به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از MedScience، زخم‌های مزمن دیابتی از جمله دشوارترین عوارضی هستند که مراقبت‌های بهداشتی مدرن با آن مواجه است. بیش از ۱۳۱ میلیون نفر در سراسر جهان به این بیماری مبتلا هستند و این زخم‌ها سالانه تقریباً ۷۵۵ میلیارد دلار هزینه مراقبت‌های بهداشتی را به خود اختصاص می‌دهند. آنها همچنین خطرات جدی از جمله قطع عضو و مرگ را به همراه دارند که درک دلیل مقاومت آنها در برابر بهبود را به طور فزاینده‌ای مهم می‌کند.
سلول‌های ایمنی نقش محوری در هماهنگی پاسخ بدن به آسیب دارند. با این حال، تحقیقات قبلی اغلب به چگونگی تغییر جمعیت‌های مختلف سلول‌های ایمنی در طول زمان با پیشرفت زخم‌های دیابتی در مراحل مختلف بهبود توجه کمتری داشته‌اند. یک بررسی جامع و جدید این موضوع را با جزئیات مطالعه می‌کند و به بررسی چگونگی رفتار طیف وسیعی از سلول‌های ایمنی در طول فرآیند بهبود زخم می‌پردازد.
چگونه سلول‌های ایمنی، بهبود زخم دیابتی را شکل می‌دهند
این بررسی مونوسیت‌ها، ماکروفاژها، سلول‌های دندریتیک، نوتروفیل‌ها، ماست سل‌ها، سلول‌های B، سلول‌های T و سلول‌های کشنده طبیعی را پوشش می‌دهد. محققان بر محل ظاهر شدن این سلول‌ها در مراحل مختلف بهبود و چگونگی اختلال دیابت در رفتار طبیعی آنها تمرکز می‌کنند.
مونوسیت‌ها و ماکروفاژها توجه ویژه‌ای را به خود جلب کرده‌اند. محققان بررسی می‌کنند که چگونه جمعیت‌های مختلف مونوسیت در طول زمان تغییر می‌کنند. در طول بهبودی طبیعی، مونوسیت‌ها به بافت آسیب‌دیده منتقل شده و به ماکروفاژها تبدیل می‌شوند. این ماکروفاژها معمولاً از حالت‌های پیش‌التهابی M1 به حالت‌های پیش‌ترمیمی M2 تغییر می‌کنند و به التهاب اجازه می‌دهند تا فروکش کرده و ترمیم بافت به جلو حرکت کند.
در زخم‌های دیابتی، این انتقال می‌تواند مختل شود. ماکروفاژها ممکن است به جای حرکت به سمت ترمیم، در حالت‌های پیش‌التهابی قفل شوند و آسیب بافت را طولانی‌تر کنند و از پیشرفت طبیعی زخم جلوگیری کنند.
نوتروفیل‌ها و ماست سل‌ها می‌توانند التهاب را حفظ کنند
نوتروفیل‌ها از اولین سلول‌های ایمنی هستند که پس از آسیب بافتی می‌رسند. آنها به از بین بردن عوامل بیماری‌زا کمک کرده و پاسخ التهابی اولیه را تحریک می‌کنند. با این حال در زخم‌های دیابتی، تشکیل تله‌های خارج سلولی نوتروفیل می‌تواند به خوبی تنظیم نشود.
این فعالیت غیرطبیعی می‌تواند التهاب را طولانی‌تر کند و از طریق آزادسازی بیش از حد پروتئازها و گونه‌های فعال اکسیژن به بافت آسیب برساند.
سلول‌های ماست همچنین با آزاد کردن هیستامین، سروتونین و چندین فاکتور رشد در بهبود زخم نقش دارند. این مواد بر نفوذپذیری رگ‌های خونی تأثیر می‌گذارند و به جذب سلول‌های اضافی به زخم کمک می‌کنند. طبق این بررسی، دگرانولاسیون سلول‌های ماست بین زخم‌های طبیعی و دیابتی تفاوت قابل توجهی دارد و فعال شدن بیش از حد آنها ممکن است به حفظ التهاب مزمن کمک کند.
سلول‌های دندریتیک ممکن است در پاکسازی بقایای سلولی ناتوان باشند
سلول‌های دندریتیک نیز نقش مهمی در بهبود زخم دارند. سلول‌های لانگرهانس در اپیدرم و سلول‌های دندریتیک در درم با ارائه آنتی‌ژن به سایر سلول‌های ایمنی به اتصال شاخه‌های ذاتی و تطبیقی سیستم ایمنی کمک می‌کنند.
شواهد اخیر نشان می‌دهد که سلول‌های دندریتیک در افروسیتوز در زخم‌های دیابتی کمتر مؤثر می‌شوند. این فرآیند معمولاً سلول‌های آپوپتوز را از بین می‌برد اما وقتی دچار اختلال می‌شود، مواد سلولی مرده می‌توانند تجمع یافته و به ایجاد سیگنال‌های التهابی ادامه دهند.
به نظر می‌رسد ناقل SLC7A11 تنظیم‌کننده مهمی در این فرآیند باشد. کاهش فعالیت آن در دیابت ممکن است عملکرد سلول‌های دندریتیک را تضعیف کرده و در بهبود زخم‌ها اختلال ایجاد کند.
سلول‌های B و سلول‌های کشنده طبیعی نیز نقش دارند
سلول‌های B و سلول‌های کشنده طبیعی در بهبود زخم کمتر مورد مطالعه قرار گرفته‌اند، اما شواهد نوظهور نشان می‌دهد که هر دو سهم معناداری دارند.
سلول‌های B می‌توانند از طریق تولید آنتی‌بادی و با تأثیر بر قطبی شدن ماکروفاژها، بر بهبود تأثیر بگذارند. سلول‌های کشنده طبیعی از طریق تولید سیتوکین و تعامل با سایر سلول‌های ایمنی به تنظیم التهاب و تشکیل رگ‌های خونی جدید کمک می‌کنند.
این بررسی به شواهد اخیر اشاره می‌کند که نشان می‌دهد جذب سلول‌های B می‌تواند ماکروفاژها را به پذیرش حالت‌های M2 تشویق کند و به کاهش التهاب بیش از حد در طول پیشرفت بهبود کمک کند.
درمان‌های جدید می‌توانند پاسخ ایمنی را دوباره برنامه‌ریزی کنند
درک عمیق‌تر از رفتار ایمنی در زخم‌های دیابتی می‌تواند دری را به روی درمان‌های جدید باز کند.
این بررسی پیشرفت‌هایی را در درمان‌های طراحی شده برای تغییر مستقیم فعالیت ایمنی، از جمله داروهای بیولوژیکی موضعی ضد سیتوکین که سیگنالینگ التهابی مداوم را مختل می‌کنند، برجسته می‌کند. رویکردهایی که بر قطبی شدن ماکروفاژها تأثیر می‌گذارند، به ویژه امیدوارکننده هستند و چندین دارو توانایی تشویق حالت‌های M2 و سرعت بخشیدن به بسته شدن زخم را نشان می‌دهند.
درمان‌های سلول‌های بنیادی مزانشیمی و وزیکول‌های خارج سلولی مشتق شده از این سلول‌ها نیز ممکن است اثرات تنظیم‌کننده ایمنی گسترده‌ای داشته باشند. مواد زیستی پیشرفته و پانسمان‌های هوشمند می‌توانند با رساندن مستقیم مواد اصلاح‌کننده ایمنی به زخم، گزینه دیگری را ارائه دهند.
زمان‌بندی ممکن است برای درمان زخم دیابتی حیاتی باشد
محققان تأکید می‌کنند که درمان مؤثر ممکن است نه تنها به سلول‌های ایمنی که هدف قرار می‌گیرند، بلکه به زمان هدف قرار گرفتن آنها نیز بستگی داشته باشد.
زخم‌های دیابتی از مراحل التهابی، تکثیری و بازسازی عبور می‌کنند و هر مرحله محیط ایمنی متفاوتی دارد. در نتیجه، درمان‌هایی که در یک مرحله مفید هستند، ممکن است در مرحله دیگر اثر یکسانی نداشته باشند.
رویکردهای آینده می‌تواند شامل برنامه‌های درمانی شخصی‌سازی شده بر اساس پروفایل ایمنی زخم‌های فردی باشد. محققان همچنین در حال بررسی درمان‌های ترکیبی هستند که چندین جمعیت سلول ایمنی را به طور همزمان هدف قرار می‌دهند؛ در حالی که همچنان به بررسی سوالات حل نشده در مورد نحوه طبقه‌بندی ماکروفاژها ادامه می‌دهند.
محققان استدلال می‌کنند که درک بهتر از چگونگی تعامل جمعیت سلول‌های ایمنی در طول زمان می‌تواند منجر به درمان‌های دقیق‌تر و مؤثرتری برای زخم‌های دیابتی، یکی از جدی‌ترین و مداوم‌ترین عوارض دیابت، شود.