امیر قلعه نویی به آرزوی خود رسید و در جام جهانی -آن هم در آمریکا- روی نیمکت تیم ملی نشست. آرزویی که همه فکر می کردند پس از آن، او دیگر کلا بازنشسته می شود! اما با وجود ناکامی، با اصرار قرار است همچنان ایشان سرمربی تیم ملی در جام ملتهای آسیا چند ماه آینده باشند.
شکست ها و عدم نتیجه گیری های پی در پی برابر ازبکستان آن هم با همان بازیکنان همیشگی ک تجربه جام جهانی دارند، واقعا قابل توجیه نیست. بازی با این تیم بیشتر از اینکه برای شناخت نقاط ضعف تیم و برطرف کردن آنها باشد، شده راهی برای ترسیدن بیشتر افرادی که جرات را از یاد برده اند.
مطمئنا هیچ انتظار و توقعی از بازی بعدی دوستانه مان برابر روسیه نداریم، حتی انتظار و توقع نتیجه گیری در جام ملتهای آسیا هم نداریم. اصلا از این تیم ملی بیش از نیم دهه است انتظار نتیجه گیری نداریم اما هر تورنمنت و رقابت رسمی، اوضاع اسفناک تر از گذشته می شود.
آنهم تنها به یک علت، اینکه مدیران جرات تصمیم گیری درست و جرات کنار گذاشتن ناکارآمدها و جرات انتخاب یک کادرفنی مناسب -چه خارجی و چه ایرانی- ندارند و از مربیان ترسو هم دیگر توقعی نداریم. همه این اتفاقات تلخ برای تمامی رده های سنی فوتبال مان یکی پس از دیگری اتفاق می افتد.
انگار با سرمربی تعارف داریم، انگار برای کنار گذاشتن بازیکن ناکارآمد تعارف داریم، انگار آنقدر این بزرگواران بزرگ شده اند که عدم نتیجه گیری و حذف در مرحله گروهی و ناکامی با هر نتیجه، تاثیری در سرنوشت آنها نداشته و کسی جرات بازخواست و برخورد با ایشان را ندارد. جای برکناری و اخراج، تمجید و تعریف می شنوند!
و اینگونه می شود که دیگر هوادار فوتبال هیچ امید و آرزویی برای این تیم ملی در هیچ رده سنی ندارد. خودمان به دست خودمان آقایی در آسیا را به تحقیر در آسیا تبدیل کردیم و دیگر امیدی به هیچکدام این ترسوها نیست.
محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.