در جدیدترین ساخته «له بائو»، کارگردان ویتنامی، با اثری روبرو هستیم که در آن یک خانواده گسترده با شکافها و دوریهای عمیق در میان اعضای خود دست و پنجه نرم میکنند. در این فیلم، سالهای طولانی سکوت باید به آرامی و با تردید، جای خود را به برقراری ارتباط بدهند.
اینکه نام فیلم «شنیدن» (Hearing) انتخاب شده است، ممکن است در نگاه اول کمی کلیشهای به نظر برسد، اما در این اثر حسی و شهودی، هیچچیز آنطور که تصور میشود بدیهی نیست. «له بائو» در این فیلم بار دیگر به کاوشهای حسی خود ادامه میدهد و با مطالعهای گیرا از سکوت، مخاطب را غافلگیر میکند.
فیلم «شنیدن» که در جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمده، فراتر از یک درام خانوادگی ساده است. کارگردان با استفاده از فضاسازیهای خاص و رویکردی غیرمتعارف، تلاش میکند تا لایههای پنهان روابط انسانی را به تصویر بکشد. در این فیلم، سکوت نه به عنوان یک خلأ، بلکه به عنوان بستری برای بیان ناگفتهها عمل میکند.
منتقدان معتقدند که «له بائو» در این اثر توانسته است با تکیه بر تصاویر و صداها، تجربهای متفاوت برای بیننده رقم بزند. شخصیتهای فیلم در میان تنشهای درونی و تلاش برای یافتن راهی به سوی یکدیگر، در فضایی قرار میگیرند که هر حرکت و نگاه، معنایی فراتر از کلمات پیدا میکند.
این فیلم که به عنوان یکی از آثار قابل توجه در کارنامه هنری «له بائو» شناخته میشود، به خوبی نشان میدهد که چگونه میتوان با ابزارهای سینمایی، مفاهیم انتزاعی مانند «شنیدن» را به تجربهای ملموس و عمیق تبدیل کرد. «شنیدن» دعوتی است برای تماشاگر تا در سکوتِ حاکم بر فضای فیلم، به صدای درونی شخصیتها گوش فرا دهد.
این اثر با نگاهی دقیق به جزئیات و استفاده هوشمندانه از روایت غیرخطی، مخاطب را درگیر چالشی میکند که در آن، شنیدنِ واقعی نه از طریق گوش، بلکه از طریق درکِ عمیقِ حضورِ دیگری در فضای خانه و خانواده رخ میدهد.