به همراه اجرای زنده‌ی آهنگ «هتل کالیفرنیا» توسط گروه Gipsy Kings، جوئل و ایتن کوئن شامگاه جمعه در جشنواره فیلم لومیر در لیون به روی صحنه رفتند تا جایزه لومیر را دریافت کنند؛ جایزه‌ای که به چهار دهه فعالیت آن‌ها در عرصه فیلم‌سازی اختصاص یافته است. آن‌ها با ادای احترامی متمایز به مخترعان سینما، گفتند: «از برادران لومیر برای اختراع دوربین فیلم‌برداری تشکر می‌کنیم، وگرنه اوضاع خیلی بد می‌شد!»
انتخاب این آهنگ، اشاره‌ای به کمدی محبوب آن‌ها، «مرد بزرگ لبوفسکی» و شخصیت flamboyant Jesus Quintana با بازی جان تورتورو بود.
در این گردهمایی چهره‌های برجسته‌ای چون خاویر باردم، فرانسس مک‌دورمند، ویم وندرس، رابرت اِگِرز، میشل هازانویچوس، برنیس بژو، بنوا ماژیمل، کالب دشانل و دیگران حضور داشتند که برای شرکت در یک کلاس آموزشی و اکران فیلم انیمیشن استاپ‌موشن جدید Laika با عنوان «Wildwood» به این شهر آمده بودند.
جوئل در هنگام دریافت جایزه، درباره‌ی چهار دهه فعالیت فیلم‌سازی خود با برادرش صحبت کرد. او گفت: «ما این کار را کردیم چون عاشق سینما و داستان‌گویی هستیم. در طول این دهه‌ها، تقریباً با استثناهای اندک، از ساختن این فیلم‌ها لذت بردیم.»
باردم، که برای بازی در نقش آنتون چیگور در فیلم «کشوری برای پیرمردها» جایزه اسکار را دریافت کرده بود، یکی از صریح‌ترین ادای احترام‌ها را در این مراسم ارائه داد. او به یاد آورد که در ابتدا سعی کرده بود این نقش را رد کند، با وجود اینکه سال‌ها بود که به برادران کوئن علاقه‌مند بود.
«من با آن‌ها در نیویورک در دفترشان ملاقات کردم و گفتم: 'گوش کنید، من به شما احترام می‌گذارم، شما را می‌پرستم، شما عالی هستید، اما من از خشونت متنفرم، رانندگی نمی‌کنم و به سختی انگلیسی صحبت می‌کنم. من چه کار اینجا دارم؟'» باردم یادآوری کرد.
«آن‌ها هیچ دلیلی برای بازی در این فیلم به من ندادند. آن‌ها فقط می‌خندیدند.» او گفت: «فکر کردم: 'نمی‌دانم این تجربه چه خواهد بود، اما مطمئنم که استرس‌زا نخواهد بود. پس، بگذارید لعنتیش کنیم!'»
باردم همچنین به شوخی درباره‌ی مدل موی معروف شخصیتش اشاره کرد که برادران کوئن آن را در عکسی از دهه 1960 دیده بودند. «من در آن زمان مجرد بودم - این در سال 2006 اتفاق افتاد - و گفتم: 'تا زمانی که فیلم‌برداری تمام نشود، مجرد خواهم ماند.'»
ایتن داستان دیگری را درباره‌ی تعهد باردم به نقش بازگو کرد. او یادآوری کرد که بازیگر تصمیم گرفته بود شخصیتش رنگ‌پریده باشد، بنابراین در طول فیلم‌برداری که بیشتر در فضای باز انجام می‌شد، یک دستیار تولید جوان با یک چتر آبی بالای سر او را همراهی می‌کرد. «و آن‌ها تعجب می‌کنند که چرا به او می‌خندیم.»
این بازیگر در ادامه با لحنی صمیمانه‌تر درباره‌ی معنای همکاری با برادران کوئن صحبت کرد. «آن‌ها به من یک شاهکار و یک هدیه مادام‌العمر، هم از نظر شخصی و هم از نظر حرفه‌ای دادند.» باردم گفت: «آن‌ها یک رویا را به حقیقت تبدیل کردند. ده سال پس از اینکه من فکر می‌کردم این اتفاق هرگز نخواهد افتاد، این اتفاق افتاد و حتی بهتر از چیزی بود که تصور می‌کردم.»
در این مراسم همچنین ادای احترام‌های موسیقایی اجرا شد. بنبار، خواننده و ترانه‌سرای فرانسوی، آهنگ «Parce que tu crois» اثر شارل آزناور را اجرا کرد که جوئل کوئن آن را به عنوان آهنگ مورد علاقه‌اش انتخاب کرده بود. آنجلیک کیجو، برنده پنج جایزه گرمی، آهنگی از ژاک برل به نام «Ne me quitte pas» را اجرا کرد که یکی از آهنگ‌های مورد علاقه باردم بود.
تیرری فرومائو، مدیر جشنواره، با نمایش تصاویری از برادران لومیر و کوئن که ژست‌های مشابهی گرفته بودند، باعث خنده حضار شد. او یادآوری کرد که طبق سنت جشنواره، آن‌ها باید روز شنبه نسخه خود از فیلم «خروج کارگران از کارخانه لومیر» را بسازند و یک روز فرصت برای این کار دارند.
این مراسم همچنین با نمایش فیلم کوتاه «1943-1997» اثر اتوره اسکولا، که داستان پسری یهودی را روایت می‌کند که در طول جنگ جهانی دوم در رم از دست یک جمع‌آوری نازی پنهان می‌شود و در یک سینما پناه می‌گیرد، به یک نکته‌ی مهم اشاره کرد. این فیلم با نشان دادن رشد این پسر در طول دهه‌ها و فرار یک پسر آفریقایی در همان سینما، موازی بین گذشته و حال را به تصویر می‌کشد.
باردم به پیام این فیلم اشاره کرد و بر اهمیت آن در دنیای امروز تأکید کرد. «دیگر هرگز نباید برای همه اتفاق بیفتد، از کنگو تا سودان تا فلسطین.»
جوئل همچنین به جامعه‌ی علاقه‌مندان به فیلم در لیون و تعهد جشنواره به تجربه‌ی مشترک سینما ادای احترام کرد و از مخاطبانی که هنوز هم از تماشای فیلم در یک اتاق تاریک با افراد دیگر لذت می‌برند، قدردانی کرد.
از زمان انتشار اولین فیلم بلند خود، تریلر نوآر «خون ساده» در سال 1984، جوئل و ایتن کوئن یکی از متمایزترین فیلم‌نامه‌های سینمای آمریکا را ساخته‌اند که شامل کمدی جنایی «بالا بردن آریزونا»، کالت مورد علاقه «مرد بزرگ لبوفسکی»، حماسه‌ی موزیکال دوران رکود بزرگ «برادر، کجا هستی؟» و وسترن آنتولوژی «بالاد باستر اسکراگز» می‌شود.
تریلر آن‌ها در سال 2007، «کشوری برای پیرمردها»، چهار جایزه اسکار از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم‌نامه‌ی اقتباسی و بهترین بازیگر مکمل مرد برای باردم را به دست آورد، در حالی که «فارگو» اولین جایزه اسکار آن‌ها برای فیلم‌نامه‌ی اصلی را در سال 1997 به دست آورد.
در جشنواره کن، آن‌ها در سال 1991 با دریافت جایزه نخل طلا، بهترین کارگردان و بهترین بازیگر مرد برای جان تورتورو با فیلم «بارتون فینک» به این جشنواره آمدند. آن‌ها در سال 1996 و 2001 برای «فارگو» و «مردی که نبود» جایزه بهترین کارگردانی را دریافت کردند، در حالی که «لیوین دیویس» در سال 2013 جایزه بزرگ را به دست آورد. در سال 2015، آن‌ها به عنوان روسای هیئت داوران جشنواره به کروزیت بازگشتند.
افتخار امروز به جوئل و ایتن، آن‌ها را به دومین گروه فیلم‌سازانی تبدیل می‌کند که جایزه لومیر را دریافت می‌کنند، پس از برادران بلژیکی ژان پیر و لوک داردن در سال 2020. پیش از آن‌ها، کلینت ایستوود، کوئنتین تارانتینو، پدرو آلمودوار، مارتین اسکورسیزی، کاترین دنو، وونگ کار وای، جین فوندا، فرانسیس فورد کوپولا، جین کمپیون، تیم برتون، ویم وندرس، ایزابل هوپرت و مایکل مان این جایزه را دریافت کرده‌اند.
جشنواره فیلم لومیر روز یکشنبه، 18 اکتبر به پایان می‌رسد.
نویسنده: لیز پدرسن