عصر ایران - یک نمونه تک‌ساخت از لامبورگینی دیابلو مدل ۱۹۹۷ برای آزمایش و توسعه موتور W16 بوگاتی استفاده شد. این خودرو که با طراحی مارچلو گاندینی معرفی شده است، در ظاهر به دیابلو شباهت دارد، اما تغییرات بدنه آن نشان می‌دهد که برای مأموریتی متفاوت آماده شده بود.
در زمان توسعه این پیشرانه، بلوک موتور آماده شده بود، اما خودرویی برای نصب و آزمایش آن وجود نداشت. از آنجا که لامبورگینی و بوگاتی در آن دوره برندهای خواهر محسوب می‌شدند، گروه توسعه از مدل شاخص لامبورگینی به‌عنوان بستر آزمایش استفاده کرد.
تغییرات بدنه برای جای‌دادن تجهیزات آزمایشی
در این نمونه، بخش عقب بدنه بالاتر از حالت معمول قرار گرفته است. همچنین چراغ عقب سمت چپ حذف شده تا فضای لازم برای نصب رادیاتور فراهم شود. این تغییرات در کنار تفاوت‌های جزئی دیگر، خودرو را از یک لامبورگینی دیابلو استاندارد متمایز می‌کند.
بر اساس اطلاعات منتشرشده درباره این خودرو، نمونه‌های اولیه طراحی بوگاتی ویرون نیز در استودیوهای طراحی، بر پایه لامبورگینی دیابلو ساخته شده بودند.
موتور W16؛ پیشرانه‌ای با چهار توربوشارژر
موتور W16 بوگاتی با حجم ۸ لیتر و چهار توربوشارژر، از دو بلوک VR8 تشکیل شده است. این پیشرانه در بوگاتی ویرون قدرتی معادل ۱۰۰۱ اسب‌بخار تولید می‌کرد. در مدل بولید و با استفاده از سوخت ویژه، توان خروجی آن به ۱۸۵۰ اسب‌بخار می‌رسد.
مشخصات اعلام‌شده برای این پیشرانه شامل گشتاور ۱۲۵۰ نیوتن‌متر و حداکثر سرعت ۴۴۰ کیلومتر بر ساعت برای پیکربندی مورد اشاره در منبع است. البته حداکثر سرعت خودرو به مدل و شرایط فنی آن بستگی دارد؛ برای نمونه، سرعت اعلام‌شده برای ویرون ۴۰۷ کیلومتر بر ساعت است و بوگاتی شیرون سوپراسپرت ۳۰۰ پلاس نیز به سرعت ۴۴۰ کیلومتر بر ساعت رسیده است.
ابعاد و ساختار فنی موتور بوگاتی
با وجود توان بالای این پیشرانه، طول موتور حدود ۷۱ سانتی‌متر و وزن آن ۴۹۰ کیلوگرم عنوان شده است. این مجموعه از حدود ۳۷۰۰ قطعه تشکیل شده و در بخش عقب ابرخودروهای بوگاتی جای می‌گیرد.
نمونه آزمایشی لامبورگینی دیابلو W16، بخشی از روند توسعه فناوری‌ای بود که بعدها در خودروهایی مانند ویرون و شیرون به کار گرفته شد. اهمیت این خودرو بیش از آنکه به ظاهر متفاوت آن مربوط باشد، به نقشی بازمی‌گردد که در آزمایش و آماده‌سازی یکی از مشهورترین پیشرانه‌های بوگاتی ایفا کرد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی