فراتر از «هالیوود شمالی»: چگونه صحنه فیلم مستقل ونکوور اکوسیستم خود را ایجاد می‌کند

چیزی در صحنه فیلم مستقل ونکوور در حال ظهور است. سال‌هاست که این شهر عمدتاً نقش یک جای دیگر را ایفا می‌کند - یک سیاتل ارزان‌تر، نیویورک یا یک شهر آمریکایی عمومی. مناظر، مشوق‌های مالیاتی و نرخ ارز مطلوب آن، تولیدات هالیوود را جذب می‌کند. اما فزاینده، فیلمسازان مستقل تصمیم می‌گیرند ونکوور را به‌عنوان... خب... ونکوور تصویر کنند.

یکی از آن‌ها جاستین دوشارم است که فیلم او «هفده» در TIFF قبل از ورود به برنامه Northern Lights VIFF» نمایش داده شد. این فیلم زندگی سه کارگر جنسی بومی در داون تاون ایستساید را ثبت می‌کند.

این فیلم توسط Experimental Forest Films تولید شده است که تایلر هاگان با فیلمساز کاتلین هپبورن آن را تأسیس کرده است. هاگان فیلم را «نوعی نامه عشقی / نفرت به ونکوور» می‌نامد.

«از روز اول، [دوچارم] همیشه می‌گفت، می‌دانید، این فیلم نوعی نامه عشقی به خانواده انتخابی و پیوند‌هایی است که از جابجایی، نیاز ایجاد می‌شوند»، هاگان توضیح می‌دهد. «این تمیزترین شهر در کشور است و جایی است که بسیاری از مردم وقتی جای دیگری برای رفتن ندارند، در آنجا سر از کار در می‌آورند.»

این روزها، بسیاری از فیلم‌های ونکوور در منطقه‌ای که در آن فیلمبرداری می‌شوند، ریشه دارند، می‌گوید کورتیس وولوسچوک، مدیر برنامه‌ریزی VIFF.

برای مدت طولانی، این یک استثناء بود.

هاگان و هپبورن پس از فارغ التحصیلی از مدرسه فیلم، فیلم‌هایی را نمی‌دیدند که علاقه‌مند به ساخت آن‌ها باشند. بنابراین آن‌ها خودشان ساختند. با یک فیلم کوتاه که در TIFF نمایش داده شد، سپس فیلم بلند «هرگز پایدار، هرگز بی‌حرکت»، پس از آن «وقتی دنیا شکست»، و غیره.

بسیاری از موضوعات بومی شرکت هیچ تصادفی نیست. هاگان متیس است و می‌گوید «نوعی در فیلمسازی با جامعه فیلم بومی در کانادا بزرگ شدم». او می‌گوید که استعداد زیادی از بومی‌ها وجود دارد که در بریتیش کلمبیا زندگی و کار می‌کنند. «بسیاری از جوامع و نقاط دید خاص جالب زیادی وجود دارد و مناظر زیبا و چشمگیر در سراسر استان وجود دارد. فرصت‌های زیادی برای داستان سرایی و افراد با استعداد در اینجا وجود دارد.»

یک دهه بعد، هشت فیلم از ۱۰ فیلم شرکت اولین فیلم‌های بلند هستند که بیشتر آن‌ها توسط فیلمسازان مستقر در بریتیش کلمبیا کارگردانی شده‌اند و در استان تنظیم شده‌اند. «این نوعی بخشی از ماموریت ما نیز بوده است... فقط الهام گرفته از جایی که هستیم و می‌خواهیم داستان‌هایی را تعریف کنیم که در واقع در اینجا مبتنی هستند.»

سوفی رومواری» در ویکتوریا متولد شده و در جزیره گابریولا و نانایمو بزرگ شده است. با وجود اینکه اکنون در تورنتو زندگی می‌کند، برای فیلمبرداری فیلم بسیار شخصی خود، «حواصیل آبی» - یک همکاری تولیدی کانادا-مجارستان - به جایی که در آن بزرگ شده بازگشته است. در جشنواره لوکارنو نمایش داده شد و جایزه بهترین کشف کانادایی TIFF را دریافت کرد. او امسال به‌عنوان یک مهمان در Leading Lights در VIFF بازمی‌گردد.

رومواری می‌گوید که «من هرگز ونکوور آیلند را در یک فیلم ندیده بودم، قطعاً نه به‌عنوان خودش، به‌عنوان ونکوور آیلند، و فکر می‌کردم چه شرمی است، زیرا یک منظره بسیار زیبا و چشمگیر است.»

دسترسی به بودجه دولتی برای هنر، او می‌گوید، کمک کرد تا نسخه فیلمی را ایجاد کند که می‌خواست. در سیستم ایالات متحده، «احتمالاً باید آن را حول محور بازیگران و بازیگران شناخته شده بسازم.»

وولوسچوک که از سال ۲۰۱۳ برنامه‌ریزی شورت‌های کانادایی را آغاز کرده است، می‌گوید بسیاری از فیلمسازان مشتاق پس از اتمام تحصیل برای مراتع سبزتر می‌روند. اکنون او می‌بیند که بیشتر آن‌ها می‌مانند و «تعادل هماهنگ‌تری» بین صنعت و جامعه وجود دارد. او اشاره می‌کند که یک ریگ دوربین که مستقیماً از «میمون» از Oz Perkins به یک مستند آهسته درباره کشت صدف منتقل می‌شود، یک «نمایشگر عالی از نحوه همپوشانی نمودار ون بین جامعه و صنعت» است.

در واقع، جامعه نقش بزرگی ایفا می‌کند. پس از همه‌گیری، Filmable، یک سازمان ریشه دار در فیلمسازی تأسیس شد که با حمایت بسیاری از شرکای صنعتی، فضایی را برای کارگران بالای خط و پایین خط ایجاد می‌کند. هاگان می‌گوید: «من فکر نمی‌کنم تا به حال چیزی شبیه Filmable را دیده باشم، زیرا برخی از موانع مصنوعی که معمولاً بین تهیه‌کنندگان و خدمه وجود دارد را از بین می‌برد.»

آن حس جامعه همچنین برای تهیه‌کننده کریس فرگوسن» مرکزی است که پرچم Oddfellows یک نیروی مهم در صحنه فیلم مستقل ونکوور شده است. فرگوسن یک سری فیلم‌های مستقل برجسته - از جمله «پاهای بلند» و «میمون» از Osgood Perkins - تولید کرده است در حالی که همچنان با خدمه و فیلمسازان محلی که در ساختن حرفه خود کمک کرده‌اند، کار می‌کند.

او معتقد است که موفقیت در دنیای مستقل کمتر در مورد شکستن فیلمسازان فردی و بیشتر در مورد توانایی یافتن همکارانی برای کار در پروژه‌های یکدیگر است. «بنابراین ایجاد ارتباط بیشتر و روابط در داخل ونکوور منجر به موفقیت بیشتر خواهد شد.»

علیرغم اینکه فیلمسازی مستقل در سایه صنعت خدمات شهر قرار دارد، زیرساخت حاصل شده نیز در تقویت صحنه مستقل کمک کرده است. وقتی در حال شروع بود، فرگوسن یادآور می‌شود که فروشندگان تجهیزات رایگان را برای فیلمبرداری آخر هفته‌ها به او می‌دادند - حمایتی که امکان ساخت آن فیلم‌های اولیه را فراهم کرد.

امروز، «شما شاهد احیای یک صحنه مستقل، یک چیز هیجان انگیز در جامعه هستید که فراتر از صرفاً خدمات دادن به فیلم‌های آمریکایی است.»

به جای رقابت با استودیوها، فرگوسن شبکه خود را از رؤسای بخش ایجاد کرد که از دنیای مستقل بیرون آمده‌اند و با هم رشد کرده‌اند. «با ساختن نمایش‌های کوچک‌تر خود که منتشر شدند، ناگهان یک نام برای خود پیدا کردند و بسیار مورد تقاضا قرار گرفتند.» او می‌گوید که هنوز با بسیاری از همان افرادی کار می‌کند که برای ۱۵ سال گذشته با آن‌ها کار کرده است، با ایجاد یک «حباب کوچک از افرادی که نسبت به ساختن فیلم‌های مستقل پرشور هستند.»

مانند رومواری، او فکر می‌کند که بودجه دولتی یک جزء کلیدی از اکوسیستم مستقل است. فرگوسن می‌گوید دسترسی به بودجه دولتی، از جمله حمایت Telefilm، «بخشی از دلیل این است که می‌توانیم چیزی غیر از یک سیستم خدمات باشیم.» بدون فرصت‌هایی برای فیلمسازان جوان برای ساخت اولین فیلم‌های بلند خود، او می‌گوید: «فکر نمی‌کنم چیزی فراتر از یک صنعت خدمات در اینجا داشته باشیم.» فرگوسن اکنون دسترسی به بودجه از بالاترین سطح دنیای مستقل و استودیو دارد، اما می‌گوید احتمالاً بدون بودجه Telefilm برای اولین فیلم خود نمی‌توانست شروع کند.

مسیر خود او نشان می‌دهد که چگونه یک اکوسیستم مستقل می‌تواند در صنعت گسترده‌تر تغذیه شود. از طریق Oddfellows - و با پرکینز، با تأسیس شرکت تولیدی Phobos متمرکز بر وحشت - فرگوسن به‌ویژه با وحشت مستقل مرتبط شده است. «اتاق‌های پشتی»، که با بودجه کمتر از ۱۰ میلیون دلار ساخته شده بود، به پرفروش‌ترین انتشار جهانی A24 تبدیل شد،

«وحشت ژانری است که می‌توانید از طریق آن یک مفهوم بزرگ و ایده بزرگ را که می‌تواند تا یک مرحله بزرگتر ترجمه شود، بدون اینکه لزوماً نیاز به منابع یک فیلم علمی تخیلی بزرگ یا قدرت ستاره‌ای یک کمدی بزرگ یا یک درام بزرگ داشته باشید»، فرگوسن می‌گوید.

استخر تهیه‌کنندگان در حال تجربه‌تر شدن است، می‌گوید وولوسچوک. پنج سال پیش، او پروژه‌هایی را می‌دید که در آن‌ها «واضح بود که چقدر بودجه کشیده شده است. اما امروز او می‌بیند «درک بهتری از بودجه‌های مورد نیاز برای ساختن فیلم‌هایی که مردم می‌خواهند بسازند.»

او همچنین اشاره می‌کند که فیلمسازانی مانند رومواری به‌طور فزاینده‌ای در حال جستجوی شرکای همکار بین‌المللی و بین استانی هستند «برای گسترش پایگاه منابع برای ساختن فیلم‌ها»، اگرچه می‌گوید که فرصت‌های موجود «هنوز به‌طور کامل مورد استفاده قرار نگرفته‌اند.»

نوشته: کاترین برادسکی