نامکونگ سان، کارگردان فیلم رمانتیک کره‌ای «گره خورده در عشق»، گفت که اولین فیلم تجاری او پس از شروع فیلمبرداری تفاوت چندانی با فیلم‌های مستقلش نداشت، به جز مقیاس آن. او افزود که این آزادی، مسئولیت‌هایی را نیز به همراه داشت.
نامکونگ در پنل «چهره‌های جدید در سینما» که توسط جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان و نتفلیکس به عنوان بخشی از Creative Asia برگزار شد، در کنار ریو اون-جونگ و سونگ کوانگ-مین، کارگردانان مشترک فیلم کوتاه «عمه‌ام» صحبت می‌کرد.
دو فیلم اول نامکونگ، «ده ماه» و «زمان قوی بودن»، عناوین مستقلی بودند که در سینماها اکران شدند. او وقتی پروژه و فیلمنامه از قبل آماده بود به «گره خورده در عشق» پیوست و گفت که این پیشنهاد درست زمانی به دستش رسید که می‌خواست دوباره از فیلم‌سازی لذت ببرد، پس از دو فیلم درباره مشکلات اجتماعی پیچیده. کمی بیش از یک سال بین باز کردن دفتر تولید و اکران فیلم گذشت.
نامکونگ گفت: «وقتی وارد تولید شدیم، سیستمی داشتیم که فقط می‌توانستیم روی فیلم تمرکز کنیم.» او افزود: «ممکن است مزایا و معایبی وجود داشته باشد. نمی‌خواستم تصور کنم اگر نتوانم در این آزادی مسئولیت‌پذیر باشم چه اتفاقی می‌افتد. اما چون این آزادی وجود داشت، قطعا چیزهایی بود که می‌توانستم به آن اضافه کنم.»
او گفت که کارمندان نتفلیکس در جلسات شرکت می‌کردند و در طول فیلمبرداری در تیم حضور داشتند، و تغییرات در فیلمنامه از سوی خودش انجام شد تا به موضوع اصلی فیلم، یعنی شادی، خدمت کند. داستان در دهه 1990 در بوسان اتفاق می‌افتد و با بودجه‌ای محدود برای یک فیلم تاریخی، تولیدکنندگان پل گوانگان را در حال ساخت بازسازی کردند تا به فیلم حس مکانی بدهند.
پیام او به کارگردانان جوان‌تر این بود که کارگردان همیشه مسئولیت داستان را بر عهده دارد، «اما در فضایی که آزادی خلاقانه تضمین شده است، فکر می‌کنم باید این مسئولیت را بسیار جدی گرفت.»
نامکونگ گفت که دلش برای گریه و خندیدن با تماشاگران و بازیگران در سینماها تنگ شده است، چیزی که یک اکران آنلاین آن را فراهم نمی‌کند. او گفت: «وقتی در نتفلیکس اکران شد، مردم در سراسر جهان همزمان آن را تماشا می‌کردند. در توییتر، اینستاگرام و انواع دیگر شبکه‌های اجتماعی، همه با هم از آن لذت بردند، از جمله من.» او افزود: «فیلم‌های رمانتیک شیرین سهم زیادی از مخاطبان کره‌ای ندارند. اما من پیام‌هایی از برزیل، دوستانم در لهستان و کلمبیا دریافت می‌کردم که می‌گفتند فیلم در آنجا محبوب است.»
او گفت که فیلم در بسیاری از کشورها به رتبه اول رسید و بیش از شش هفته در میان 10 فیلم برتر جهانی باقی ماند، با وجود اینکه به زبان کره‌ای ساخته شده و «واقعاً یک داستان بوسان، یک داستان بسیار محلی است.»
اکران‌های قبلی او زمان‌بندی سختی داشتند. «ده ماه» در سال اول همه‌گیری اکران شد، با تعطیلی جشنواره‌ها و نیمه پر شدن سینماها. اکران مطبوعاتی «زمان قوی بودن» در روزی که قانون اساسی در کره اعلام شد، برگزار شد. نامکونگ گفت: «ما تمام مطبوعات را انجام دادیم، هیجان‌زده به خانه رفتیم و آن اتفاق شب افتاد، بنابراین اخبار ما ناپدید شد.»
«عمه‌ام» یک فیلم کوتاه 24 دقیقه‌ای است. داستان یک آرایشگر سگ را دنبال می‌کند که در طول یک روز از یک سگ رها شده مراقبت می‌کند، زمانی که برادرزاده‌ای که 10 سال پیش بزرگ کرده بود در در خانه او ظاهر می‌شود. این فیلم در جشنواره فیلم‌های کوتاه میسن‌ان‌سن امسال سه جایزه برنده شد، جایی که نامکونگ در هیئت داوران حضور داشت. این فیلم تا دسامبر در نتفلیکس کره به عنوان بخشی از نمایشگاه جوایز جشنواره پخش می‌شود.
ریو، که خود در این فیلم نقش اصلی را بازی می‌کند، به دوران کودکی خود اشاره کرد، زمانی که توسط عمه پنجمش بزرگ شد که بعداً یک سگ رها شده را پذیرفت. او قصد نداشت در فیلم بازی کند، اما با توجه به اینکه قبلاً به عنوان بازیگر کار کرده بود، نقش را بر عهده گرفت و از سونگ، شوهرش، خواست تا کارگردانی مشترک را بر عهده بگیرد. سونگ کارگردانی در صحنه را بر عهده گرفت، هر دو در مرحله پیش‌تولید بر روی استوری‌برد کار کردند و ریو رهبری پس‌تولید را بر عهده گرفت. هر دو به یاد می‌آورند که در همکاری قبلی، تلفنی با هم دعوا می‌کردند. این بار، هر دو گفتند که صحبت کردن بدون هیچ گونه فیلتری اعتماد ایجاد کرد.
سونگ گفت که در ابتدا در مورد اکران در نتفلیکس مردد بود، با توجه به آنچه که سینماها از نظر بافت تصویر و صدا ارائه می‌دهند، اما در نهایت آن را یک خوش‌شانسی دید. او گفت که فیلم قبلی او نظرات حدود 15 نفر را در یک برنامه رتب‌بندی فیلم به خود جلب کرده است، در حالی که «عمه‌ام» توسط 7000 تا 8000 بیننده ثبت شده است، با بیش از 1000 نظر.
نامکونگ، که خود زمانی در میسن‌ان‌سن مورد توجه قرار گرفت، این جشنواره را به عنوان سکویی برای نسل بعدی کارگردانان کره‌ای توصیف کرد. او گفت: «امروزه، بر خلاف گذشته، هر کسی می‌تواند فیلم خود را در یوتیوب بارگذاری کند. واقعاً می‌توانید آن را در هر جایی اکران کنید.» او افزود: «اما ما فیلم‌هایی را انتخاب می‌کنیم و می‌گوییم این فیلم‌ها بیشتر شبیه سینمای واقعی هستند، این فیلم‌هایی هستند که می‌خواهیم مردم ببینند، و آنها را در جایی فهرست می‌کنیم. وقتی این با نتفلیکس ترکیب شد، تأثیر آن بسیار زیاد شد.»
وقتی یکی از حضار از سه کارگردان پرسید که بزرگترین چالش پیش روی فیلمسازان مستقل کره‌ای چیست، هر کدام به نوبت پاسخ دادند.
نامکونگ گفت: «دشواری در دنیای فیلم مستقل، هم اکنون و هم در گذشته، جمع‌آوری بودجه است. اما مهمتر از آن، بزرگترین چالش این است که ندانید فیلم پس از ساخته شدن به کجا می‌رود.» او افزود: «حتی اگر فیلم در جشنواره‌ای به نمایش درآید، نمی‌توانید بگویید که اکران می‌شود یا نه، زیرا هزینه اکران و عوامل مختلف دیگر وجود دارد. ما به نوعی آن را مدیریت می‌کنیم، اما زیرساخت، مانند زیرساخت‌های سینمایی، برای نمایش آن وجود ندارد.»
ریو گفت که هزینه نگرانی اصلی او در مورد «عمه‌ام» نیز بود. او گفت: «فیلم مستقل فیلمی است که به طور مستقل از سرمایه ساخته می‌شود، بنابراین باید با پول خالق آن ساخته شود.» او با اشاره به اینکه پلتفرم‌ها و علاقه به فیلم مستقل محدود است، افزود. سونگ، که همیشه فیلم‌هایش را خودش تأمین مالی کرده است، سرمایه را بزرگترین مانع نامید، اما گفت که هیچ شکایت دیگری ندارد. «ساختن فیلم خیلی سرگرم‌کننده است. من آن را دوست داشتم.»
هر سه در حال نوشتن فیلمنامه‌های پروژه‌های بعدی خود هستند. نامکونگ گفت که امیدوار است فیلمی در بوسان امروزی بسازد، مجذوب دو روی شهر. او گفت: «بوسان هم یک شهر و هم دریا، یک مکان توریستی و هم مکانی برای زندگی است.»
نوشته: نامان رامچاندرا