به گزارش خبرنگار ایلنا، کاظم غریب‌آبادی، معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزارت خارجه امروز (دوشنبه ۱۱ آبان ۱۴۰۵) در همایش روز جهانی غذا گفت: جنگ‌ها، تغییرات اقلیمی، خشکسالی، محدودیت منابع، اختلال در زنجیره‌های تامین و نابرابری‌های اقتصادی، امنیت غذایی میلیون‌ها انسان را با تهدید مواجه کرده‌اند. در چنین شرایطی، کشاورزی دیگر تنها یک بخش اقتصادی نیست، بلکه یکی از پایه‌های اصلی امنیت، استقلال، توسعه و ثبات کشورهاست.
وی با بیان اینکه دیپلماسی کشاورزی می‌تواند به ابزاری موثر برای ایجاد اعتماد و توسعه همکاری‌های بین‌المللی، کاهش تنش‌ها و تقویت پیوندهای میان ملت‌ها تبدیل شود، افزود: جمهوری اسلامی ایران بر این باور است که امنیت غذایی یک مسئولیت مشترک جهانی است و هیچ کشوری نمی‌تواند در جهانی که با بحران‌های به‌هم‌پیوسته مواجه است نسبت به امنیت غذایی دیگر ملت‌ها بی‌تفاوت باشد.
معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزارت خارجه با تاکید بر اینکه دیپلماسی کشاورزی باید بتواند از ظرفیت روابط خارجی برای توسعه همکاری‌ها در حوزه کشاورزی، دامپروری، صنایع غذایی، فناوری‌های نوین، تجارت محصولات کشاورزی و مدیریت منابع طبیعی بهره بگیرد، گفت: این دیپلماسی می‌تواند زمینه‌ساز همکاری در حوزه‌هایی همچون انتقال دانش و فناوری، توسعه تحقیقات مشترک، سرمایه گذاری در زیرساخت‌های کشاورزی، بهبود بهره‌وری آب، توسعه تجارت محصولات غذایی و ایجاد زنجیره‌های تامین پایدار باشد.
غریب‌آبادی افزود: ما معتقدیم که همکاری در حوزه کشاورزی برخلاف بسیاری از عرصه‌های رقابت سیاسی از ظرفیت بالایی برای ایجاد منافع مشترک برخوردار است. کشاورزی می‌تواند زبان مشترک ملت‌ها باشد؛ زبانی که از طریق آن کشورها به جای تقابل، مسیر همکاری و هم‌افزایی را انتخاب کنند.
وی با اشاره به توانمندی‌های کشورمان در حوزه کشاورزی، گفت: جمهوری اسلامی ایران با برخورداری از ظرفیت‌های متنوع اقلیمی، دانش و تجربه کشاورزی، نیروی انسانی متخصص، مراکز دانشگاهی و تحقیقاتی و موقعیت جغرافیایی راهبردی از توانمندی‌های قابل توجهی برای توسعه همکاری‌های بین‌المللی در حوزه کشاورزی برخوردار است.
معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزارت خارجه با بیان اینکه تنوع اقلیمی کشور امکان تولید طیف گسترده‌ای از محصولات کشاورزی و باغی را فراهم کرده است، افزود: ایران همچنین در زمینه‌های مانند فناوری‌های گلخانه‌ای، بذر، نهال، صنایع تبدیلی و غذایی، دانش فنی، آبیاری و دامپروری، ظرفیت‌های ارزشمندی دارد که می‌تواند مبنای همکاری های مشترک با کشورهای مختلف قرار گیرد. ما آمادگی داریم این ظرفیت‌ها را در چارچوب همکاری های دوجانبه و چند جانبه به فرصتی برای توسعه مشترک تبدیل کنیم.
غریب‌آبادی ادامه داد: در این مسیر کشورهای همسایه، کشورهای منطقه، غرب آسیا، آسیای مرکزی، قفقاز، آفریقا و سایر کشورهای علاقه‌مند به همکاری از جایگاه ویژه برخوردارند. ایران می‌تواند با توسعه همکاری‌های کشاورزی با این کشورها به تقویت تجارت منطقه‌ای، افزایش تاب آوری زنجیره‌های تامین غذا و ایجاد فرصت‌های جدید اقتصادی کمک کند.
معاون امور حقوقی و بین‌المللی وزارت خارجه با اشاره به اینکه کم‌آبی، خشکسالی و طوفان‌های گرد و غبار از مهم‌ترین چالش‌های کشاورزی در ایران و بخش قابل توجه از منطقه به شمار می‌روند، گفت: این واقعیت ضرورت همکاری میان کشورها در زمینه مدیریت پایدار منابع آب، تولید و تبادل دانش در برابر تولید کشاورزی در شرایط خشک و نیمه خشک و گسترش سامانه‌های هشدار سریع را افزایش می‌دهد. ایران می‌تواند با بهره‌گیری از ظرفیت‌های علمی خود و تعامل با کشورهای دارای شرایط اقلیمی مشابه به توسعه راهکارهایی برای افزایش بهره‌وری آب و سازگاری کشاورزی با تغییرات اقلیمی کمک کند.
غریب‌آبادی ادامه داد: حمایت از این همکاری‌ها از طریق گفتگوهای دیپلماتیک دو و چند جانبه و با مشارکت سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی یکی از زمینه‌های مهم مشارکت وزارت امور خارجه در تقویت امنیت غذایی پایدار کشور است. موقعیت جغرافیایی جمهوری اسلامی ایران با دسترسی به مسیرهای مهم زمینی و دریایی ظرفیت ارزشمند برای ایفای نقشی موثر در پیوند دادن بازارهای منطقه‌ای و تسهیل مبادلات کشاورزی را فراهم می‌کند. استفاده از این ظرفیت نیازمند برنامه‌ریزی مشترک دستگاه‌های داخلی دیپلماسی فعال اقتصادی و شکل گیری همکاری بلندمدت و کشورهای منطقه است.
وی ادامه داد: امنیت غذایی از مهم‌ترین مؤلفه‌های امنیت ملی کشورهاست. جامعه‌ای که از دسترسی پایدار به غذای کافی و سالم برخوردار است، در برابر بحران‌ها و شوک‌های اقتصادی و سیاسی از تاب‌آوری بیشتری برخوردار خواهد بود؛ از این رو تقویت تولید داخلی، تنوع بخشی به منابع تامین غذا، کاهش وابستگی‌های آسیب‌پذیر و توسعه همکاری‌های منطقه‌ای از اولویت‌های اساسی جمهوری اسلامی ایران به شمار می‌روند.
غریب‌آبادی خاطرنشان کرد: تاکید بر ظرفیت‌های داخلی نباید به معنای نادیده گرفتن ضرورت همکاری های بین المللی باشد. برعکس امنیت غذایی پایدار زمانی تحقق می‌یابد که کشورها ضمن تقویت توانمندی‌های داخلی خود از ظرفیت‌های همکاری تجارت منصفانه و تبادل و دانش نیز بهره‌مند شوند. در این چهارچوب ما از توسعه سازوکارهای منطقه‌ای برای تسهیل تجارت محصولات کشاورزی، ایجاد شبکه‌های همکاری علمی و پژوهشی و تقویت هماهنگی میان کشورهای تولیدکننده و مصرف‌کننده غذا حمایت می‌کنیم.