پس از موفقیت فیلم "تنها چیزی که حمل می‌کنیم"، فیلم‌ساز لیام هلمن اولین فیلم خود را با عنوان "ترافالگار" با حضور بازیگرانی چون فانی اردان، الودی بوشه، دنی هیوستون و استیسی مارتین کارگردانی می‌کند.
در حال حاضر مراحل پس‌تولید فیلم "ترافالگار" در جریان است و هلمن بار دیگر با تهیه‌کننده‌اش، شارل بنواین، همکارش در فیلم "تنها چیزی که حمل می‌کنیم" که ماه گذشته در جشنواره‌های فیلم ترایبکا و دوویل به نمایش درآمد و بازیگرانی چون سیمون پگ و سوفیا بوتلا نیز در آن حضور داشتند، همکاری می‌کند.
این دو فیلم‌ساز با انتخاب بازیگران مطرح برای فیلمی که تنها در 12 روز فیلم‌برداری شده و بودجه‌ای معادل 1.3 میلیون یورو داشته است، ریسک بزرگی را به جان خریده‌اند. به جای فیلم‌نامه، بازیگران بر اساس طرحی هفت صفحه‌ای کار می‌کردند و با الهام از تجربیات خانوادگی خود، دیالوگ‌ها و شخصیت‌ها را شکل می‌دادند.
این فیلم با الهام از خانواده لیام هلمن، داستان جوانی را روایت می‌کند که در خانواده‌ای تحت سلطه زنان بزرگ شده و برای یافتن پدری که هرگز ندیده، به دنبال او می‌رود. اما این دیدار به شکل غیرمنتظره‌ای پیش می‌رود، زمانی که او متوجه می‌شود باید 80 هزار یورو بدهی پدرش را پرداخت کند و برای این کار تنها یک هفته فرصت دارد. خانواده ناهنجار او برای کمک به او جمع می‌شوند و در نهایت نقشه‌ای برای سرقت می‌کشند. اردان نقش مادربزرگ، بوشه نقش مادر، مارتین نقش خواهر، هیوستون نقش پدر، لو لامپروس نقش دوست‌دختر و خالد الوآچ نقش بهترین دوست را بازی می‌کنند.
بنواین می‌گوید: "وقتی شش سال پیش لیام را ملاقات کردم، او بلافاصله در مورد "ترافالگار" با من صحبت کرد. به تدریج این پروژه به چیزی بسیار شخصی و نزدیک به زندگی و وضعیت خانوادگی لیام تبدیل شد. اما در 21 سالگی، صرف نظر از اینکه از کجا می‌آیید، بعید بود که بتوان یک فیلم مانند این را به عنوان اولین فیلم کارگردانی کرد." او ادامه می‌دهد: "پس از ساخت "تنها چیزی که حمل می‌کنیم"، توانستیم "ترافالگار" را بسازیم."
هلمن می‌گوید او حدود 60 نسخه از فیلم‌نامه را بازنویسی کرده است تا اینکه در نهایت ایده فیلم‌نامه سنتی را کنار گذاشت. او در نهایت طرحی چهار صفحه‌ای را که حول محور موقعیت‌ها و ایده‌ها شکل گرفته بود، انتخاب کرد و پس از ملاقات با بازیگران و درخواست از آن‌ها برای به اشتراک گذاشتن داستان‌های خانوادگی خود، این طرح به هفت صفحه رسید.
هلمن می‌گوید: "همه ما خانواده‌های کمی دیوانه‌ای داریم. هر بازیگر با چیزهایی از خانواده خود به فیلم اضافه کرد."
این رویکرد به هلمن کمک کرد تا بازیگرانی را جذب کند که در غیر این صورت ممکن بود تمایلی به شرکت در چنین پروژه غیرمعمولی نداشته باشند.
هلمن تعریف می‌کند: "با اجازه دادن به همه برای ارائه چیزی شخصی، توانستیم همه این بازیگران را جذب کنیم." او به یاد می‌آورد که در یک ناهار در لندن با هیوستون ملاقات کرد و از او در مورد رابطه اش با پدرش سوال کرد. "او داستان‌هایی را برای من گفت که در نهایت در فیلم بیان کرد."
بازیگران همچنین قبل از شروع فیلم‌برداری به شکل‌گیری شخصیت‌های خود کمک کردند. هلمن چندین بار با بوشه ملاقات کرد تا رابطه او با پسرش را توسعه دهد.
بنواین می‌گوید: "لیام چهار بار با الودی ملاقات کرد. او از او پرسید: "چگونه رابطه خودت با پسرت را می‌بینی؟" هدف این بود که چیزی بین آنچه الودی می‌خواست به عنوان یک مادر بیان کند و آنچه لیام می‌خواست به عنوان یک پسر نشان دهد، ایجاد شود."
بنواین توضیح می‌دهد: "ما آنچه را که با "تنها چیزی که حمل می‌کنیم" ممکن ساختیم را یک گام فراتر بردیم. با "ترافالگار"، لیام واقعاً می‌خواست بازیگران را از منطقه امن خود خارج کند." او با اشاره به الهام‌گیری از برادران کوئن، پدرو آلمودوار و سدریک کلاپیش در به تصویر کشیدن پویایی‌های خانوادگی، این را بیان می‌کند.
این فیلم با همکاری تیم‌های فیلم‌سازی فرانسوی، بریتانیایی و ایتالیایی ساخته شده است و ولادان رادویچ (تصویربردار)، لئوناردو کورتز (اپراتور دوربین) و فابین منگوی (طراح لباس) از جمله همکاران کلیدی هستند.
تامین مالی این فیلم عمدتاً از طریق سرمایه‌گذاری خصوصی و با حمایت مالیاتی فرانسه انجام شده است. تهیه‌کنندگان اجرایی این فیلم عبارتند از آلن گانانسیا، تئودوروس اورنیتوپولوس، آلن هینز، ویویان ویدلا بلاش، دلфин دو کوزان، گاسپار مَدک، مانوئل میله و اوراما.
به جای تکیه بر مدل سنتی تامین مالی فیلم در فرانسه که معمولاً شامل ترکیبی از سرمایه‌گذاری پخش‌کنندگان، پیش‌پرداخت توزیع‌کنندگان و یارانه‌های دولتی است، هلمن و بنواین عمدتاً به سرمایه‌گذاران خصوصی روی آوردند، از جمله "کارآفرینانی از خارج از صنعت فیلم که به دنبال تنوع بخشیدن به سرمایه‌گذاری خود در سینما و حمایت از فیلم‌سازان نوظهور هستند." این دو قبلاً این رویکرد را در "تنها چیزی که حمل می‌کنیم" آزمایش کرده بودند و بنواین گفت که این به آن‌ها انعطاف‌پذیری بیشتری داد و به آن‌ها اجازه داد تا به سرعت وارد تولید شوند، که یک مزیت کلیدی برای جذب بازیگران بود.
بنواین گفت: "اگر از تارانتینو یا گنزبورگ می‌خواستیم که در هفت ماه آینده بازگردند، ممکن بود نتوانند شش روز را خالی کنند." او اضافه کرد: "فوریت بخشی از چیزی است که بازیگران را جذب می‌کند. یا می‌خواهند در ساخت فیلم مشارکت داشته باشند یا نه."
ساختار غیرمعمول تامین مالی مانع از دستیابی فیلم‌سازان به یک توزیع‌کننده تئاتری سنتی نشد. ژروم هیلال، رئیس شرکت توزیع فیلم فرانسوی Zinc، قبل از تکمیل بازیگران، با فیلم "ترافالگار" قرارداد بست و این فیلم را در سینماهای فرانسه اکران خواهد کرد.
هلمن می‌گوید: "فکر می‌کنم فیلم‌های زیادی وجود دارند که امروزه شبیه به هم هستند، با ساختارهای یکسان زیرا همه دقیقاً می‌دانند که همه چیز چگونه کار می‌کند." او می‌گوید: "با این فیلم، ما از ابتدا پذیرفتیم که کنترلی نداریم زیرا فیلم‌نامه‌ای وجود نداشت. این فیلم در مورد یک خانواده ناهنجار است و خود فیلم نیز ناهنجار است."
السا کسلاسی