عرضه خودروهای جدید بنتلی به ندرت اتفاق میافتد. بنتایگا، آخرین مدل کاملاً جدید بنتلی، یک دهه پیش معرفی شد و با پر کردن یک شکاف واضح و کمریسک در محدوده این برند و بهرهبرداری از رونق خودروهای شاسیبلند، به موفقیت چشمگیری دست یافت.
به بیان ساده، تورکال، اولین خودروی برقی بنتلی، پاسخی قانونی به نیاز خودروسازان برای تولید خودروهای برقی است. طول پنج متری این خودرو آن را به شهریترین بنتلی تبدیل کرده است. طراحی این خودرو نیز جذاب به نظر میرسد.
تولید خودروهای برقی خطرات ذاتی برای هر برندی به همراه دارد. سرمایهگذاریها بسیار زیاد است، نه تنها در توسعه مدل، بلکه در فناوریهای جدید، نرمافزار، تولید و زنجیره تامین مرتبط با آن. جبران این سرمایهگذاری برای غولهای صنعت خودروسازی که حجم تولید بالایی دارند، دشوار است. برای یک برند کوچکتر مانند بنتلی، چنین سرمایهگذاریهایی، یک سرمایهگذاری چند نسلی محسوب میشود.
رویکردهای اتخاذ شده توسط سایر خودروسازان لوکس در این مسیر دشوار، بسیار متفاوت بوده است. در یک سر، رنجروور، پیشرانه برقی را صرفاً یک گزینه در لیست مشخصات فنی خودرو قرار داده است. در سر دیگر، فراری با عرضه لوچه، خودرویی به قدری متفاوت از سایر محصولات خود ساخته است که این سوال پیش میآید که آیا این خودرو اصلاً از مارانلو آمده است یا خیر.
تورکال در میانه این دو رویکرد قرار دارد. بنتلی این مدل را به عنوان یک شکل جدید و مدرن معرفی میکند که اتفاقاً برقی است، درست مانند آنچه که رولزرویس با اسپکتر انجام داده است. برای رولزرویس، این رویکرد موفقیتآمیز بوده و اسپکتر به عنوان بخشی از محدوده محصولات این برند، جایگاه خود را تثبیت کرده است.
رویکرد متعادل بنتلی با تورکال، هوشمندانهترین راه به نظر میرسد. این مدل خط تولید جدیدی است که مشتریان جدید را جذب میکند، اما به اندازهای متفاوت نیست که وفاداری مشتریان قدیمی را از بین ببرد. اما صرف ساختن آن و امیدوار بودن به فروش، در بازار امروز کافی نیست: تورکال باید حجم فروش واقعی قابل توجهی را برای بنتلی ایجاد کند تا وجود پرهزینه خود را توجیه کند.