارزان‌تر استفاده‌هایی ایجاد کرده که قبلاً وجود نداشتند. آژانس انرژی بین‌المللی پیش‌بینی می‌کند که تقاضای برق مراکز داده تا سال ۲۰۳۰ بیش از دو برابر شود، به حدود ۹۴۵ تریلیون وات‌ساعت، حتی با فرض ادامه بهبود بهره‌وری.
بنابراین، صنعت استراتژی خود را تغییر داده است - نتوانسته است تقاضا را کاهش دهد، بنابراین شرکت‌ها حالا در حال خرید ظرفیت هستند.
حسابداری انتظار
اما پول نمی‌تواند همه مشکلات را سریع حل کند.
یک رآکتور بزرگ جدید نیاز به ده سال یا بیشتر از تصمیم‌گیری تا تولید برق دارد. شرکت‌های فناوری در حال سرمایه‌گذاری در رآکتورهای کوچک‌تر و قابل حمل هستند تا مراکز داده خود را برق‌دهی کنند، اگرچه بسیاری از این پروژه‌ها هنوز انتظار می‌رود که برق تولید کنند تا اوایل دهه ۳۰. تاکنون، تعداد کمی از این رآکتورها در هر جایی از جهان ساخته شده‌اند. بنابراین، در حالی که راه‌اندازی دوباره رآکتورها و به‌روزرسانی‌ها گزینه سریع‌تری هستند، اما این «گزینه سریع» هنوز به سال‌های ۲۰۲۷، ۲۰۲۸، ۲۰۲۹ یا فراتر ادامه دارد.
اما هزینه سرمایه‌گذاری هوش مصنوعی بر اساس همین تقویم نیست. تراشه‌هایی که امسال نصب می‌شوند ممکن است قبل از اینکه قراردادهای ۲۰ ساله برق آنها منقضی شود، توسط فناوری‌های جدیدتر پشت سر بگذارند. این اختلاف زیربنایی همه این اعلامیه‌ها را تشکیل می‌دهد، اما صنعت هنوز به پیامدهای آن در صورت کاهش تقاضا در حالی که تعهدات قراردادی باقی مانده است، پاسخ نداده است.
چه کسی در این میان پرداخت می‌کند
این جایی است که داستان از فناوری خارج می‌شود.
بیشتر این قراردادها در PJM قرار دارند، شبکه‌کننده‌ای که حدود ۶۷ میلیون نفر در ۱۳ ایالت آمریکایی و واشنگتن، دی.سی. را تحت پوشش دارد. PJM از حراجی‌های ظرفیت برای تضمین منابع تولید برق کافی برای تقاضای آینده استفاده می‌کند، و هزینه‌های مربوطه به طور نهایی از طریق قبوض برق مصرف‌کنندگان به آنها تحمیل می‌شود. قیمت‌های ظرفیت به حداکثر قیمت تنظیم‌شده در سه حراجی متوالی رسیده است. بر اساس نظارتی مستقل از بازار شبکه‌کننده، تقاضای مراکز داده حدود ۲۹.۴ میلیارد دلار در هزینه‌های ظرفیت در چهار حراجی اخیر ایجاد کرده است. تنها در حراجی اخیر، حدود ۶.۳ میلیارد دلار از این هزینه‌ها به تقاضای مراکز داده نسبت داده شده است، از جمله پیش‌بینی‌ها برای ساختمان‌هایی که هنوز ساخته نشده‌اند.
در واقع، خانوارها در حال حاضر هزینه‌های ظرفیت برق بیشتری پرداخت می‌کنند، بخشی به دلیل هزینه‌های پیش‌بینی شده از سوی ساختمان‌هایی که ممکن است هرگز عملی نشوند. شورای دفاع از منابع طبیعی پیش‌بینی می‌کند که اگر روند فعلی ادامه یابد، تا سال ۲۰۲۸، خانوارهای معمولی در PJM ممکن است ماهانه ۷۰ دلار اضافی هزینه برق پرداخت کنند. این هزینه‌های افزایشی همچنین پیامدهای سیاسی دارند. نظرسنجی‌های اخیر در ایالات متحده نشان می‌دهد که نارضایتی عمومی از مراکز داده افزایش یافته است، با قبوض برق یکی از دلایل اصلی.
در پاسخ به این نارضایتی، ویرجینیا یک دسته‌بندی جداگانه برای برق مراکز داده ایجاد کرده است، اوهایو دستورالعمل‌های حداقلی برای پرداخت را معرفی کرده است و ایلینوی در حال بررسی قانونی است.
هدف قرارداد گوگل این است که این نارضایتی را کاهش دهد. اصل اساسی قرارداد این است که مصرف‌کنندگان برق جدید بزرگتر باید ظرفیت تولید اضافی ایجاد کنند، نه اینکه با کاربران موجود برای تولید محدود رقابت کنند. این رویکرد گام مثبتی در راه کاهش فشار مراکز داده بر سیستم‌های برق است.
اما این توافق به صورت داوطلبانه است. در اکتبر ۲۰۲۶، تنظیم‌کنندگان فدرال ایالات متحده بیشتر پیشنهادات PJM برای الزام مصرف‌کنندگان بزرگ جدید برق به ارائه تولید اضافی را رد کردند. در نتیجه، صنعت به صورت داوطلبانه تعهدی ارائه می‌دهد که تنظیم‌کنندگان تاکنون از طریق قوانین پیشنهادی PJM تحمیل نکرده‌اند. این سوال را پیش می‌آورد: چقدر این تعهدات داوطلبانه قابل اجرا باقی خواهند ماند اگر هزینه‌های انجام آنها افزایش یابد؟
چه چیزی خلیج باید از این یاد بگیرد
برای کشورهای خلیج فارس که در حال آماده‌سازی زیرساخت‌های هوش مصنوعی خود هستند، تجربه ایالات متحده هشداری در مورد هزینه‌های اشتباه در این قراردادها ارائه می‌دهد.
برای کشورهایی که منابع انرژی فراوانی دارند، گسترش زیرساخت‌های هوش مصنوعی فرصت مهمی است.
صندوق سرمایه‌گذاری دولت قطر یک مشارکت مشترک ۲۰ میلیارد دلاری با Brookfield برای زیرساخت‌های هوش مصنوعی امضا کرده است، با اولین مرحله‌ای حدود ۳۰۰ مگاوات و امکان گسترش به نزدیک ۱.۵ گیگاوات. ابوظبی در حال اجرای برنامه‌هایی برای ایجاد تا پنج گیگاوات ظرفیت مرکز داده هوش مصنوعی است. عربستان سعودی هدف قرار داده است که تقریباً دو گیگاوات از طریق HUMAIN به دست آورد. مزیت رقابتی این منطقه قابل توجه است. با افزایش تقاضای محاسبات هوش مصنوعی، دسترسی به برق به عامل مهمی در تعیین مکان ساخت زیرساخت‌های محاسباتی تبدیل شده است. خلیج فارس به خوبی برای بهره‌برداری از این تقاضا قرار دارد.
اما مقیاس توسعه‌های پیشنهادی نیاز به بررسی دارد. اگر توسعه پیشنهادی ۱.۵ گیگاواتی در قطر به پایان برسد، برابر با تقاضای برق معادل حدود ۱۲ درصد از ظرفیت تولید نصب شده کشور خواهد بود. برق اختصاص داده به زیرساخت‌های هوش مصنوعی نمی‌تواند به طور همزمان برای سایر مقاصد استفاده شود، بنابراین هزینه‌های فرصت از این پروژه‌ها باید به طور جدی بررسی شوند.
در ایالات متحده، بحث در مورد زیرساخت‌های هوش مصنوعی به طور فزاینده‌ای بر روی این متمرکز شده است که چه کسی در نهایت هزینه‌های تقاضای برق آن را پرداخت خواهد کرد، با بسیاری از تعهدات بزرگ تاکنون انجام شده است. خلیج فارس در موقعیت خاصی قرار دارد که می‌تواند این سوال را اولین بار پاسخ دهد: چه هزینه‌ای برای صنعت برق است، چه کسی از تولید جدید سرمایه‌گذاری می‌کند، چه اتفاقی برای قراردادها می‌افتد وقتی که سخت‌افزار پیر می‌شود و چه مزایای اقتصادی بلندمدت کشور از فراتر از درآمدهای انرژی و تعداد محدودی شغل خواهد دید.
در حالی که میزبانی از زیرساخت‌های هوش مصنوعی می‌تواند ارزش اقتصادی قابل توجهی ایجاد کند، فرصت استراتژیک بزرگتر در تعیین شرایطی که این زیرساخت‌ها عمل می‌کنند وجود دارد. برای کشورهای خلیج فارس، فرصت ایجاد این شرایط وجود دارد حالا، قبل از اینکه تعهدات بزرگ‌مقیاس محدودیت‌های گزینه‌های آنها را ایجاد کنند.
نظرات بیان شده در این مقاله نظر نویسنده است و لزوماً موضع تحریریه الجزیره را منعکس نمی‌کند.
توسط: AlHasan AlSammarraie