کارمن یک بار غیرمعمول است. در ظاهر، مکانی در حاشیه فرودگاه وندور در یوتا است، اما ردیف خودروهای هات راد و عضلانی در بیرون، بازی آن را نشان می‌دهد.
این یک میخانه مخفی با وسواس سرعت است که با پوسترها، پرچم‌ها و عکس‌هایی از قهرمانانی که در طول 78 هفته سرعت، رکوردهای خود را در دشت‌های نمکی بونویل ثبت کرده‌اند، تزئین شده است. و در حال رونق است. صف برای بار بسیار طولانی است.
حتی اندی گرین، رکوردار سرعت زمینی، باید برای نوشیدن یک آبجو در صف بایستد، هدفی ثابت برای عکاسان سلفی اما با درخواست‌های آن‌ها مهربان است. این مکان عالی برای جمع کردن یک روز در نمک و ملاقات با چهره‌های دوست‌داشتنی پشت سرعت‌های غیرقابل تصور است که در اوایل روز به دست آمده است. با کلاه‌های درآورده و لیوان‌ها در دست، لبخند یا اشاره کافی است تا بهترین داستان‌های آن‌ها را باز کند.
داستان‌های جالب دیگری نیز در خود نمک شنیده می‌شود و اکنون من در آنجا هستم. یک خودرو که به سرعت توجه کانادایی‌ها را به خود جلب می‌کند، MGA سبز نعنایی باشکوه متعلق به و رانده شده توسط مایک واگنر است. من در حالی که به او نزدیک می‌شوم، او به شدت روی مسیر پیش رو متمرکز است، بنابراین با یکی از اعضای تیمش صحبت می‌کنم. با خوشحالی به من اطلاع داده می‌شود: «این خودرو از موتور V8 Ford Coyote با سوپرشارژر با 600 اسب بخار نیرو می‌گیرد.»
«ما سعی می‌کنیم با این خودرو به سرعت 200 مایل در ساعت برسیم.» رانندگی مستقیم به سمت خط پایان که هشت مایل دورتر است - به دلیل انحنای زمین از خط شروع نامرئی است - هدف قرار دادن سرعت دو برابری روی سطحی ناهموار چگونه است؟ عضو تیم پاسخ می‌دهد: «در سرعت 130 مایل در ساعت، انگار در یک ماشین لباسشویی هستید.»
«شدید است. تمام مدت در حال بحث در مورد تصمیم خود برای شرکت هستید. سپس وقتی تمام می‌شود، می‌گویید: 'من دوباره آماده‌ام!'» سپس با کوری ملاقات می‌کنم، راننده جایگزین برای Santa Fe Roadster به شکل کفش دلقک، که به من می‌گوید که صاحب 88 ساله آن، Herb Gehlken، به دلیل آسیب‌دیدگی مفصل ران امسال صندلی را واگذار کرده است.
کوری با لبخند می‌گوید: «در غیر این صورت او در خودرو می‌بود. ما می‌خواهیم برای او به سرعت 300 مایل در ساعت برسیم.» برخی از رقبا به سرعت‌های بیشتری دست می‌یابند. در حالی که JCB Hydromax با بودجه بزرگ پس از رویداد با عبور از 400 مایل در ساعت برای داوران FIA (به شماره هفته گذشته مراجعه کنید) مورد توجه قرار گرفت، در هفته سرعت توسط دنی تامپسون شکست خورد که با سرعت 396.49 مایل در ساعت در Ferguson Streamliner به پیروزی رسید و جام 2026 را به دست آورد.
اما در اینجا رقابت تندی وجود ندارد. مسابقه زمانی پرشتاب یادآور مسابقات TT جزیره مَن است و رانندگان و تیم‌های بونویل به همان اندازه مهربان هستند که به کمک مکانیکی نیاز دارند. همه می‌خواهند اوقات خوبی داشته باشند - و بسیاری از آن‌ها برای انجام این کار، خودروهای خود را مسافت بسیار طولانی را به یوتا می‌رانند.
Curt و Jen شرکا، خودروی کوچک Suzuki Cappuccino خود را از آلبرتا، کانادا تا اینجا آورده‌اند. این خودرو هنوز از موتور سه سیلندری 660cc خود استفاده می‌کند، یک پاک کننده واقعی در میان محوطه مملو از موتورهای V8 LS.
Jen می‌گوید: «مسیر ناهموار است و اگر باد شما را بگیرد، کمی شما را به اطراف پرتاب می‌کند. اینطور نیست که روی آسفالت رانندگی کنید، جایی که می‌توانید کشش پیدا کنید. اگر باد شما را پرتاب کند، پرتاب می‌شوید. نمی‌توانید اصلاح کنید یا می‌چرخید.» او امسال با سرعت 105.257 مایل در ساعت رکورد خود را به دست آورد.
تنوع جنسیتی در اینجا بیشتر از هر رویداد ورزشی دیگری است که به یاد دارم. Cheri Howard به مدت 38 سال برگه های کاغذی رسمی انجمن زمان بندی کالیفرنیای جنوبی (SCTA) را توزیع می کند، نوه اش در تریلر در کنار او آماده است تا در نهایت پرچم را به دست بگیرد.
و اگر زمانی به کارمن سر بزنید، داستان های بسیاری از Tonya Turk را جویا شوید. سرعت 241.414 مایل در ساعت او در سال 2004 او را به باشگاه معتبر 200 مایل در ساعت بونویل در کنار استیرلینگ ماس، هنری سگراو و کریگ بردلاو سوق داد و به او کلاه بیسبال رسمی باشگاه و فرصت امضای نام خود را روی دیوارهای بار داد.
او به زودی به من در مورد شورولت کامارو صحبت می‌کند که خانواده‌اش برای کمک به بستگان، دوستان و تازه‌واردان هفته سرعت به تالار مشاهیر 200 نفره می‌رانند. اثبات، اگر نیاز باشد، اینکه بونویل نوع منحصربه‌فردی از راننده را پرورش می‌دهد.