پل راد نقش میانجی اولین جلسه برای حل بحران آب و هوایی آمریکا را در فیلم “بیانیه” ایفا میکند، آخرین اثر از کارگردان برنده اسکار تام مککارتی. این فیلم در یک استراحتگاه ساحلی در فلوریدا در سال 1980 جریان دارد و 20 متخصص را دنبال میکند که آخر هفته را در یک اتاق کنفرانس سپری میکنند و - مشابه “12 مرد خشمگین” - بر سر نحوه تدوین بیانیهای به کنگره در مورد اثرات انتشار دیاکسید کربن بر آب و هوا اختلاف نظر دارند.
راد با رها کردن تلفن هوشمند خود در تریلر، ارتباط بیشتری با بازیگران پرجمعیت فیلم، از جمله پل جیاماتتی، تاتیانا ماسلانی و جان تورتورو پیدا کرد، عملی که ادعا میکند مدتی است آن را دنبال میکند.
“من با تلفن به سر صحنه نمیروم. مدتی است این کار را نمیکنم”، او شنبه شب در طول اکران نخست فیلم در جشنواره فیلم نیویورک به Variety گفت. “مهم است که آن را کنار بگذاریم. هر زمان. آنها چیزهای وحشتناکی هستند. من مانند همه به آن معتاد هستم. آنها عامل نابودی خود ما هستند.”
راد فاش کرد که مککارتی “سیاست بسیار سختگیرانه عدم استفاده از تلفن همراه” را در صحنه فیلمبرداری “بیانیه” اعمال کرده است، که به گفته او باعث نزدیکتر شدن همبازیانش به یکدیگر شده و فیلمبرداری را شبیه به یک نمایش تئاتر کرده است.
“دنیای از زمان وجود تلفنهای همراه تغییر کرده است. ما دیگر به یکدیگر نگاه نمیکنیم یا به همان شیوه با یکدیگر صحبت نمیکنیم”، راد گفت. “اکنون، [با ممنوعیت تلفن همراه] ما مجبور شدیم واقعاً وقت خود را با یکدیگر بگذرانیم و صحبت کنیم. کار در یک صحنه فیلمبرداری در سال 1980، ما به نوعی لباس پوشیدهایم. احساس میکردم، ‘اوه، بله. این را به یاد دارم. این احساسی است که قبلاً وقتی مردم دور هم جمع میشدند و با یکدیگر صحبت میکردند، وجود داشت.’”
امی رایان، که شخصیتش در اوج فیلم یک هشدار جدی به گروه میدهد، از سایر فیلمسازان خواست تا از رهبری مککارتی پیروی کنند. او گفت عدم وجود اعلانها و گشت و گذار بیهوده در شبکههای اجتماعی، “قطعاً کار را غنیتر کرده است.”
“آنچه اتفاق میافتد این است که یک وقفه پنج دقیقهای وجود دارد و مردم در ارتباط هستند. ‘هی، چه کار میکنی؟ صبح تو چطور است؟ نظر شما در مورد این صحنه چیست؟’” رایان توضیح داد. “من آن را با ترک شکر مقایسه میکنم. در سه روز، از سیستم شما خارج میشود. شما آن را از دست نمیدهید! و امیدوارم که به اسباببازی تبدیل شود که از آن خسته میشوید.”
نویسنده: آنتونیو فرمه