دریاوارهای «آسایش» (Tranquility) و «آرامش» (Serenity) تقریباً هر روز آرام هستند. آنها جریان‌های گدازه‌ای باستانی هستند که حوضه‌های برخوردی بزرگی را روی ماه پر می‌کنند.
به نقل از ناسا، این دریاوارهای صاف و تیره که با نام‌های لاتین Mare Tranquillitatis (سمت راست) و Mare Serenitatis (سمت چپ) نیز شناخته می‌شوند، در این نمای تلسکوپی در تضاد کامل با ارتفاعات روشن و پر از دهانه ماه که آنها را احاطه کرده‌اند، قرار دارند.
نام‌های آنها براساس نامگذاری‌های تاریخی و پیش از تلسکوپی دریاوارهای ماه است. ویژگی‌های گسترده در سمت نزدیک ماه که به راحتی با چشم غیرمسلح قابل دیدن هستند، مانند اقیانوس‌های گسترده سیاره زمین تصور می‌شدند.
در ۲۰ ژوئیه ۱۹۶۹، ماژول قمری «ایگل» (Eagle) ماموریت «آپولو ۱۱» (Apollo ۱۱) روی دریاوار آسایش فرود آمد و اولین حضور انسان را در ماه رقم زد.