هوش مصنوعی مولد می‌تواند گزینه‌های بیشتری را برای یک صحنه جلوه‌های ویژه فراهم کند، اما هنرمندان هستند که تصمیم می‌گیرند کدام یک از آن‌ها به داستان خدمت می‌کنند. این سخنان را جیمز راستاد، رئیس بخش GenFX استودیوی جلوه‌های ویژه داخلی نتفلیکس به نام Eyeline بیان کرد.
راستاد این موضوع را در یک جلسه InnoAsia با عنوان “ساختن آنچه در انتظار است: هوش مصنوعی مولد و آینده فیلم‌سازی در Eyeline” که در جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان و بازار محتوا و فیلم آسیا برگزار شد، مطرح کرد. او از سریال “برزیل 70: ستاره سوم” نتفلیکس به عنوان یک نقطه مرجع استفاده کرد. این سریال دارای بیش از 1300 صحنه جلوه‌های ویژه است که بیش از 800 صحنه آن در زمین فوتبال فیلم‌برداری شده است.
راستاد گفت که Eyeline با 45 هنرمند به صورت ترکیبی کار می‌کند و ابزارهای مولد را به فرآیندی وارد می‌کند که از تکنیک‌های جلوه‌های ویژه تثبیت‌شده نیز بهره می‌برد.
هنگامی که از او پرسیده شد که چه جنبه‌هایی از فیلم‌سازی را هوش مصنوعی نمی‌تواند جایگزین کند، راستاد به سرعت پیشرفت این فناوری اشاره کرد و بحث را به سمت این موضوع هدایت کرد که ابزارهای مولد در فیلم‌سازی امروز چه جایگاهی دارند و چه وظایفی را باید بر عهده بگیرند.
او گفت: “قضاوت هنرمندان نیز بسیار مهم است.”
ارائه او چهار مرحله از گردش کار هوش مصنوعی مولد را ترسیم کرد: راه‌اندازی، روایت، ظاهر و تحویل. جمع‌آوری دستورالعمل‌ها و تست‌های اولیه، گزینه‌های موجود را تعیین می‌کند. سپس آن نتایج بر اساس داستان ارزیابی می‌شوند و در نهایت به پالایش بصری و تحویل نهایی می‌رسند.
نورپردازی، جزئیات صحنه و دقت دوره‌ای همچنان بخشی از آن پالایش هستند و سپس با ترکیب‌سازی، افزایش مقیاس، بررسی عمق بیت و بررسی فنی ادامه می‌یابد.
این گردش کار تصمیم‌گیری روایتی را بین آزمایش اولیه و تکمیل بصری قرار می‌دهد و از “چه چیزی ممکن است” به “چه چیزی برای داستان کار می‌کند” تغییر می‌کند. این مرحله جایی است که قضاوت هنرمندان وارد می‌شود: انتخاب اینکه کدام نتایج تولید شده باید به صحنه‌های نهایی تبدیل شوند.
نویسنده: لین یینگ-هسوآن