پارکورز: تبدیل شدن به شorthand فرهنگی از فضاهای انتزاعی با اشاره به قسمت جدید سان پارک

الای است یک نویسنده خبری با عشق ناسالم به بازی‌های وحشت - حتی اگر بزرگترین ترس او پیروی شدن است. وقتی‌ که او در حال ندادن یا پنهان شدن نیست، شانس خوبی‌ دارید که او را در حال تست آلومینیوم در بازی‌های مترویدویانا یا فقط تماشای مجموعه او از بازی‌های کارت‌های پوکی پونکیمون پیدا کنید. الای قبلاً در TechRadar Gaming به عنوان نویسنده‌ی گروهی کار کرده و در JOMEC در روزنامه‌نگاری بین‌المللی و مستندات تحصیل کرده است – زمان آزادش را صرف فیلمبرداری مستند کوتاه‌ها از Smosh Bros. یا هر بازی مستقل که بر سر راهش گذشت.

همیشه جالب است که یک جنبه‌ی کوچک از اینترنت به خارج از مرز خود بیرون بیاید و راه خود را به مرکز هوش集体 فرهنگی پیدا کند. این اتفاق با cottagecore افتاد، 'maxxing' را در پایان هر کلمه قرار داد و با پارکورز نیز افتاد، بخصوص به لطف موفقیت نجومی فیلم 'پارکورز' کین پارکس.

مدتی‌ طول نکشید که برندها به این موتور پیوستند و کپیت‌هایی از فیلم پارکس‌ را ساختند. مک‌دونالد گریز هم‌چون Grimace را به ماز بی‌پایان فرستاد، آیکا هم فیلم‌های وحشت کوتاه‌تری منتشر کرد، حتی برند اسفنجی Scrub Daddy ویدئوهای پارکورز پست کرد. همه‌ی این‌ها علاوه بر این‌که ثابت می‌کند ما واقعاً در یک شبیه‌سازی زندگی می‌کنیم، نشان‌دهنده این است که این فیلم چقدر موفق بود.

نسخه‌ی پارکورز پارکس به یک 'shorthand فرهنگی کوچک' تقریباً برای همه‌چیز لیمینال تبدیل شده است. پارکس اضافه می‌کند: "سان پارک هم یک قسمت پارکورز کرد." "و می‌توانید ببینید که نسخه‌ی پارکورز که در فیلم معرفی شد، نسخه‌ی پارکورز قبلی را غلبه کرده و تغییر داده است."

اما امیدوارند که اینطور هم نباشد. پارکس بر روی این موضوع تاکید کرده است که فیلم او فقط یک адапتاسیون از پارکورز است; این نسخه کانن نیست، زیرا هیچ‌چیز در پارکورز کانن نیست. "این قرار نیست که هر چیزی باشد، قرار نیست که انطباق داشته باشد"، پارکس می‌گوید. "قرار است با گذشت زمان در ذهن شما تار و پرگار شود و فقط یک چیز انتزاعی که با شما باشد." "اگر شما هرگز دوباره آن را نwatch نکنید، در ۲۰ سال بعد، این فقط یک لحظه‌ی فرهنگی مبهم خواهد بود."

این فهم پیچیده‌ای نه تنها از این‌که پارکورز چیست، بلکه چگونه باید با آن برخورد کرد، به نهایت انگیزه‌ای برای این‌که چرا این فیلم چنان عالی بود، شد. "این یک ایده و یک پروژه‌ای است که در فضای خالی وجود دارد"، پارکس می‌گوید. "من عاشق وارد شدن به جزئیات هستم… مثل اینکه چه نوع سوزن‌هایی در دیوار استفاده می‌شوند، از کجا چوب را می‌گیرند… اما فکر می‌کنم باید واقعاً محتاط و قصديانه بود و از راه‌خطی عبور کرد که مثل رویای کسی شود… من فکر نمی‌کنم مردم از این لذت ببرند."

در نهایت، بهترین بخش پارکورز، مانند SCP، این است که نمی‌تواند کنترل شود. این یک داستانی است که متعلق به همه است: "شما نمی‌توانید پارکورز را در یک IP هضم کنید، این به تدریج متلاشی خواهد شد و نمی‌داند به کجا می‌رود."