دو تهیه‌کننده با فیلم‌های خود در جشنواره بین‌المللی فیلم توکیو گفتند که آنها یک بار مادرخواندگی خود را از کسانی که با آنها کار می‌کنند، پنهان کرده‌اند، در یک نشست جشنواره‌ای در مورد پرورش فرزندان و ساخت فیلم.
تهودورا آنا میهای، تهیه‌کننده بلژیکی، که فیلم “هیسیل 85” خود در مسابقه بازی می‌کند، با تهیه‌کننده ژاپنی سوده یوکیو، که فیلم “همه عشاق شب” خود را در کن در معرفی کرد و در انتخاباتی در توکیو نمایش داده شد، روی صحنه به اشتراک گذاشت.
نشست توکیو در سالن TIFF جشنواره با تنظیم‌کنندگی کنده کاناکو از تیم برنامه‌ریزی جشنواره برگزار شد و برای شرکت‌کنندگان خدمات نگهداری کودک ارائه داد، با باباها در پشت مکان نگهداری از یک اتاق پر از نوزادان. بچه‌ها به صورت دوره‌ای حضور خود را به گوش رسیدند.
سوده در یک نشست جشنواره‌ای در سال ۲۰۲۱ در مورد تولد دومین فرزند خود با تهیه‌کننده اندونزیایی کاملا آندینی صحبت کرد. او حتی اخبار این موضوع را از تهیه‌کنندگان مورد اعتماد خود نیز پنهان کرده بود، معتقد بود که وقتی مردم متوجه شوند که او یک نوزاد جدید دارد، پیشنهادات او متوقف خواهد شد. دختر او در آوریل به دبیرستان می‌رود و “همه عشاق شب” اولین فیلم نمایشی سوده در پنج سال گذشته پس از “ارستوکرات” است.
“شرایط در دنیای فیلم ژاپن کمی تغییر کرده است،” گفت سوده. “من شروع به شنیدن این موضوع کرده‌ام که تهیه‌کنندگان زن جوان‌تری از من نیز مادر شده‌اند و برای اعضای تیم نیز احساس می‌کنم که امکان انتخاب تولد بیشتر شده است نسبت به پنج سال گذشته.”
میهای، که در سال ۲۰۲۱ برای “لا سولیال” جشنواره به عنوان برنده جایزه جشنواره‌ای خاص انتخاب شد و در سال ۲۰۲۴ با بازیگر برنده بهترین نقش زن “ترافیک” بازگشت، در سن ۳۷ سالگی فرزند خود را به دنیا آورد. او زود تصمیم گرفت که بین مادرخواندگی و حرفه‌ای که به آن عشق می‌ورزد، انتخاب نکند، اما ترس از قوانین اجتماعی باعث شد که تصمیم به شروع یک خانواده را تا دیرتر بگیرد. وقتی باردار شد، فقط چند نفر در صنعت را از بارداری خود باخبر کرد. چون زمستان بود و او در آن زمان بسیار لاغر بود، توانست بارداری خود را تا شش ماه در زیر لباس خود پنهان کند.
“من واقعاً با خودم در کشمکش بودم، چون احساس می‌کردم که یک مادر بد هستم، زیرا چیزی بسیار زیبا و واقعاً طبیعی را پنهان می‌کردم،” گفت میهای. “این سانسور همچنین از من و ذهنیت من آمد، زیرا اینگونه ما بزرگ شدیم و فکر می‌کردیم.”
او گفت که چون فرزند اولش دختر بود، میهای می‌خواست نمونه‌ای باشد که می‌توان دو نقش را ترکیب کرد، تا همکاران زن و نسل‌های بعدی بتوانند محیط متفاوتی پیدا کنند. سوده با تفاوت با مردانی که اعلام تولد شریک زندگی خود را با تشویق و انگیزه برای تلاش بیشتر می‌بینند، اشاره کرد.
“برای رسیدن به اینجا، من باید سه برابر بیشتر از بسیاری از همکاران مردانه خودم خودم را اثبات کنم،” گفت میهای. “من خودکشی کردم با کار. واقعاً هیچ کاری جز کار و مادر بودن نکردم، کار و مادر بودن.”
از زمانی که میهای مادر شد، مادر خود به شootها همراه او رفت و از کودکان مراقبت کرد، تا تهیه‌کننده بدون نگرانی باشد. “متأسفانه، گاهی زندگی چیزهای بسیار سنگین به شما می‌اندازد و مادر من در یک تصادف رانندگی تراژیک فوت کرد، بنابراین این کمک‌ها کاهش یافت،” گفت میهای.
سوده در کانزو زندگی می‌کند با شوهر خود، که به توکیو برای کار می‌آید، در حالی که او به تنهایی به پایتخت می‌آید برای حدود شش ماه در زمان شoot، دور از فرزندان خود. او این برنامه را با مسابقه تلویزیونی ژاپنی “Sasuke” مقایسه کرد که یک مسابقه موانع است. سوده نتوانست اولین فرزند خود را به مهد کودک بفرستد، که این موضوع باعث شد که حرفه او به طور کامل متوقف شود و یکی از دلایلی بود که خانواده از توکیو رفت.
“وقتی می‌توانستم فرزند خود را به مهد کودک بفرستم و خودم را به کار فیلم‌سازی بیندازم، واقعاً احساس کردم که از زندانی آزاد شده‌ام،” گفت سوده. “احتمالاً چیزی بسیار خودخواهانه در من است، اما دیدن همه نوع آدم از طریق این کار باعث می‌شود که احساس زنده بودن کنم.”
میهای، که اولین فیلم بلند خود “لا سولیال” را هفت سال ساخت، مادرخواندگی را تا زمان اتمام فیلم به تاخیر انداخت، سپس بحران همه‌گیری باعث تاخیرهای بیشتری شد و در نهایت او در طول پروژه مادر شد. “من خودم را در برخی از راه‌ها در معرض خطر قرار دادم، و فکر می‌کنم که اگر می‌دانستم که دیگران به این طریق به من وابسته‌اند، نمی‌توانستم از دل و جسارت استفاده کنم یا اراده داشته باشم،” گفت او.
میهای همچنین از جشنواره توکیو برای همکاری با خدمات پرستار در طول مرحله تبلیغاتی قدردانی کرد. “می‌توانید به کار خود بروید، برگردید و دوباره مادر شوید،” گفت او.
کondo گفت که مهمانان معمولاً تنها به جشنواره‌ها می‌آیند، با کمترین امکان برای مذاکره برای آوردن کسی دیگر. “از تجربه خودم، هر بار که من وظیفه‌ای را بر عهده می‌گیرم، مطمئن می‌شوم که حداقل آنچه تحت کنترل من است، حداقل دوستانه برای کودکان است و وقتی امکان دارد، خدمات نگهداری کودک ارائه می‌دهد،” گفت او. سوده گفت که برای مهمانان مهمانان با فرزندان کوچک، فقدان خدمات نگهداری کودک می‌تواند دلیل کافی برای رد دعوت باشد و کondo گفت که او واقعاً مواردی شنیده است که مهمانان به دلیل این دلیل جشنواره‌ها را رد کرده‌اند.
میهای گفت که او اغلب از زنانی که با ذهنیت قدیمی‌تر بزرگ شده‌اند، بیشتر از مردان قضاوت شده است و مردان را بزرگترین مربیان خود نامید. “این موضوع نه از زنان و مردان است. موضوع ما به عنوان جامعه و نحوه عملکرد ما و نحوه بزرگ شدن ما است،” گفت او.
میهای در پاسخ به سوال یکی از اعضای جلسه در مورد اینکه چرا بودجه‌های فیلم‌ها حتی با افزایش قیمت بلیط‌ها همچنان محدود هستند، گفت که سینماهای هنری در اروپا به سختی زنده می‌مانند و بسیاری از آنها بسته شده‌اند، در حالی که جامعه او در ترس از تغییر مسیر بودجه‌ها زندگی می‌کند. “بدون بودجه دولتی، ما نمی‌توانیم این فیلم‌ها را تولید کنیم. این واقعاً این ساده است،” گفت او.
سوده گفت که این سوال بیش از حد به مسائل نمایشگاهی و صنعت مربوط است تا در چند دقیقه پاسخ داده شود و که اعتماد به مخاطب یکی از سخت‌ترین بخش‌های ساخت فیلم است. “اگر بر اساس منطق بازار، فیلم‌هایی که در سینماهای کوچک نمایش داده می‌شوند، از بین برده شوند و تنها فیلم‌هایی که در سینماهای بزرگ نمایش داده می‌شوند باقی بمانند، مطمئناً در ۱۰ سال آینده کیفیت فیلم‌هایی که در آنجا نمایش داده می‌شوند کاهش خواهد یافت،” گفت او. “تهیه‌کننده‌ای که فیلم‌های بزرگ می‌سازد، نمی‌تواند از زمان تولد خود آنها را بسازد.”
کondo جلسه را با تشویق مخاطبان به شکایت از قیمت‌های بلیط‌های بسیار بالا بستن، با این استدلال که هیچ چیز تغییر نمی‌کند مگر اینکه مردم صحبت کنند و این وظیفه جشنواره‌ها است که این چرخه را به حرکت درآورند.
By: Naman Ramachandran