تو بیمارستان شهید رجایی تنکابن از هر ۱۰ نفری که با سکتهٔ مغزی رسیدن، ۸ نفر بعد از ۴ و نیم ساعت رسیده بودن و نزدیک نصفشون علامت‌ها رو نمی‌شناختن. این سه سؤال رو یاد بگیر.
سه سؤال شاگرد میراب برای سکتهٔ مغزی:یک، بگو بخنده. اگه نصف صورتش پایین موند، شک کن.
دو، بگو دو تا دستشو بیاره بالا. اگه یکیش افتاد، شک کن.
سه، بگو یه جمله رو تکرار کنه. اگه شکسته‌شکسته گفت، شک کن.
تعادلش یه‌دفعه به هم خورد یا یه چشمش یه‌دفعه ندید؟ باز هم شک کن. برای تست تعادل راهش نبر.
ساعت رو نگاه کن و زنگ بزن ۱۱۵. اگه نمی‌دونی کی شروع شده، آخرین ساعتی که سالم دیدیش رو بگو. آب‌قند نده، قرص نده، به انگشتش سوزن نزن. تست قند با دستگاه اشکال نداره، فقط زنگ زدن رو عقب ننداز.
داروی حل‌کنندهٔ لخته معمولاً تا ۴ و نیم ساعت داده می‌شه. ولی اگه ساعتش گذشته، تو خواب شروع شده یا علامت‌ها خوب شده، باز هم منتظر نمون. طبق راهنمای ۲۰۲۶ انجمن قلب آمریکا، بعضی بیمارها با تصویربرداری تا ۹ ساعت دارو و تا ۲۴ ساعت لخته‌برداری می‌گیرن. دیر رسیدن یعنی فرصت کمتر، نه تموم شدن فرصت.
علامت‌ها خودشون رفتن؟ این حملهٔ گذراست و اورژانسیه. تو مطالعهٔ سال ۲۰۰۰ از هر ۱۰ نفر یه نفر تا ۳ ماه بعد سکتهٔ کامل کرد و نصفشون تو همون ۲ روز اول. تو یه مطالعهٔ جهانی سال ۲۰۱۶، جایی که بیشتر بیمارها تو ۲۴ ساعت اول متخصص سکته دیدن، این عدد حدود ۴ از ۱۰۰ بود.