به گزارش اطلاعات آنلاین، دمای آب در قطب شمال در تمامی طول سال تقریباً ثابت و برابر با ۲۸.۶ درجه فارنهایت است، نزدیک به نقطه انجماد آب دریا. با این حال، نقطه انجماد خون ماهی حدود ۳۰.۴ درجه فارنهایت است. انتظار میرود ماهیانی که از یک عرض جغرافیایی خاص عبور می کنند، یخ بزنند.
آب اقیانوس های منجمد شمالی و جنوبی به دلیل اثرات شوری و فشار عمق می تواند به دمای زیر صفر درجه سیلیسوس برسد این درحالی است که ماهیان ساکن این آب ها بدون این که دچار یخ زدگی بشوند می توانند به حیات طبیعی خود ادامه می دهند. از حدود 50 سال قبل دانشمندان می دانستند که این ماهیان دارای یک گلیکوپروتئین یا ضد یخ به نام AFP هستند که تا مدت ها مکانیزم دقیق عملکرد آن مشخص نبود.
ماهیان قطب شمال و قطب جنوب این پروتئین ها را در خون خود دارند. این پروتئینها بخشی از دلیل زندگی این ماهیان در آب هایی هستند که سایر ماهیان نمی توانند در آن دوام بیاورند.
مولکول های آب در یک حرکت دائمی هستند و در این حرکت با کاهش دما به صورت موقتی یکسری پیوندهای جدیدی را بین خود ایجاد می کنند اما زمانی که در حضور گلیکوپروتئین ها قرار می گیرند حرکات آنها بسیار منظم می شود.
این پروتئین های ضدیخ روی حرکت مولکول های آب اطراف خود اثر می گذارند. این اثر که حتی در دمای پایین بیشتر از دمای محیط می شود از بلوری شدگی و یخ زدگی آب در بدن ماهی جلوگیری می کند.
جالب است که پلاسمای ماهیان در آب و هوای معتدل تر فقط در ماه های زمستان حاوی پروتئین ضد یخ است، در حالی که پسرعموهای آنها در قطب، آن را در تمامی طول سال تولید می کنند.