عصبشناسان در موسسه فناوری ماساچوست (MIT) به شواهد قابلتوجهی دست یافتهاند که نشان میدهد زبان و استدلال منطقی در مغز انسان توسط سیستمهای کاملاً مجزایی پشتیبانی میشوند. این یافتهها دیدگاههای سنتی در مورد وابستگی تفکر به زبان را به چالش میکشد.
بر اساس این پژوهش، حتی افرادی که به دلیل سکته مغزی دچار اختلالات شدید زبانی (آفازی) شدهاند، توانستهاند معماهای منطقی دشوار را با همان دقتی حل کنند که افراد فاقد این اختلالات انجام میدهند. این در حالی است که اسکنهای مغزی انجامشده در طول فرآیند حل معما، نشان داد که مناطق پردازش زبان در مغز این افراد تا حد زیادی غیرفعال باقی میمانند.
این مطالعه که توسط محققان برجسته امآیتی انجام شده است، بر این نکته تأکید دارد که تواناییهای شناختی انسان برای استدلال، لزوماً به تواناییهای زبانی وابسته نیست. در واقع، مغز انسان از مکانیسمهای متفاوتی برای درک ساختارهای منطقی استفاده میکند که از سیستمهای مربوط به تولید و درک گفتار متمایز هستند.
محققان در این آزمایشها از شرکتکنندگانی با سطوح مختلف آسیبهای مغزی استفاده کردند تا مشخص کنند آیا نقص در مراکز زبانی مغز میتواند بر تواناییهای استدلالی فرد تأثیر بگذارد یا خیر. نتایج بهدستآمده نشاندهنده یک تفکیک عملکردی واضح است؛ به طوری که حتی با وجود آسیبهای گسترده در نواحی زبانی، تواناییهای منطقی فرد دستنخورده باقی مانده بود.
این یافتهها پیامدهای مهمی برای درک ما از تکامل شناخت انسان و همچنین روشهای توانبخشی برای افرادی که دچار آسیبهای مغزی شدهاند، دارد. اگر استدلال و زبان سیستمهای مستقلی باشند، میتوان راهکارهای درمانی جدیدی را برای کمک به افرادی که تواناییهای زبانی خود را از دست دادهاند، طراحی کرد تا از طریق تقویت تواناییهای منطقی، کیفیت زندگی آنها بهبود یابد.
در نهایت، این پژوهش نشان میدهد که تفکر منطقی یک قابلیت بنیادین و مستقل در مغز انسان است که حتی در غیاب ابزارهای زبانی، همچنان به کار خود ادامه میدهد. این کشف میتواند مسیرهای جدیدی را برای تحقیقات آینده در حوزه علوم اعصاب شناختی و هوش مصنوعی باز کند.