استقلال که یک نیمه را بدون گل به رختکن رفته بود، در نیمه دوم با تفکر برتری جویانه سهراب بختیاری زاده چندین و چند موقعیت خطرناک روی دروازه الشمال ایجاد کرد. موقعیت پشت موقعیت و فرصت هایی که یکی پس از دیگری توسط سحرخیزان و قلی زاده و چشمی و حردانی از دست رفتند. عقربه ها به سرعت به ۹۰ نزدیک می شدند و دروازه بان حریف هم برای آرام کردن بازی، خودش را به مصدومیت می زد! کم کم داشتیم از بردن این بازی ناامید می شدیم، مگر در یک بازی، یک تیم چند موقعیت خطرناک و خوب گلزنی می تواند ایجاد کند؟
انگار برای استقلال، مهاجم گلزنی وجود ندارد! تا اینکه همان بازیکن همیشگی پیام آور شادی شد، فقط و فقط آسانی می تواند این فرصت ها را از دست ندهد! دقیقه ۹۰ استقلال یک برد شیرین و لذت بخش و حیاتی دشت کرد تا کمبود گلزن، مثل همیشه پشت هنر یاسر مخفی شود. اگر استقلال در این بازی آسانی را نداشت، چه بر سرش می آمد؟
هر چقدر مهاجمان استقلال فرصت از دست می دهند و موجی از ناامیدی را در هواداران ایجاد می کنند، آسانی به آسانی آب خوردن گل می زند تا تفاوت ها را به رخ بکشد. اگر به ثمر رساندن زحمات دیگران اینقدر راحت است، چرا بقیه نمی توانند؟ موقعیتی که توسط یاسر آسانی به گل تبدیل شد، در همین بازی و قبلا گیر بقیه هم می آمد، اما تنها و تنها یاسر آسانی گل می زند و بقیه توپ خراب می کنند.
در این بازی بار دیگر ثابت شد برای استقلال، هیچ کس یاسر آسانی نمی شود، گوهر گرانبهای آبی های پایتخت که اگر روزی نباشد، معلوم نیست سهراب چه خواهد کرد! نکته دیگر آن که تراکتوری ها هم در وقت های تلف شده بازی گل خوردند و دقیقه ۷+۹۰ به گل دوم و تساوی رسیدند. استقلال هم با گل ۱+۹۰ نشان داد بازی تا سوت پایان داور، ادامه دارد و تا وقتی یاسر آسانی را داریم، نباید دست از حمله کشید و ناامید شد.
محمود فخرالحاج| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دست‌به‌قلم خبرورزشی هم می‌توانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.