وقتی اسامی یازده بازیکن صنعت نفت آبادان برای بازی با پرسپولیس، اعلام شد همه تعجب کردند که چرا فقط یک هافبک دفاعی کلاسیک در ترکیب آبادانی هاست. بازی در خانه پرسپولیس مدعی -که بعد از توقف استقلال و تراکتور انگیزه به مراتب بیشتر از همیشه برای ۳ امتیاز داشت- آن هم در شروع دوباره لیگ بعد یک ماه، هر حریفی را به احتیاط وا می دارد اما محمد نوری از طالب ریکانی و خشایار زبرجد در پست هافبک میانی استفاده کرد.
نه این دو و نه هیچ کدام از بازیکنان مهمان توان از کار انداختن بازیکنان پرتعداد پرسپولیس در پشت محوطه جریمه خودی را نداشتند؛ طالب یک بازیکن هجومی است که پا به سن هم گذاشته و در جوانی هم اهل درگیری بازی فیزیکی نبود و بیشتر نزدیک به دروازه حریف کارایی دارد و زبرجد هم بدون علی طاهران، در میانه میدان تنها بود. نوری با استفاده از ترکیب طاهران و زبرجد، در هفته پنجم سپاهان را متوقف کرده بود اما در این بازی با انتخاب ترکیبی هجومی تر، دست به خودکشی زد.
پرسپولیس تارتار آن قدر در پشت محوطه جریمه حریف، پر تعداد ظاهر می شود که حتی استقلال هم در دربی با آن همه عوامل موثر در نتیجه، باز نتوانست فقط با تک هافبک دفاعی مقاومت کند. آن هم امیر محمد رزاقی نیا جوان و با انگیزه که به اندازه دو بازیکن می دود اما آبی ها از این منطقه ضربه خوردند تا روزبه برگردد.
شاید عصر جمعه محمد نوری می خواست نفتی ها را به اصل خود برگرداند؛ همان جوگوبونیتو که تله سانتانا در دهه هشتاد میلادی با آن، همه دنیا را مسحور فوتبال برزیل کرد، فوتبالی هجومی بدون هافبک دفاعی که نتیجه نگرفت و با آمدن کارلوس دونگا فوتبال برزیل دوباره طعم قهرمانی در جام جهانی را چشید. انگار محمد نوری فراموش کرده بود آن سبک فوتبال و بازی کردن به آن شیوه، سرنوشتی به جز شکست ندارد و تاوان این اشتباه را هم با اخراج داد!
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.