به گزارش اقتصادنیوز به نقل از زومیت،تویوتا بار دیگر مسیر جدیدی را برای وانت هایلوکس برگزید و حالا نسخهی هیدروژنیِ آن را با زمانبندی روشنتری پیش میبرد. محصولی که برای ناوگانهای حرفهای در اروپا تعریف شده و قرار است بر پایهی پلتفرم نسل نهم هایلوکس شکل بگیرد.
تویوتا در نمایشگاه IAA Transportation ۲۰۲۶ در هانوفر اعلام کرد تولید Hilux FCEV برای سال ۲۰۲۸ برنامهریزی شده است. هدف اصلی، مشتریان سازمانی و شرکتهای لیزینگ هستند و هنوز هیچ برنامهای برای عرضه در آمریکا اعلام نشده است.
اعدادِ کلیدی از همان ابتدا روشن شدهاند. برد هدفگذاریشده بر پایهی استاندارد WLTP برابر با ۲۴۸ مایل، یعنی حدود ۴۰۰ کیلومتر است. ظرفیت یدککشی هم به ۵٬۵۱۲ پوند، معادل حدود ۲٬۵۰۰ کیلوگرم، میرسد. تویوتا از زمان سوختگیری تقریبی پنج دقیقهای در شرایط عادیِ جایگاه هیدروژن سخن میگوید.
تویوتا تأکید کرده که خبری از موتور احتراق هیدروژنی نیست، بلکه با سامانهی پیل سوختی طرفیم. در این فرایند، هیدروژن و اکسیژن برق تولید میکنند و تنها خروجی لولهی اگزوز آب است. برای مدیران ناوگان، حذف آلایندگیِ محلی و دردسرهای ذرات معلق دیزل، بخشی از منطق فنی این انتخاب به شمار میآید.
رقابتِ اصلی، البته، با نسخهی برقیِ هایلوکس شکل میگیرد. دادههای فعلی برای هایلوکس برقی بردی در حدود ۱۴۹ تا ۱۵۲ مایل، یعنی نزدیک ۲۴۰ کیلومتر و توان یدککشیِ ترمزدار تا ۴٬۴۱۰ پوند، معادل حدود ۲٬۰۰۰ کیلوگرم، نشان میدهند. اختلاف با نسخهی هیدروژنی در نگاه ناوگانهای خدماتی میتواند تعیینکننده باشد، مخصوصا جایی که هر روز بار، ابزار و تریلر جابهجا میشود.
سرعت سوختگیری هم برگ برندهی دیگری برای مدل هیدروژنی محسوب میشود. پر کردن مخزن هیدروژن معمولا سه تا پنج دقیقه زمان میبرد، در حالی که تویوتا برای شارژ سریع DC نسخهی برقی از ۱۰ تا ۸۰ درصد، حدود ۳۰ دقیقه زمان روی شارژرهای مناسب و پرقدرت را مطرح میکند. با این حال، زمان واقعی به شرایط شارژر و دسترسی به زیرساخت بستگی دارد.
تویوتا هنوز قیمتگذاری را اعلام نکرده و دربارهی بازارهای دیگر هم حرفی نزده است. بنابراین، تا این لحظه پروندهی هایلوکس هیدروژنی یک نقشهی صنعتی برای اروپا باقی میماند؛ محصولی که اگر شبکهی هیدروژن و شرکای ناوگانیِ مناسب را پیدا کند، میتواند از سطح یک پروژهی نمایشی فراتر برود.
هایلوکس هیدروژنی دقیقاً چطور کار میکند؟
این خودرو در اصل یک خودروی برقی است با این تفاوت که بهجای حمل یک باتری بسیار بزرگ، بخش عمدهی انرژی را به شکل هیدروژن در مخزن ذخیره میکند.
فرایند بهصورت ساده چنین است:
۱. هیدروژن فشردهی H₂ داخل مخازن خودرو ذخیره میشود.
۲. هیدروژن وارد مجموعهی پیل سوختی میشود و اکسیژن O₂ نیز از هوای بیرون گرفته میشود.
۳. در پیل سوختی، هیدروژن به پروتون و الکترون تفکیک میشود. حرکت الکترونها جریان برق ایجاد میکند.
۴. برق تولیدشده موتور الکتریکی خودرو را به حرکت درمیآورد و بخشی از آن نیز در باتری کوچک خودرو ذخیره میشود.
۵. در انتهای واکنش، هیدروژن دوباره با اکسیژن ترکیب میشود و آب و گرما تولید میکند. واکنش کلی را میتوان تقریباً اینطور نوشت: ۲H₂ + O₂ → ۲H₂O + برق + گرما.
وزارت انرژی آمریکا ساختار FCEV را دقیقاً به همین شکل توضیح میدهد: سوخت خودرو هیدروژن خالص موجود در مخزن است، موتور از نوع الکتریکی است و محصول نهایی واکنش در پیل سوختی آب است.
پس بر خلاف موتورهای «هیدروژنسوز» که هیدروژن را داخل سیلندر میسوزانند، هیدروژن در هایلوکس FCEV داخل موتور احتراق پیدا نمیکند. تویوتا صراحتاً این مدل را Fuel Cell Electric Vehicle معرفی کرده است.
پس بنزین و گازوئیل کاملاً حذف میشوند؟
در نسخهی FCEV هایلوکس، بله. این نسخه برای حرکت به بنزین یا گازوئیل نیازی ندارد. راننده به جای پمپ بنزین، به جایگاه هیدروژن میرود و مخازن فشارقوی H₂ را پر میکند.
البته خود خانوادهی هایلوکس همچنان نسخههای دیگری با موتور دیزلی، بنزینی، هیبرید ۴۸ ولت و BEV خواهد داشت. منظور این نیست که همهی هایلوکسها از ۲۰۲۸ هیدروژنی میشوند؛ FCEV یک گزینهی جدید در کنار آنها است.
نمونههای آزمایشی قبلی هایلوکس هیدروژنی نیز این معماری را بهخوبی نشان میدهند. نمونهی سال ۲۰۲۴ سه مخزن فشارقوی با مجموع ۷٫۸ کیلوگرم هیدروژن، پیل سوختی ۳۳۰ سلولی، باتری لیتیومیونی و موتور الکتریکی داشت. تویوتا برای آن نمونه برد حدود ۶۰۰ کیلومتر اعلام کرده بود. مشخصات نسخهی تولیدی ۲۰۲۸ الزاماً دقیقاً همین نخواهد بود.
آیا میتوان داخل باک آب ریخت؟
خیر. مطلقاً نه.
هایلوکس قرار نیست آب دریافت کند و آن را داخل خودرو به هیدروژن تبدیل کند. باید هیدروژن آماده و فشرده از جایگاه سوختگیری وارد مخزن شود.
آب میتواند خارج از خودرو برای تولید هیدروژن استفاده شود. مثلاً در الکترولیز، با مصرف برق. سپس هیدروژن حاصل تصفیه و فشرده میشود و به جایگاه سوخت منتقل میشود. وزارت انرژی آمریکا الکترولیز را یکی از روشهای تولید هیدروژن میداند؛ روشهای دیگری مثل تولید هیدروژن از گاز طبیعی نیز وجود دارند. آب در هایلوکس هیدروژنی بیشتر «محصول خروجی» است تا «سوخت ورودی.»