فیلم بلند دوم ناناکو هیروسه، شاگرد هیروکازو کورئدا، با عنوان «بین دو عاشق» به بررسی طیف وسیعی از مسائل بالقوه بحث‌برانگیز، از روابط چندگانه تا فرزندآوری همجنس‌گرایان، در بستری ژاپنی معاصر می‌پردازد. این فیلم با بازی ماسامی ناگاساوا در نقش نویسنده‌ای آزاداندیش است که همسر مهربان و دوست‌دختر پنهانی خود را به یک رابطه سه‌گانه دعوت می‌کند، اما آنچه به عنوان تلاشی جسورانه برای طرح مسائل مترقی در جامعه‌ای به‌شدت محافظه‌کار آغاز می‌شود، در نهایت با مصالحه‌های روایتی قابل‌توجهی تسلیم می‌شود. استعداد شناخته‌شده بین‌المللی چه در جلو و چه در پشت صحنه، اطمینان می‌دهد که «بین دو عاشق» فراتر از نمایش اولیه‌اش در جشنواره فیلم بوسان سفر خواهد کرد، اما تماشاگران مترقی ممکن است از جایی که هیروسه آن‌ها را رها می‌کند، ناامید شوند.
اوتا (ناگاساوا) با موفقیت مجموعه کتاب‌های مصوره «خانم کوچک قارچ» زندگی راحتی را برای خود و همسرش، موریو (تاسکو اموتو)، فراهم کرده است. در حالی که کار او او را به طور مرتب در نزدیکی کودکان قرار می‌دهد، اوتا علاقه‌ای به بچه‌دار شدن ندارد. برعکس، موریو مشتاق داشتن فرزند است، اما هر تلاشی برای بحث در مورد این موضوع با همسرش به سرعت رد می‌شود.
آنچه او نمی‌داند این است که اوتا همچنین در یک رابطه شش ساله پرشور با ویراستار زن خود، جوننا (شیزوکا ایشیباشی)، درگیر بوده و با خوشحالی بین دو خانه، تخت و معشوقه‌اش رفت و آمد می‌کند. جوننا مشتاق به مادر شدن است، اگرچه موانع قانونی متعددی مانع از دسترسی او به اهدای اسپرم یا درمان باروری می‌شود. او همچنین می‌خواهد اوتا گرایش جنسی خود را بپذیرد و طلاق بگیرد تا بتوانند با هم به طور آشکارا زندگی کنند.
همه چیز زمانی به اوج می‌رسد که موریو جوننا را برای شام دعوت می‌کند، با این تصور اشتباه که در حال گسترش دست دوستی به همکار همسرش است که زمان زیادی از او می‌گیرد. ناامیدی‌های ناشی از این وضعیت، که با الکل زیاد تشدید می‌شود، در نهایت زندگی دوگانه اوتا را آشکار می‌کند. با این حال، با تمایل به بهره‌مندی از تمام مزایای موقعیت غیرمتعارف و خودخواهانه خود، بدون تحمل هیچ‌گونه سرزنش، اوتا پیشنهاد می‌کند که موریو اهداکننده فرزند جوننا باشد و هر سه نفر با هم در یک خانه زندگی کنند.
هیروسه که نویسنده و ویراستار نیز هست، سناریویی درخشان و متزلزل ساخته است که در برابر توسعه‌های دراماتیک بالقوه انفجاری و مخرب آسیب‌پذیر است. متأسفانه، فیلمنامه او در یک سری خروج‌ها و مصالحه‌های ناامیدکننده پیش می‌رود و به طور مکرر کم‌ارزش‌ترین یا چالش‌برانگیزترین مسیر را برای این رابطه سه‌گانه بالقوه انتخاب می‌کند. محدودیت‌های قانونی کهنه محدودکننده زوج‌های همجنس‌گرا یا زنان مجرد، به عنوان مثال، به جای به چالش کشیدن یا انتقاد از آن‌ها، به رسمیت شناخته شده و به آن‌ها پایبند است.
فیلم قطعاً به پویایی‌های در حال تغییر این واحد غیرمتعارف، به‌ویژه هنگامی که جوننا باردار می‌شود و به خانه خانوادگی نقل مکان می‌کند، علاقه‌مند است. موریو، که از قبل روحی لطیف و ظریف دارد، به طور فزاینده‌ای از زنی که فرزندش را حمل می‌کند محافظت می‌کند. در همان زمان، جوننا به نقشی سنتی‌تر، هم مادری و هم همسری، می‌لغزد. اوتا همیشه‌پیشرو، در این میان، احساس انزوا در گروه می‌کند، زیرا رابطه سه‌گانه به ظاهر بی‌عیب و نقص که او برای برآوردن میل اجباری خود تصور کرده است، او را به یک نوجوان عبوس تنزل می‌دهد. به هر حال، فیلم از مجبور کردن اوتا به روشن کردن گرایش جنسی خود یا انتخاب یکی از شرکا بر دیگری خودداری می‌کند.
با تأثیر کورئدا به طور کامل در نمایش، هیروسه سؤالات مشروعی را در مورد اینکه چه چیزی یک خانواده واقعی را تشکیل می‌دهد و همچنین نقش‌های ادراک‌شده زنان در جامعه و محدودیت‌هایی که برای محدود کردن و اجرای این انتظارات قدیمی‌تر وجود دارد، مطرح می‌کند. در حالی که می‌توان استدلال کرد که صرفاً این واقعیت که «بین دو عاشق» به این مسائل می‌پردازد، و این کار را به این صراحت انجام می‌دهد، گامی جسورانه در جهت درست است، اما بسیاری از آن قصد با نحوه حل و سازش آن‌ها در صفحه نمایش از بین می‌رود.
بازی‌ها در سراسر قوی است، حتی اگر شخصیت‌پردازی‌ها در پذیرش دشوارتر باشند. اوتا به‌طور آزاردهنده‌ای خودخواه و ساده‌لوح است، اما ناگاساوا با اراده خود را به نقشی می‌اندازد که او را به درجه‌ای که به ندرت او را دیده‌ایم، ناخوشایند می‌کند. ایشیباشی یک جوننا انعطاف‌پذیر و همدل است، حتی با وجود اینکه شخصیت او اجتناب‌ناپذیرانه بار سنگین بسیاری از انتخاب‌های اخلاقی بحث‌برانگیز فیلم را تحمل می‌کند، در حالی که موریو اموتو یک خرابه‌ی لرزان از شکنندگی و نیت‌های خوب است.
مشارکت‌های فنی صیقلی است، به‌ویژه طراحی تولید ریو سوگیموتو، که فضاهای زندگی گرم و در عین حال ظریف متفاوت زوج متاهل و لانه عشقی زنان را ایجاد می‌کند و به طور ماهرانه وجود دوگانه اوتا را منعکس می‌کند. موسیقی HIMI نیز به طور کم‌رنگ اما موثر به کار گرفته می‌شود، اما این عناصر زیبایی‌شناختی به سرعت از حافظه محو می‌شوند و در سایه انتخاب‌های روایتی بحث‌برانگیز فیلم قرار می‌گیرند.