منجمان با استفاده از دادههای تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)، به کشفی دست یافتهاند که درک ما از تکامل جهان اولیه را به شدت تحت تأثیر قرار میدهد. یافتههای جدید نشان میدهد که کهکشانهای عظیم در دوران اولیه جهان، حاوی تعداد بسیار بیشتری از ستارههای کوچک و کمنور نسبت به آنچه پیشتر تصور میشد، هستند.
افزایش چشمگیر جرم کهکشانهای اولیه
این جمعیت پنهان از ستارههای کمجرم، میتواند باعث شود که برخی از این کهکشانها سه تا چهار برابر массивتر از تخمینهای قبلی باشند. پیش از این، تخمینهای مربوط به جرم این کهکشانها بر اساس ستارههای درخشانتر و قابل رؤیتتر صورت میگرفت، اما توانایی خیرهکننده تلسکوپ جیمز وب در شناسایی اجرام کمنور، پرده از این توده عظیم ستارهای برداشته است.
چالش در مدلهای کیهانشناسی
این یافته جدید، توضیح نحوه شکلگیری کهکشانهای عظیم و بالغ را در بازه زمانی بسیار کوتاه پس از انفجار بزرگ (Big Bang) دشوارتر میکند. طبق مدلهای استاندارد کیهانشناسی، تشکیل چنین ساختارهای حجیم و تکاملیافتهای در ابتدای عمر جهان نباید با این سرعت رخ میداد. اکنون با مشخص شدن جرم بسیار بیشتر این کهکشانها، دانشمندان با این پرسش مواجهاند که چگونه ماده در جهان اولیه با چنین سرعتی متراکم شده و به کهکشانهای غولپیکر تبدیل شده است.
امکان وجود سیارات بیشتر در جهان اولیه
علاوه بر تغییر در درک ما از کهکشانها، این کشف پیامدهای جالبی برای اخترشناسی سیارهای نیز دارد. وجود تعداد بسیار زیاد ستارههای کمجرم در جهان اولیه، این احتمال را تقویت میکند که سیارات در اطراف این ستارههای کوچک، بسیار رایجتر از آن چیزی بودهاند که دانشمندان پیش از این تصور میکردند.
این موضوع میتواند به این معنا باشد که بستر لازم برای تشکیل سیستمهای سیارهای در دوران ابتدایی جهان بسیار گستردهتر از پیشبینیها بوده است و شاید سیارات در محیطهایی متفاوت از آنچه در منظومه شمسی میبینیم، در همان ابتدای خلقت جهان شکل گرفته باشند.
در نهایت، این نتایج بار دیگر تأیید میکند که تلسکوپ جیمز وب با نفوذ به اعماق زمان و مکان، در حال بازنویسی تاریخچه کیهان است و ما را با واقعیتهایی مواجه میکند که مدلهای ریاضی و تئوریک پیشین را به چالش میکشند.