به گزارش خبرنگار ایلنا، تصاویر و گزارشهای میدانی اخیر در شبکههای اجتماعی، راوی افزایش چشمگیر حضور زنان کارگر سقزی در مزارع کشاورزی است؛ زنانی که تابستان امسال، دوشادوش مردان بار سنگین کارهای فصلی همچون وجین و برداشت نخود را در زمینهای حدفاصل بوکان و میاندوآب به دوش میکشند.
نکته قابل تامل در این زمینه، فعالیت این نیروی کار در تاریکخانهی روابط کار و خارج از شمول قانون کار است. در این مزارع، کارگران از بدیهیترین حقوق حمایتی محرومند و به هیچوجه خبری از انعقاد قرارداد، پوشش بیمه تامین اجتماعی، رعایت مصوباتِ حداقل دستمزد و سقف مجاز ساعات کاری نیست.
این زنها می گویند: دستمزد ما روزانه و بسیار ناچیز است و از بیمه و دستمزد حداقلی خبری نیست. حتی قرارداد هم نداریم. به معنای واقعی کلمه استثمار می شویم.
شواهد نشان میدهد که تشدید تنگناهای معیشتی و اقتصادی در سالهای اخیر، ترکیب جنسیتی این مشاغل سخت را تغییر داده و زنانی را که تا پیش از این حضور کمرنگتری در این عرصهها داشتند، برای تامین معاش، روانه مزارع کرده است.
این کارگران فصلی ناچارند هر روز از ساعت ۴ بامداد خانه را ترک کنند و تا غروب، کار طاقتفرسا زیر تیغ آفتاب را تاب بیاورند؛ آنهم در ازای دستمزد ناچیزِ توافقی که بخش قابلتوجهی از آن نیز توسط هزینههای بالای ایاب و ذهاب بلعیده میشود.