به گزارش اطلاعات آنلاین، یک فسیل ۱۶۵ میلیون ساله، یک شکارچی خارق‌العاده مربوط به دوران ژوراسیک را آشکار کرده است که شاید به توضیح چگونگی توسعه یکی از مهمترین مزایای تکاملی پستانداران کمک کند.
این گونه با نام علمی Megacauda sungei اگر چه فقط خدود ۵۰ سانتی متر طول داشت، اما در میان خویشاوندان اولیه پستانداران، سنگین وزن بود، در آبراه‌های باستانی شنا می‌کرد و با دندان‌های تخصصی طعمه شکار می‌کرد. آناتومی بلع پیشرفته آن، گامی اولیه به سوی توانایی تغذیه ایمن از شیر، یک پیشرفت کلیدی در تکامل پستانداران را نشان می‌دهد.
با این حال، مهمترین ویژگی آن اندازه یا توانایی شکارش نبود. محققان شواهدی از یک کام نرم پیچیده را کشف کردند که دهان را از حلق، مجرایی که دهان را به گلو متصل می‌کند، جدا می‌کرد. این توسعه آناتومیکی به امکان بلعیدن در عین حفظ توانایی تنفس کمک کرد که یک سازگاری ضروری برای پستاندارانی است که از فرزندانشان پرستاری می‌کنند.
چگونه یک شکارچی باستانی تکامل بلع را آشکار می‌کند
بسیاری از حیوانات فاقد کام نرم هستند و در عوض به چیدمان نسبتاً ساده‌ای از استخوان‌های لامی در گلو متکی هستند. بدون مکانیسم پیچیده بلع که در پستانداران یافت می‌شود، تغذیه می‌تواند به حرکات بسیار متفاوتی نیاز داشته باشد.
برای مثال، کروکودیل‌ها سر خود را بلند می‌کنند و حرکات ناگهانی و تندی انجام می‌دهند تا غذای نجویده را به گلوی خود منتقل کنند.
پستانداران ساختار لامی پیچیده‌تری دارند که به آنها اجازه می‌دهد حتی زمانی که جاذبه به ضررشان عمل می‌کند، عمل بلع را انجام دهند. به عنوان مثال، انسان‌ها می‌توانند در حالی که وارونه هستند، از طریق نی بنوشند و همچنان نفس بکشند.
این توانایی نقش مهمی در تکامل پستانداران داشته است. این به پستانداران جوان اجازه می‌دهد تا شیر غنی از مواد مغذی را با خیال راحت مصرف کرده و از ورود مایع به مجاری بینی جلوگیری کنند. این سازگاری با پشتیبانی از شیردهی مؤثر، مزیت مهمی برای بقا فراهم کرد.
این سازگاری بود که رشد مغز، که در نهایت منجر به انسان شد، را ممکن ساخت. کام نرم و شکل‌گیری حفره دهان و حلق مستقیماً با تکامل پستانداران مرتبط هستند.
نکته قابل توجه این است که این گونه میلیون‌ها سال قبل از ظهور پستانداران مدرن، شواهدی از این تکامل آناتومیکی را در اختیار داشت.
شکارچی ۱۶۵ میلیون ساله که برای شنا ساخته شده بود
این شکارچی با خز کوتاه و دم پهن و صافش، تا حدودی شبیه سمور آبی، سگ آبی یا پلاتیپوس امروزی به نظر می‌رسید. بدن آن نیز برای حرکت در آب مناسب بود.
دانشمندان از اسکن‌های توموگرافی کامپیوتری فسیل برای ایجاد بازسازی‌های سه‌بعدی دقیق از آناتومی آن استفاده کردند. این مدل‌ها نشان می‌دهند که این حیوان با پارو زدن با پاهای جلویی و حرکت دادن دم خود به صورت موجی، خود را در آب به حرکت در می‌آورد. پاهای عقبی آن احتمالاً به تغییر جهت آن کمک می‌کرد.
دندان‌های آن سازگاری غیرمعمول دیگری را نشان داد. این حیوان علاوه بر نوک تیزهای خمیده به عقب که به آن در گرفتن طعمه‌های آبزی کمک می‌کرد، دارای دندان‌های نیش مخصوص با سه ریشه بود؛ ویژگی متمایزی که محققان را شگفت‌زده کرد.
با مقایسه این فسیل با سایر نمونه‌های ماقبل تاریخ و حیوانات زنده، تیم تحقیقاتی مشخص کرد که این جانور متعلق به دوکودونت‌ها، گروهی منقرض شده از خویشاوندان اولیه پستانداران موسوم به پستانداران پستاندارگونه است. این حیوانات به ویژه در دوره ژوراسیک بسیار گسترده بودند. خود فسیل در شیایینگزی، مغولستان داخلی کشف شد.
غولی کوچک در عصر دایناسورها
این «شکارچی برتر» ماقبل تاریخ، با تقریباً نیم متر طول و حدود دو کیلوگرم وزن، در مقایسه با غول‌های مدرن مانند فیل‌ها، کرگدن‌ها و نهنگ‌ها ناچیز به نظر می‌رسد اما اندازه در دنیای ژوراسیک نسبی بود.
دوران مزوزوئیک، که از تقریباً ۲۳۰ میلیون تا ۶۶ میلیون سال پیش ادامه داشت، تحت سلطه دایناسورها بود. خویشاوندان اولیه پستانداران عموماً کوچک باقی ماندند و بسیاری از آنها تنها چند گرم وزن داشتند
در مقابل این پس‌زمینه، گونه Megacauda sungei به طور غیرمعمولی بزرگ بود. اگرچه طبق استانداردهای امروزی کوچک است، اما این شکارچی آبزی در میان خویشاوندان اولیه پستانداران که کره زمین را با دایناسورها به اشتراک گذاشتند، سنگین وزن بود.
یافته‌های این پژوهش در مجله Nature منتشر شده است.