به گزارش ایلنا، فیفا در حال تجربه یکی از سنگین‌ترین بحران‌های سیاسی در دوران ریاست جانی اینفانتینو است. رئیس نهاد حاکم بر فوتبال جهان که در سال ۲۰۲۳ بدون هیچ رقیبی دوباره انتخاب شد، تا همین چند ماه پیش و در فاصله کوتاهی تا انتخابات ۱۸ مارس ۲۰۲۷ در مراکش، حاشیه امن فوق‌العاده‌ای داشت. با این حال، پروژه جنجالی او برای تجاری‌سازی بخشی از دارایی‌های جام جهانی و روابط بسیار نزدیکش با دونالد ترامپ، موقعیت او را به شدت متزلزل کرده است.
این ساختار جنجالی که تحت عنوان «فیفا فوروارد اینترپرایز» تعریف شده بود، قصد داشت به سرمایه‌گذاران خصوصیِ نزدیک به رئیس‌جمهور آمریکا اجازه دهد سهمی از فعالیت‌های تجاری سازمان شامل حق پخش تلویزیونی، اسپانسرشیپ و درآمدهای مسابقات را خریداری کنند. این پروژه که هدفش جذب حدود ۴.۲ میلیارد دلار از طریق فروش نزدیک به ۲۰ درصد از سهام این نهاد جدید بود، موجی از خشم عمومی را به همراه داشت و انتقادهای تندی را نسبت به عدم شفافیت و نادیده گرفتن ذی‌نفعان اصلی فوتبال برانگیخت. با افزایش این مخالفت‌ها، اینفانتینو در ابتدای ماه اوت ناچار شد عطای اجرای پروژه را به لقایش ببخشد؛ طرحی که پیش‌تر قصد داشت آن را به عنوان اهرمی برای توسعه فوتبال جهان به نمایش بگذارد.
تهدید یوفا به تحریم رقابت‌های فیفا
با این وجود، عقب‌نشینی اینفانتینو برای خاموش کردن آتش خشم مخالفان کافی نبود. یوفا به رهبری الکساندر چفرین موضع خود را سخت‌تر کرد و حتی تهدید به تحریم مسابقات فیفا را روی میز نگه داشت. کنفدراسیون فوتبال اروپا که در این مسیر از حمایت کونکاکاف، ای‌اف‌سی و اوآرسی برخوردار است، خواستار تضمین‌های جدی درباره نحوه حکمرانی و اتخاذ تصمیمات استراتژیک در این سازمان شد. چندین فدراسیون اروپایی اصلاحات پیشنهادی اینفانتینو را ناکافی دانستند و بر این باورند که او صرفاً به دنبال تثبیت موقعیت خود پیش از انتخابات است.
دامنه این اعتراضات از مرزهای فوتبال هم فراتر رفت و گلن میکالف، کمیسر ورزش اروپا، علناً از تجاری‌سازی بی‌رویه فوتبال انتقاد کرد. در حالی که جانی اینفانتینو همچنان از پشتوانه قدرتمندی به‌ویژه در آفریقا برخورداری است و ۵۴ فدراسیون این قاره حمایت خود را از او اعلام کرده‌اند، چندین مدیر ارشد در تلاشند تا یک اپوزیسیون قدرتمند علیه او شکل دهند. ویکتور مونتالیانی، رئیس کونکاکاف که پیش‌تر از او به عنوان گزینه احتمالی ریاست یاد می‌شد، رسماً اعلام کرد که قصد دارد در کنفدراسیون خود باقی بماند. در این وضعیت، اصلی‌ترین چالش مخالفان پیدا کردن چهره‌ای کاریزماتیک، مورد احترام و اجماع‌ساز است تا بتواند به عنوان جایگزینی واقعی برای این مدیر ایتالیایی-سوئیسی قد علم کند.
زلزله در فیفا؛ آرسن ونگر صندلی ریاست اینفانتینو را نشانه رفت
نام آرسن ونگر با شدت و جدیت زیادی بر سر زبان‌ها افتاده است. بر اساس افشاگری نشریه تایمز، مخالفان اینفانتینو در تلاشند سرمربی سابق آرسنال را برای ورود به کارزار انتخابات ریاست فیفا متقاعد کنند. در حالی که مهلت ثبت‌نام کاندیداها در ۱۸ نوامبر به پایان می‌رسد، برخی امیدوارند این پیرمرد فرانسوی هدایت جریان تغییر را بر عهده بگیرد.
سرمربی سرشناس در ۷۶ سالگی به‌لطف کارنامه پربار خود روی نیمکت و تجربه گران‌بها در نهادهای بین‌المللی، یکی از موجه‌ترین و محترم‌ترین چهره‌های فوتبال جهان به شمار می‌رود. با این وجود، گمانه‌زنی‌های این روزنامه بریتانیایی به معنای «موافقت قطعی ونگر برای نامزدی» یا «اعلام رسمی آمادگی او» نیست؛ بلکه تنها گزینه‌ای جدی روی میز مخالفان اینفانتینو است؛ مخالفانی که برای پیدا کردن چهره‌ای کاریزماتیک جهت به چالش کشیدن رئیس فعلی به آب و آتش می‌زنند.
انتخاب ونگر با توجه به رابطه دیرینه‌اش با اینفانتینو، شوک بزرگی به بدنه فیفا وارد می‌کند. در نوامبر ۲۰۱۹ و درست چند ماه پس از جدایی از آرسنال بعد از ۲۲ سال هدایت این تیم، پروفسور فرانسوی با حکم مستقیم اینفانتینو به عنوان مدیر توسعه جهانی فوتبال فیفا منصوب شد؛ انتصابی که با هدف بهره‌گیری از دانش فنی او برای ارتقای ابعاد ورزشی سازمان صورت گرفت. از آن زمان، این دو در یک مجموعه همکار بوده‌اند و ونگر در پستی کلیدی، سیاست‌های فنی و برنامه‌های آموزشی فیفا را هدایت کرده است. هم‌راستایی دیدگاه‌های آن‌ها در پروژه‌های مختلف، احتمال کاندیداتوری ونگر را غیرمنتظره‌تر می‌کند؛ هرچند حواشی اخیر نشان داد که این همکاری طولانی‌مدت به معنای حمایت کورکورانه نیست.
چرخش مرد فرانسوی؛ پشت کردن حامی دیروز به سیاست‌های اینفانتینو
اگرچه ونگر مدت‌ها همراه و هم‌پیمان برنامه‌های اینفانتینو به نظر می‌رسید، اما اظهارات اخیرش از شکاف عمیق بین آن‌ها پرده برداشت. در اوایل اوت و پس از لغو پروژه جنجالی «فیفا فوروارد اینترپرایز»، سرمربی سابق توپچی‌ها علناً سفره خود را از این طرح پرحاشیه جدا کرد. او مدعی شد در طراحی این برنامه هیچ نقشی نداشته و صرفاً از طریق رسانه‌ها از وجود آن باخبر شده است. از آن مهم‌تر، ونگر کنار زدن این طرح را «کاملاً ضروری» دانست و بر نظر قطعی خود به فیفایی مستقل، شفاف و خادم فوتبال تأکید کرد؛ موضعی قاطع از سوی کسی که توسط خود اینفانتینو به فیفا آورده شده بود.
ونگر در حال حاضر تمرکز ویژه‌ای روی برنامه‌های توسعه رده‌های پایه، تأسیس آکادمی در بیش از شصت کشور، تحلیل فنی تورنمنت‌های بین‌المللی و تغییر قوانین فوتبال در نهاد IFAB دارد. او اردیبهشت‌ماه گذشته در کنگره فیفا خواستار سرمایه‌گذاری بیشتر روی فوتبال زنان و کشف استعدادهای جوان شد و در تیرماه نیز بر چالش‌های آموزش و دسترسی به امکانات در آمریکا دست گذاشت.
اکنون بزرگ‌ترین علامت سؤال این است که آیا ونگر واقعاً تمایلی دارد از نقش یک مدیر ارشد فنی خارج شود و وارد معرکه پرپیچ‌وخم و سیاسی انتخابات ریاست شود یا خیر. فعلاً نام او خطری جدی برای انتخاباتی است که اینفانتینو تا پیش از این، خود را برنده بی‌رقیب آن می‌دید.